Pismem z [...] września 2020 r., sprecyzowanym pismem z [...] grudnia 2020 r., D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, wydaną na podstawie art. 33 w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jt. DZ. U. z 2020 poz. 256 ze zm).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm. – dalej: "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w tym przepisie, w tym m.in. skarg na decyzje administracyjne. Z przepisów tych wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje zatem orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przepisy ustaw szczególnych przewidują bowiem odstępstwa od zasady, że od decyzji organu I instancji służy odwołanie, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.
Taki przypadek występuje m.in. w ustawie z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 3 powoływanej ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Z regulacji tej wynika więc, że stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 ww. ustawy załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego żądania strony. Nie jest natomiast dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 3 ustawy (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPK 31/02, wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 423/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 879/12, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt. III SA/Łd 131/16). Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie strona została prawidłowo pouczona o wskazanym wyżej trybie wynikającym z treści ww. przepisu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę jako wniesioną w sprawie nieobjętej kognicją Sądu.
