Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 1 czerwca 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "strona", "spółka" lub "skarżąca"), uchylił w całości decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji" lub "WITD") z 5 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł oraz nałożył na stronę karę pieniężną w ograniczonej (stosowanie do art. 92a ust. 3 u.t.d.) wysokości 12.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 17 czerwca 2021 r. około godziny 20:10 w miejscowości P. na ul. N. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Z. F. (obywatel [...]). Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca odpłatnie przewoził pasażera, który za pomocą aplikacji [...] zamówił przejazd w P. z ul. D. na ul. N.. Opłata za przewóz została dokonana przez aplikację .. Pojazd nie był wyposażony w taksometr ani w kasę fiskalną. W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Pojazd posiadał naklejkę boczną nr [...] zgodną ze wzorem obowiązującym dla taksówek na terenie miasta G. i nie posiadał lampy z napisem TAXI. Na podstawie rozmowy z kierowcą funkcjonariusze policji ustalili, że wykonywał on przewóz na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w G/. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli z 17 czerwca 2021 r. nr [...] wraz załączonym oświadczeniem pasażera oraz notatką urzędową z 17 czerwca 2020 r.

Organ wskazał, że pismem z 13 sierpnia 2021 r. [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi pismami 23 sierpnia 2021 r., 30 sierpnia 2021 r. oraz 14 lutego 2022 r. strona przesłała wyjaśnienie w sprawie wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez WITD decyzji administracyjnej z 5 kwietnia 2022 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w kwocie 40.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 20 kwietnia 2022 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, GITD powtórzył ustalenia dokonane w trakcie kontroli podkreślając, że usługa przewozowa była realizowana na zlecenie B. sp. z o.o. za pośrednictwem aplikacji przez kierowcę wykonującego przewóz pojazdem nieposiadającym lampy z napisem "TAXI" zatem niespełniającym wymagań technicznych dla taksówek. Pojazd ten posiadał naklejkę boczną z nr [...] zgodną ze wzorcem wymaganym dla taksówek na terenie miasta G. Podczas kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz na rzecz E. sp. z o.o.

Z informacji przekazanych na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 3 u.t.d. przez skarżącą wynikało, że strona zleciła wykonywanie przedmiotowego przewozu na rzecz A.sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także: "przewoźnik"). Organ I instancji uznał zatem, że podmiotem faktycznie wykonującym przewóz był podmiot wskazany przez skarżącą.

GITD zaznaczył, że z ustaleń organu I instancji wynikało, że przewoźnik dysponował licencją nr 96/2021 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Prezydenta Miasta G., do której kontrolowany pojazd został zgłoszony w dniu wydania licencji. Ponadto przewoźnik nie posiadał uprawnienia (zaświadczenia, licencji lub zezwolenia) na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanego przez Starostę G..

Zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania i zarazem stwierdził naruszenie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy. W ocenie GITD argumenty strony są nieuzasadnione.

GITD stwierdził, że w niniejszym przypadku doszło do przekazania zlecenia za pomocą aplikacji . podmiotowi, który w chwili stwierdzenia naruszenia nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta, na obszarze którego kierujący przewoził pasażera. GITD uznał, że organ I instancji błędnie nałożył na skarżącą karę w wysokości 40.000 zł, która zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. nie może przekroczyć 12.000 zł. W związku z tym, GITD uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył na stronę karę w wysokości 12.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

GITD wyjaśnił, że rolą podmiotu pośredniczącego w przekazywaniu zleceń przewozu osób zamawianych z wykorzystaniem aplikacji mobilnej powinno być takie dostosowanie tego narzędzia, by wyeliminować naruszenie obowiązujących przepisów, polegające m.in. przekazywaniu przewoźnikom zleceń na obszar, na który nie posiadają oni wymaganej licencji, czy też korzystają z pojazdu, który nie jest właściwy do realizacji przewozu w zakresie licencji jaką dysponują.

GITD uznał za niezasadne zarzuty odwołania podniesione przez spółkę.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w części, w której nakłada ona na spółkę karę pieniężną (tj. w zakresie punktu 2 sentencji decyzji). Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji GITD w zaskarżonej części, umorzenie postępowania administracyjnego, dopuszczenie dowodów z dokumentów oraz zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięciu przez organ okoliczności, czy zostało już ostatecznie zakończone postępowanie dotyczące odpowiedzialności przewoźnika, przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą w G., które dotyczy naruszenia opisanego w protokole kontroli z 17 czerwca 2021 r. podczas gdy rozstrzygnięcie postępowania dotyczącego przewoźnika mogło mieć wpływ na wynik postępowania toczącego się przeciwko skarżącej, gdyż ewentualna odpowiedzialność strony jest pochodną odpowiedzialności przewoźnika, a więc umorzenie postępowania dotyczącego A.Group Sp. z o.o. mogło (i powinno) skutkować umorzeniem postępowania wobec strony;

2) naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a. polegające na nałożeniu na skarżącą kary, pomimo braku sformułowania w decyzji rozstrzygnięcia w sposób jasny i precyzyjny, a jedynie poprzez odesłanie do lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje dwa różne rodzaje naruszeń tj. przekazywanie zleceń przez pośrednika podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji lub przekazywanie zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d., skutkujące brakiem możliwości określenia przez stronę, za jakiego rodzaju naruszenie nałożona została kara pieniężna;

3) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5d, art. 5e i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 na korzyść skarżącej i w efekcie nałożenia przez organ kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie pozostawały wątpliwości prawne co do treści norm prawnych z art. 5d, art. 5e i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 i wątpliwości te organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść skarżącej, co skutkowałoby umorzeniem postepowania i brakiem nałożenia kary na skarżącą;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

1) naruszenie art. 5d oraz art. 5e w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na nałożeniu na skarżącą karę pieniężną za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy podczas gdy:

a) zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1a u.t.d., jedynym ustawowym obowiązkiem strony w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu spółka przekazuje zlecenia przewozu posiada licencję przewoźnika – a skarżąca wypełniła ten obowiązek;

b) skarżąca podjęła współpracę z przewoźnikiem, jako podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym licencję przewoźnika taksówką;

c) skarżąca jako pośrednik przy przewozie osób, nie została wyposażona w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez kierowców działających na rzecz przewoźników, którym pośredniczy, zwłaszcza w zakresie wyposażenia technicznego pojazdów czy też posiadania przez przewoźnika ważnej licencji w toku przejazdu;

d) obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w §24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (dalej: "rozporządzenie techniczne"), spoczywa na przewoźniku, który jako podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania pojazdami oraz uprawnienia do wydawania wiążących poleceń kierowcom, ma realny wpływ na ewentualne naruszenia przepisów;

e) przewoźnik posiadał licencję nr 96/2021 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony;

2) naruszenie art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d oraz art. 5e w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organ powinien odmówić ich zastosowania ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na:

a) wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w ustawie, dodatkowych wymogów, takich jak obowiązek strony wdrożenia takiego systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiałby wykonanie zlecenia przewozu pojazdem odpowiednio oznakowanym oraz który zapewniałby bieżącą skuteczną weryfikację czy podmiot, z którym skarżąca współpracuje i któremu przekazuje zlecenia przewozu, nie narusza przepisów z zakresu transportu drogowego, a przy tym ani ustawodawca, ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji takich zadań;

b) uznaniu odpowiedzialności strony de facto za działania przewoźnika, bez wyposażenia spółki w jakiekolwiek narzędzia prawne, dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników, w tym m.in. umożliwiające weryfikację przez pośrednika czy dany pojazd został zgłoszony do licencji przewoźnika;

c) wprowadzeniu sankcji administracyjnej, stanowiącej dolegliwość nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia;

3) naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, podczas gdy:

a) skarżąca nie miała wpływu na naruszenie, zaś samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mógła przewidzieć – co zostało wykazane w przedstawiony w toku postepowania pisemnym stanowisku, zawierającym stosowane wnioski dowodowe;

b) skarżąca podjęła wszelkie możliwe działania, których można było od niej racjonalnie oczekiwać, aby nie doszło do naruszenia, w tym m.in.:

i. przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem zweryfikował czy posiadał on licencję w zakresie przewozu osób taksówką;

ii. poinformował wszystkich przewoźników, z którymi współpracuje, o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki;

iii. poinformował wszystkich przewoźników, którym pośredniczy, o konieczności posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji taxi, konsekwencjach niewypełnienia wymagań narzuconych przez ustawodawcę;

iv. wprowadził odpowiednie zapisy w stosownych przez skarżącą ogólnych warunkach świadczenia usług, wymuszające stosowanie się przez przewoźników do przepisów u.t.d.;

4) naruszenie art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na nałożeniu na skarżącą karę pieniężną za w/w naruszenie, w sytuacji, w której w toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej ustaliły tylko jeden przypadek przekazania zlecenia na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub z naruszeniem art. 5e ustawy, a literalna treść opisanego w ustawie naruszenia wymaga stwierdzenia wielokrotnych (co najmniej dwóch) przypadków przekazywania zleceń.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła obszerną argumentację popierającą zarzuty w niej zawarte.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz.1705; dalej p.p.s.a.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę wydania skarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.

Artykuł 4 pkt 22 u.t.d. definiuje "obowiązki lub warunki przewozu drogowego". Z kolei z art. 4 pkt 24 u.t.d. wynika, że pośrednictwo przy przewozie osób to działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:

a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub

b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub

c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób

- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.

Natomiast zgodnie z art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 5d u.t.d. stanowi zaś, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Wskazany art. 5b ust. 1 u.t.d. określa, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Co się tyczy licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, dodać należy, że stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest udzielana na określony obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 u.t.d.).

Z przywołanych przepisów wynika, że przedsiębiorca, który na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., wykonuje pośrednictwo przy przewozie osób (zdefiniowane w art. 4 pkt 24 u.t.d.), może przekazywać zlecenia przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu przepisów ustawy z daty zdarzenia/kontroli) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei z art. 92a ust. 3 u.t.d. wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Natomiast art. 92a ust. 7 u.t.d. w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia odsyła do załącznika nr 3 do u.t.d. Zawarty w tym załączniku przepis lp. 2.20. określa natomiast karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy.

Ustawodawca w art. 27b ust. 1 u.t.d., zobowiązał przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy oczywiście rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu. Realizacja tego obowiązku nie może bowiem sprowadzać się wyłącznie do ustalenia, czy przewoźnik posiada jakąkolwiek licencję. Ustawodawca wymaga, aby zlecenie przewozu było przekazane wyłącznie przewoźnikowi z odpowiednią licencję, a zatem obowiązkiem pośrednika przekazującego zlecenie przewozu jest zweryfikowanie, czy dany przewoźnik ma licencję, która uprawnia go do realizacji konkretnego, przekazywanego zlecenia przewozu. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowy (jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 u.t.d.). Jednakże z art. 6 ust. 4 u.t.d. wynika jednoznacznie również jej przedmiotowy charakter. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar (por. wyroki NSA z 24 lutego 2011 r. II GSK 290/10 i z 27 czerwca 2023 r. II GSK 1116/22).

Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że skarżąca spółka zleciła wykonanie przewozu na terenie P., a przewoźnik nie posiadał uprawnień wydanych przez Starostę G. do jego wykonania, ponieważ posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką w G.. W ocenie Sądu ustalenia te uznać należy za prawidłowe, wobec czego trzeba przyjąć, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na zastosowanie art. 6 ust. 5 u.t.d. Przepis ten stanowi, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d. była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który konsekwentnie podkreśla, że już z literalnego brzmienia omawianego przepisu jasno wynika zasada, że poza obszarem określonym w licencji taksówkowej nie można świadczyć usług przewozowych. Choć art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji – to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest zatem wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją – w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji, jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji (por. wyroki NSA z: 10 lutego 2015 r. II GSK 2206/13, 17 marca 2015 r. II GSK 272/14, II GSK 1156/14; 10 września 2015 r. II GSK 1260/14; 22 października 2015 r. II GSK 1874/14).

Przesłanki zastosowania wyjątku z art. 6 ust. 5 u.t.d. powinny być interpretowane w sposób ścisły, przy uwzględnieniu wszystkich metod wykładni – językowej, systemowej i celowościowej. W powołanym orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że ostatnie zdanie tego przepisu dotyczy sytuacji, w której pasażer złożył zamówienie spoza obszaru objętego licencją dla danego przewoźnika w celu przywiezienia tego pasażera spoza obszaru wskazanego w licencji na ten obszar. Nie jest zatem tak, że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować na terenie wskazanym w licencji zlecenia na wykonywanie przewozów na terenie nieobjętym licencją, jak również pojechać z terenu wskazanego w licencji na inny teren i przyjmować następne zlecenia na przewozy na jego obszarze, gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu. Nie można zatem uznać, że przepis ten (art. 6 ust. 5 u.t.d.) pozwala wykonywać przewóz poza obszarem określonym w licencji pod tym tylko warunkiem, że w chwili przyjęcia zlecenia pojazd znajdował się na obszarze określonym w licencji (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r. II GSK 1320/15). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całej rozciągłości podziela to stanowisko. Materiał dowodowy zebrany przez organy niewątpliwie wskazuje zaś, że w tej sprawie przewóz był realizowany wyłącznie na obszarze P. z ul. D. na ul. N..

Przekazanie przez przedsiębiorcę pośredniczącego w przewozie osób zlecenia przewozu przewoźnikowi, który nie ma odpowiedniej licencji, a więc licencji, która uprawniałaby go do realizacji przekazywanego zlecenia przewozu na obszarze objętym tą licencją – narusza art. 5d u.t.d. i skutkuje odpowiedzialnością, o której mowa w art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.

Nałożenie kary administracyjnej na pośrednika na podstawie lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest uzależnione od tego, czy pośrednik przekazał więcej niż jedno zlecenie podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Użyte w lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. sformułowanie "przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie" nie oznacza, że hipoteza normy wynikającej z tego przepisu wymaga przekazania przez pośrednika więcej niż jednego zlecenia. W ocenie Sądu analizowane sformułowanie należy odczytywać w nawiązaniu do definicji pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 24 u.t.d.), w której ustawodawca również używa liczby mnogiej, wskazując że jest to "działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób". Tak jak nie ulega wątpliwości, że przekazanie każdego zlecenia przewozu osób jest pośrednictwem przy przewozie osób, tak też niewątpliwe jest, że przekazanie przez pośrednika każdego zlecenia przewozu podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji jest penalizowane na podstawie lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego błędnie podniesiono w skardze, kierując się wykładnią literalną przepisu lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d., że sankcjonuje on przekazanie nie jednego, a co najmniej dwóch zleceń podmiotowi, który nie posiada licencji przewoźnika lub podmiotowi wykonującemu przewóz okazjonalny. Zastosowanie jedynie wykładni literalnej prowadzi do wypaczenia celów ustawy u.t.d. i bezpodstawnego różnicowania sytuacji podmiotów podlegających nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej tylko ze względu na ilość, a nie rodzaj popełnionego czynu. Potwierdzeniem prawidłowości powyższej wykładni lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. są wyniki wykładni systemowej wewnętrznej, bowiem to że w pozostałych regulacjach prawnych sformułowanych w tym załączniku używa się określeń w liczbie pojedynczej wynika z charakteru popełnianych czynów i wbrew wywodom skargi, nie wskazuje na wynikającą z nich bezwzględną regułę, że użycie liczby mnogiej w opisie czynu, pozwala na ukaranie tylko w sytuacji, gdy przedsiębiorca dopuścił się co najmniej dwóch czynów, a nie każdego z nich, skoro każdy z nich wyczerpuje dyspozycję przepisu lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.

Z treści zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika za jakie naruszenie została nałożona kara pieniężna. Nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna związana jest z naruszeniem Ip. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podlega karze pieniężnej. Omawiana regulacja (Ip. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.) nie jest "rozbita" na jednostki redakcyjne, z których jedna dotyczyłaby przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, a druga przekazywania zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d. Ustawodawca dokonał jednolitego zapisu przedmiotowego naruszenia, a wobec tego ta właśnie regulacja (Ip. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.) zawiera przepis sankcyjny, a więc stanowi materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej.

Wykładnia powyższych przepisów prawa materialnego determinuje zakres ustaleń faktycznych, jakie organy musiały poczynić w sprawie, aby dopuszczalne było zastosowanie tych przepisów i w konsekwencji nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej z lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. Organy Inspekcji Transportu Drogowego musiały zatem zweryfikować, czy 1) zlecenie przewozu skontrolowanego 17 czerwca 2021 r. w P. zostało przekazane przewoźnikowi przez skarżącą, a jeśli tak, to czy 2) przewoźnik miał licencję, która była odpowiednia do realizacji tego zlecenia przewozu.

W ocenie Sądu, prowadząc postępowanie wyjaśniające, GITD nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 6 kpa ("organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa."), art. 7 k.p.a. ("w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli."), art. 7a § 1 k.p.a. ("jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ."), art. 8 § 1 k.p.a. ("organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania."), art. 77 § 1 k.p.a. ("organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy."), art. 80 k.p.a. ("organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona."), ani art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. ("decyzja zawiera rozstrzygnięcie").

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżąca przekazała zlecenie przewozu na obszarze P. przewoźnikowi, który nie posiadał uprawnień wydanych przez Starostę G. do jego wykonania i posiadał tylko licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze G..

Sąd za chybiony uznał również zarzut naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.). Wbrew twierdzeniom skarżącej, w okolicznościach tej sprawy nie było wątpliwości co do treści norm prawnych wynikających z art. 5d, art. 5e, art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d., których nie można byłoby rozwiać przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa. Okoliczność, że skarżąca niektóre z tych przepisów interpretuje odmiennie niż organy administracji, sama w sobie nie daje podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do stosowania art. 7a § 1 k.p.a. W konsekwencji nie było podstaw do rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, bo takie wątpliwości nie pozostawały w sprawie.

Za nietrafny uznać należy zarzut skargi wskazujący na pominięcie tego, czy zostało ostatecznie zakończone postępowanie dotyczące odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie opisane w protokole kontroli. Zdaniem Sądu, formułując ten zarzut, skarżąca spółka przyjęła błędne założenie, że jej odpowiedzialność jest pochodną odpowiedzialności przewoźnika. Wbrew temu założeniu, ustawodawca w przywołanych wyżej przepisach nie uzależnił odpowiedzialności przedsiębiorcy pośredniczącego w przewozie osób za przekazanie zlecenia przewozu podmiotowi, który nie ma odpowiedniej licencji od tego, czy odpowiedzialność poniósł również przewoźnik, który wykonał dany przewóz, nie mając odpowiedniej licencji. Odpowiedzialności te są od siebie niezależne, dotyczą naruszenia różniących się obowiązków (przekazanie zleceń przewozu wyłącznie podmiotom mającym odpowiednią licencję, podejmowanie i wykonywanie przewozu osób po uzyskaniu odpowiedniej licencji), których naruszenie jest penalizowane na podstawie innych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. (lp. 2.20. i lp. 1.1.). W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że organy miały w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie obowiązek ustalania, czy przewoźnik został ukarany za naruszenie stwierdzone w czasie kontroli drogowej, podczas której stwierdzono także inne naruszenie, przypisane następnie skarżącej spółce.

Z zreferowanych na wstępie ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, jak i z wyjaśnień skarżącej wynika, że poza sprawdzeniem, że przewoźnik dysponuje ważną licencją na wykonywanie przewozu osób taksówką, skarżąca nie zweryfikowała, czy zlecenie przewozu przekazywane przewoźnikowi w dniu kontroli drogowej zostanie wykonane w ramach licencji, która jest odpowiednia do realizacji tegoż przewozu. W przypadku powoływania się na ważną licencję na obszarze prowadzenia przewozów w G. wymagało to zweryfikowania, czy wykonanie przewozu nastąpi właśnie w tym mieście. Skarżąca spółka nie podważyła zaś ustaleń, że rzeczony przewóz odbył się wyłącznie na obszarze P..

Powyższe oznacza, że skarżąca spółka przekazała zlecenie przewozu osób przewoźnikowi, który nie miał odpowiedniej licencji, czyli licencji, która uprawniałaby go do wykonania przekazanego zlecenia przewozu. Takie ustalenia upoważniały organy Inspekcji Transportu Drogowego do oceny, że doszło do naruszenia przepisów u.t.d., penalizowanego w lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że skarżąca podlegała karze pieniężnej określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na okoliczność, że naruszenie, którego dopuściła się skarżąca (zagrożone karą w wysokości 40 000 zł) zostało stwierdzone w wyniku jednej kontroli drogowej, to w sprawie znajdował zastosowanie art. 92a ust. 3 u.t.d., który ogranicza wysokość nakładanej kary pieniężnej do 12 000 zł. Zdaniem Sądu GITD słusznie uchylił decyzję organu I instancji na podstawie, której wymierzono skarżącej karę 40 000 zł, jednocześnie nakładając na stronę karę pieniężną w ograniczonej wysokości 12 000 zł stosowanie do art. 92a ust. 3 u.t.d.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano również dlaczego w sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej spółki na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ("nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć"). Przedstawione dowody nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bowiem, że skarżąca nie zweryfikowała, czy przed rozpoczęciem ww. przewozu podmiot wykonujący przewóz miał na niego właściwą licencję, tj. na obszarze prowadzenia przewozów w P..

Ponadto z wyjaśnień skarżącej spółki utrwalonych w aktach sprawy (vide pismo z 23 sierpnia 2021 r. w aktach administracyjnych – k. 52 i poprz.) wynika, że umożliwia ona przewoźnikowi powiązanie kasy rejestrującej z aplikacją, ale uważa, że jest to decyzja przewoźnika. Odnotowania więc wymaga, że brak zainteresowania pośrednika tym, czy przewoźnik połączy wirtualną kasę z aplikacją, w świetle braku weryfikacji, czy przewoźnik posiada w pojeździe taksometr, świadczy o godzeniu się pośrednika na fakt popełnienia naruszeń, w przypadku gdy pojazd przewoźnika nie będzie posiadał taksometru w ogóle. Jednym z niezbędnych elementów wyposażenia taksówki jest taksometr lub zastąpienie go zintegrowaną kasą wirtualną z aplikacją mobilną. Brak weryfikacji tych elementów świadczy o ewentualnym godzeniu się pośrednika na zakazane w art. 5e u.t.d. zlecanie przewozów okazjonalnych. Ponadto pojazd, którym wykonywano kontrolowany przejazd nie posiadał na dachu dodatkowego światła z napisem "TAXI" będącego zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia technicznego obowiązkowym wyposażeniem taksówki. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia skarżącej spółki i przedstawione przez nią dowody, nie uzasadniają umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących niekonstytucyjności wykładni powołanych wyżej przepisów u.t.d. i postulowanego w uzasadnieniu skargi wniosku Sądu dotyczącego wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego, czyli zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (str. 29 skargi), Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do wystąpienia z takim pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2393). Podstawą do przedstawienia przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być bowiem uzasadnione wątpliwości sądu, a nie strony (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. OSK 971/04); w tej sprawie jednak Sąd wątpliwości nie ma. Tym samym żądania strony w tym zakresie nie obligują składu orzekającego do wystąpienia z takim pytaniem (por. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r. w sprawie I OSK 405/18 i powołane tam orzecznictwo). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że nałożenie kary pieniężnej w tej sprawie naruszało art. 2 Konstytucji RP ("Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.") i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ("ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.") w sposób opisany w zarzucie skargi. Nie ma podstaw do przyjęcia, że przepisy art. 92a ust. 1, art. 5d, art. 5e u.t.d. oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. wprowadzają arbitralne, nieproporcjonalne i nieznajdujące podstaw w ustawie dodatkowe wymogi, natomiast ustawodawca ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji zadań przez pośrednika. W ocenie Sądu wymaganie przekazywania zleceń przewozów wyłącznie przewoźnikom, którzy mają licencję odpowiednią do wykonania tych przewozów nie jest wymaganiem nieproporcjonalnym. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Warto na marginesie zauważyć, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. W ocenie Sądu skarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy, w tym lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5b, art. 5e i art. 5d u.t.d., o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, ponieważ w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. mógł on zostać oceniony jedynie jako zbędny. Przepis ten uprawnia sąd administracyjny do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości. Taka zaś sytuacja w sprawie nie zachodzi; organy wydające w niej decyzje I i II instancji w sposób niewątpliwy i wyczerpujący dla podjętego rozstrzygnięcia ustaliły i wyjaśniły, w procesie subsumpcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie dla jego oceny normy prawne, wszystkie istotne w tym względzie okoliczności, tak że nie ma warunków ani potrzeby przeprowadzania na ten temat dodatkowych dowodów. Poza tym, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, przez co nie ma też podstaw do podejmowania odrębnych i dodatkowych czynności dowodowych z dokumentów, stanowiących czy wynikających z akt administracyjnych. Okoliczność, że skarżąca spółka podejmowała określone działania o charakterze systemowym dotyczące organizacji jej działalności gospodarczej nie zmienia tego, że w tej sprawie skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia i mogła temu naruszeniu zapobiec, gdyby zweryfikowała, czy przekazywane zlecenie przewozu będzie realizowane zgodnie z odpowiednią licencją, a więc w tej sprawie, czy przewoźnik posiada licencję obejmującą obszar przedmiotowego przewozu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.