Wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1130/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że zgodnie z pismem Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. broń należąca do skarżącego znajduje się w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w R., w związku z czym skarżący został wezwany do odbioru depozytu poprzez złożenie pisemnego wniosku o zniszczenie broni, złożenie pisemnego oświadczenia woli o przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa, zbycie broni lub pozbawienie jej cech użytkowych. Niewstrzymanie przedmiotowych decyzji spowoduje brak możliwości odzyskania broni znajdującej się w depozycie i znaczące straty finansowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ Sąd I instancji, wyrokiem oddalił skargę, a strona skarżąca wywiodła od niego skargę kasacyjną. Ponadto w sprawie Sąd I instancji postanowieniem z dnia 3 września 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie zaistniały więc w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W tej zaś sprawie wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zawiera argumentacji, która mogłaby wskazywać na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo w postaci spowodowania nieodwracalnych skutków skarżący upatruje w możliwości zniszczenia broni i amunicji złożonej do depozytu właściwego organu Policji bądź przeniesienia jej własności na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 22 w związku z art. 23 § 2 pkt 1-3 ustawy o broni i amunicji. Skarżący nie zauważa jednak, że zniszczenie broni i amunicji w trybie wskazanych przez niego przepisów następuje wyłącznie za zgodą lub na wniosek osoby składającej broń do depozytu. Również przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa wymaga pisemnego oświadczenia takiej osoby. Przepisy ustawy przyznające skarżącemu prawo do decydowania o dalszych losach broni zabezpieczają zatem jego interesy jako właściciela broni i eliminują niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji w postaci zniszczenia broni lub przeniesienia własności wbrew jego woli. Skoro zatem utrata złożonej do depozytu broni może być jedynie następstwem decyzji skarżącego jako osoby, która po cofnięciu jej prawa do posiadania broni zdeponowała ją we właściwym trybie, nie można uznać, że w takim przypadku istnieje realne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, któremu zapobiec można na mocy postanowienia Sądu. Ponadto we wniosku nie wykazano aby ewentualne oddanie broni do depozytu w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji naraziło skarżącego na znaczną szkodę, ponieważ Policja przez pierwszy rok ponosi koszty deponowania broni, łącznie z konserwacją, a potem koszty te ponosi osoba deponująca. W tym zakresie skarżący został poinformowany przez organ Policji, że ewentualna opłata będzie naliczana od 27 grudnia 2018 r., a jej koszt to 2,42 zł za dobę, co w skali 1 miesiąca stanowi koszt około 72,60 złotych. We wniosku nie wykazano aby miesięczna kwota tej wielkości powodowała zaistnienie po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.
