Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A z siedzibą w N. o przywrócenie terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi sprawy ze skargi A z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku, znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków dotyczących wprowadzenia nasadzeń zamiennych p o s t a n a w i a: przywrócić termin do usunięcia braków formalnych skargi. dc

II SA/Łd 723/20

UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. (znak [...]) w przedmiocie nałożenia obowiązków dotyczących wprowadzenia nasadzeń zamiennych (nałożenia opłaty w wysokości 71.075,25 złotych). Wraz ze skargą strona uiściła 200 złotych jako wpis od skargi.

Zarządzeniem z 12 października 2020 roku stronę skarżącą wezwano – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – do uzupełnienia wpisu sadowego od skargi poprzez uiszczenie dodatkowo kwoty 1.300 złotych.

Wezwanie powyższe doręczono skarżącej 20 października 2020 r. (wtorek). W terminie zakreślonym do dokonania czynności strona skarżąca nie uiściła wpisu ani nie złożyła wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jak również nie zakwestionowała wysokości wpisu sądowego.

W dniu 16 listopada 2020 roku tutejszy Sąd wydał postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie wpisu sądowego oraz o zwrocie na rzecz skarżącej spółki kwoty 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Następnie w dniu 17 listopada 2020 r. skarżąca spółka uiściła kwotę 1.300 zł tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi oraz pismem z 24 listopada 2020 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu tego wniosku strona wskazała, że uchybienie uiszczenia opłaty nie zostało w żaden sposób zawinione przez skarżącą spółkę a wynika jedynie z okoliczności wywołanych epidemią Covid-19, która nosi wszelkie znamiona siły wyższej. Skarżąca zatrudnia niewielką liczbę osób do prowadzenia codziennej administracji. W ramach tej administracji jest zatrudniona jedna osoba, która zajmuje się prowadzenie rozliczeń w imieniu Spółki - co jest wystarczające z uwag, na potrzeby Spółki Wspomniana osoba nie miała dostępu do systemu płatności by móc dokonać tego z domu. Dodatkowo tryb pracy zdalnej pozostałych pracowników utrudnił próbę dostępu do systemu płatności. Z uwagi jednak na pandemię COVID-19, wywołaną wirusem SARS-CoV-2, część personelu przebywa na kwarantannach lub w izolacji, co znacznie zakłóciło zarówno bieżące funkcjonowanie Spółki jak i obowiązujący w Spółce system zastępstw. Z tego też powodu, w szczególności z uwagi na brak dostępu przez uprawnione osoby do systemów transakcyjnych, zlecenie wykonania przelewu kwoty wpisu wskazanego przez Sąd nie było możliwe w terminie zakreślonym przez Sąd. Jednocześnie, natychmiast po ustaniu przyczyn niemożności wykonania przelewu na kwotę wymaganą przez tutejszy Sąd, skarżąca niezwłocznie, tego samego dnia, którego powzięła wiedzę, uzupełniła wpis sądowy uiszczając wymaganą kwotę.

Następnie na wezwanie Sądu skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że Prezes Zarządu spółki A jest upoważniona do dokonywania płatności w firmie. Wskazana osoba nie uiściła wpisu sądowego w wskazanym terminie, ponieważ pod koniec miesiąca listopada 2020 miała kontakt z osobami, u których stwierdzono zakażenie wirusem Sars-CoV-2 , w związku z czym postanowiła odizolować się od osób pracujących w biurze, by nie narażać ich zdrowia i życia na ewentualne zarażenie się wirusem. Przez dłuższy czas nie mogła pojawić się w biurze i nie miała dostępu do systemu płatności, w związku z czym przelew zrealizowała z opóźnieniem. Jako Prezes Zarządu nie jest związana żadną umową, dlatego nie posiada dokumentów potwierdzających swoją nieobecność w miejscu pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.] [dalej: ustawa p.p.s.a.] czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu.

Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., a warunki określa szczegółowo art. 87 powoływanej ustawy. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy, z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. m.in. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04).

Sąd stwierdza, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że dochowano terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. oraz spełniono pozostałe warunki określone tym przepisem, tj. przedłożono wymagany odpis skargi i uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że przy weryfikacji zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., II CKN 8/98).

Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że wskazane okoliczności uprawdopodobniają, że po stronie wnioskodawczyni brak jest winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. Uwzględnić należy podnoszoną we wniosku kwestię obostrzeń związanych z pandemią wirusa SARS-CoV-2 w Polsce, w związku z którą wprowadzono szereg ograniczeń, które w znacznym stopniu utrudniały lub nawet uniemożliwiały dokonywanie czynności życia codziennego (w tym wizyty w urzędach lub sądach, podróże, odbiór korespondencji w placówkach pocztowych, utrudnienia w przejmowaniu obowiązków pracowniczych wynikające z nałożonej kwarantanny lub izolacji wymaganej reżimem sanitarnym). Z dniem 14 marca 2020 r. Minister Zdrowia wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego, zaś z dniem 20 marca 2020 r. stan epidemii - rozporządzenie Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.).

W okolicznościach sprawy doręczenie przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia braków skargi nastąpiło w okresie stanu epidemii ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Wystąpienie pandemii koronawirusa spowodowało szereg zmian i uciążliwości w funkcjonowaniu życia codziennego, które Sądowi są wiadome z urzędu. Uznać należy, że opóźnienie w uiszczeniu uzupełniającego wpisu sądowego miało miejsce w wyjątkowo trudnym okresie, gdy w całym kraju bezpośrednia komunikacja była często utrudniona albo nawet niemożliwa, zaś zwykła organizacja pracy została poważnie zakłócona przez gwałtowny wzrost nowych zachorowań w październiku i listopadzie 2020 roku, co również jest wiadome Sądowi z urzędu. Zaistniałe okoliczności mają niewątpliwie wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy skarżącej. Zasadnym jest więc uwzględnienie prośby i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi.

Końcowo, informacyjnie sąd pragnie wskazać, iż postanowienie sądu o przywróceniu terminu znosi skutki postanowienia o odrzuceniu środka prawnego, bez potrzeby uchylenia tego orzeczenia (por. postanowienia NSA z 9 września 2011 r., II OSK 1692/11, z 28 października 2015 r., II OSK 2557/15, z 4 grudnia 2015 r., I OZ 1601/15, z 20 stycznia 2016 r., I GZ 729/15, z 24 sierpnia 2016 r., II OSK 1973/16, z 24 stycznia 2017 r., II OZ 1482/16, z 23 marca 2017 r., II GZ 207/17).

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.

dc