drukuj    zapisz    Powrót do listy

6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym), , Rada Miasta~Prezydent Miasta, Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Oddalono skargę kasacyjną
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, II OSK 435/21 - Wyrok NSA z 2023-11-15, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II OSK 435/21 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2023-11-15 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2294/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-21
Skarżony organ
Rada Miasta~Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Oddalono skargę kasacyjną
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. oraz Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2294/19 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 23 października 2008 r., nr XLII/1299/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod Skocznią – część I 1. ze skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy oraz częściowo ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. w pozostałej części oddala skargę kasacyjną M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B.; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2294/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 23 października 2008 r., nr XLII/1299/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod Skocznią – część I, stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały, w odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...] (pkt 1) i zasądził od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B. zaskarżyła powyższą uchwałę w części dotyczącej następujących postanowień tego aktu: § 29 ust. 1 wiersz 3 pkt. 2 w zw. z § 7 ust. 3 dla obszaru J1ZP, § 35 ust. 6 w zakresie obszaru 6KPJ, § 4 ust. 18 pkt. 1-22, § 4 ust. 23 w zakresie alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 5 ust. 2 pkt 1 c wyraz alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 7 ust. 1 pkt 1 wyrazy KDW oraz KPJ, § 7 ust. 1 pkt 2 wyrazy: drogi wewnętrzne, aleje pieszo-jezdne (tereny KDW, KPJ), § 7 ust. 3, § 10 ust. 1 i 2 w odniesieniu do alei pieszo-jezdnej – KPJ oraz zieleni urządzonej – ZP, § 12 ust. 4 pkt 2, § 14 ust. 6 pkt 3 i 4, § 16 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w zakresie alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 16 ust. 3 pkt 3 i 6, § 16 ust. 4 pkt 4, § 16 ust. 7 pkt 2, 3, 4 i 5, § 17 ust. 2 pkt 4 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 3 pkt 6 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 4 pkt 5 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 5 pkt 2 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 6 pkt 3 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 7 pkt 2 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, § 17 ust. 8 pkt 3 wyrazy: alei pieszo-jezdnych – KPJ, wraz z rysunkiem planu (załącznikiem graficznym) w zakresie oznaczonym symbolem 6KPJ, w odniesieniu do nieruchomości położonej w W., przy ul. B. [...], składającej się z niezabudowanej działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą numer KW [...].

Skarżąca zarzuciła uchwale naruszenie:

1. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z poźn. zm., dalej: "u.g.n.") przez nadużycie władztwa planistycznego, polegające na bezprawnym zajęciu znacznej części nieruchomości skarżącej na cele publiczne nie znajdujące podstawy w obowiązujących przepisach prawa;

2. art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przez nadużycie władztwa planistycznego, to jest nieuzasadnione względami interesu publicznego ograniczenie sposobu wykonywania własności nieruchomości, naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") przez zaliczenie alei pieszo-jezdnej do kategorii dróg publicznych i wprowadzenie ruchu kołowego na ciąg pieszo-jezdny nie będący drogą w rozumieniu przepisów powyższej ustawy;

3. art. 140 k.p.a. (powinno być: ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej: "k.c." – przyp. NSA) w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") przez brak wyważenia interesu indywidualnego właściciela działki, z interesem publicznym, zgodnie z zasadą proporcjonalności, a tym samym arbitralne, istotne i bezprawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i uniemożliwienie zagospodarowania gruntu, którego skarżący jest właścicielem;

4. art. 7 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. przez przekroczenie władztwa planistycznego, wobec przeznaczenia terenu w niewspółmiernym wymiarze na potrzeby komunikacji oraz terenów zielonych, kierując się wyłącznie kwestią wyglądu estetycznego danej części miasta;

5. art. 1 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. wskutek naruszenia ładu przestrzennego, w wyniku wydania wyroków, stwierdzających nieważność uchwały w części, w zakresie obszarów komunikacyjnych, oznaczonych symbolem 6KPJ oraz 7KDW oraz brak dokonania w związku z tym zmiany uchwały w pozostałym zakresie, tj. jednostek uchylonych wyrokami, co powoduje zaburzenie ładu przestrzennego.

Skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części, tj. stwierdzenie nieważności:

a. w zakresie postanowień, dotyczących obszaru 6KPJ oraz wszystkich pozostałych wskazanych w wywiedzionej skardze postanowień,

b. rysunku planu (załącznika graficznego), obejmującego obszar o symbolu 6KPJ,

2. zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W ocenie organu nie można zasadnie wywodzić, że brak możliwości zagospodarowania działki, w sposób określony w planie dla danego obszaru, w związku z ustanowieniem wskaźników i przeznaczenia zagospodarowania działki, a priori stanowi naruszenie ww. przepisów ustawy. Zdaniem organu, zarówno zieleń publiczna, jak i ciągi piesze, mieszczą się w kategorii celów publicznych.

Organ podniósł, że na podstawie art. 72 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm., dalej: "p.o.ś."), wykonane zostało opracowanie ekofizjograficzne, na potrzeby sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania m.st. Warszawy. Zgodnie z tym opracowaniem, w celu zapewnienia odpowiednich warunków aerosanitarnych w mieście niezbędne jest: – zachowanie wysokiego udziału powierzchni biologicznie czynnej na terenach zabudowanych, a w szczególności na terenach korytarzy wymiany powietrza – projektowanie układów zabudowy, sprzyjających przewietrzaniu.

Nadto Rada wyjaśniła, że opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone również dla projektu zaskarżonego planu. Ograniczenia wynikające z tego opracowania w kształtowaniu zabudowy, w tym wprowadzenie układu zabudowy oraz terenów zielonych i dróg, zaplanowanie dużej gęstość siatki ulic na kierunku przewietrzania oraz ograniczenie wysokości zabudowy i długości elewacji poszczególnych budynków, mające na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia barier mechanicznych na kierunku przewietrzania, stanowią – zdaniem organu – konsensus, pomiędzy interesem właścicieli gruntów i interesem społecznym, tj. jakością życia wszystkich mieszkańców Warszawy.

Nadto Rada wskazała na brak interesu prawnego w odniesieniu do nieruchomości, których skarżąca nie jest ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym. Skarżąca może wykazać interes prawny jedynie w odniesieniu do działki, której jest właścicielem.

Odnosząc się do usytuowania i parametrów aktualnie istniejących ulic, organ stwierdził, że istniejąca ul. B. nie spełnia wymagań drogi publicznej i została przeznaczona w planie pod ciąg pieszy. Funkcję ul. B. przejął w planie projektowany ciąg pieszo-jezdny 6KPJ, który ma uzasadniony przebieg i ciągłość wzdłuż stoku S., objętej bezpośrednią i pośrednią ochroną. Stanowi zatem racjonalne rozwiązanie, zapewniające prawidłową obsługę komunikacyjną i stanowi ograniczenie prawa własności w taki sam sposób działki skarżącej, co dla sąsiednich działek w tym rejonie.

Rada wskazała, że ciąg pieszo jezdny, oznaczony symbolem 6KPJ, określony został jako teren alei pieszo-jezdnej. Lokalizacja tego ciągu komunikacyjnego w bliskim sąsiedztwie S. i terenu zielonego zaprojektowanego wzdłuż skarpy, została wskazana jako specyficzna forma ciągu komunikacyjnego, który różni się od innych KPJ zmienną szerokością czy zazielenieniem. Aleja ta ma spełniać nie tylko funkcję komunikacyjną, ale również ma pełnić istotną i reprezentacyjną funkcję w układzie urbanistycznym, podkreślającą rolę skarpy i jej sąsiednich terenów zielonych.

Z kolei droga 7KDW, zgodnie z obecnym przeznaczeniem, została określona jako wewnętrzna, dla której przewidziano szerokość w liniach rozgraniczających 10 m przy czym droga ta została wyznaczona "solidarnie" – tzn. po 5 m szerokości z działki Skarżącej i 5 m z działki sąsiedniej. Przy określaniu szerokości uwzględniono możliwość wykonania jezdni i chodników.

Odnosząc się do ustaleń dotyczących grodzenia terenów zielonych, organ podkreślił, że tereny przyskarpowe powinny stanowić otwarty ciąg zieleni, nie poprzedzielany wygrodzeniami poszczególnych nieruchomości. Samo przeznaczenie terenu pod zieleń publiczną, stanowi o konieczności jego otwarcia dla wszystkich.

W piśmie procesowym z 5 lutego 2020 r. skarżąca zakwestionowała prawidłowość twierdzeń organu w zakresie realizacji celu publicznego. W ocenie spółki, park musi być samorządowy i ogólnodostępny, aby mógł być uznany za realizację celu publicznego. Również teren KPJ czyli aleje pieszo-jezdne nie mogą być w ten sposób postrzegane.

W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się 15 lipca 2020 r., skarżąca podtrzymała zmianę treści petitum, zgodnie z treścią pisma procesowego z 5 lutego 2020 r. W piśmie tym wskazała, że wnosi o stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, w zakresie terenów, oznaczonych symbolem J1ZP oraz 6KPJ. Ponadto w trakcie tej rozprawy, Rada Miasta złożyła załącznik do protokołu, w którym przedstawiła m.in. fragmenty: Studium, opracowania ekofizjologicznego, wskazujące na potrzebę ustanowienia korytarzy powietrznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu plan wyłączył spod zabudowy i z możliwości korzystania przez właściciela ok. 45,5% powierzchni nieruchomości, przeznaczając je na różnego rodzaju ciągi komunikacyjne, w tym pieszo-jezdne oraz ogólnodostępną zieleń publiczną. Tak duży obszar wyłączenia, zdaniem Sądu, nie jest uzasadniony w kontekście zasady proporcjonalności, a zatem ogranicza prawo własności skarżącej, w sposób naruszający art. 31 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd stwierdził, że znaczna część nieruchomości została wyłączona spod władztwa skarżącej, a Rada nie wyjaśniła dlaczego przyjęła właśnie taki miernik obszaru dla celów mieszkalnych. Sąd co prawda podzielił ogólne spostrzeżenia Rady, dotyczące potrzeby istnienia korytarzy powietrznych, czy zieleni miejskiej, jednak uznał że brak jest uzasadnienia dla tak drastycznego zmniejszenia powierzchni, przeznaczonej dla celów mieszkalnych. Ogólny wzgląd na potrzebę zapewnienia realizacji celów publicznych dla miasta, wynikający, czego Sąd nie kwestionuje, nie uzasadnia per se, proporcji przyjętej przez organ. Ani dokumenty, wytworzone przez organ w procedurze planistycznej, ani odpowiedź na skargę, nie wyjaśniają tej proporcji, odwołując się jedynie do potrzeby istnienia korytarzy powietrznych, czy zieleni miejskiej. Brak zatem odniesienia się do przyjętych, szczegółowych uregulowań planu, wyrażonych w przeznaczeniu 55% nieruchomości na cele niemieszkalne.

Sąd wskazał, że powoływanie się na Studium, a w szczególności na treść opracowań fizjograficznych nie oddaje procentowego przeznaczenia nieruchomości. Powołane przez organ opracowania oddają pewne tendencje, wskazują np., że zabudowa pogorszy potrzebny przepływ powietrza. Brak jest jednak gradacji procentowej tej zależności. Opracowania te nie doszczegóławiają w liczbowych parametrach, jaki stan zabudowy pozwoli na utrzymanie przepływu powietrza. Korelacja między intensywnością, wysokości zabudowy, a przepływem powietrza oraz znaczenie tego przepływu jest zatem w owych dokumentach uwidocznione, ale nie ma ścisłego wskazania na wyłączenie 45% spod przeznaczenia na cele mieszkalne. W kontekście braku uzasadnienia przyjęcia takiego właśnie rozwiązania, Sąd uznał że nie jest ono uzasadnione celami, dla których zostało wprowadzone.

Na podstawie ustaleń szczegółowych planu, analizowanych łącznie z przepisami ogólnymi, część nieruchomości skarżącej, wchodząca w skład terenu J1ZP, zgodnie z § 29 ust. 1 uchwały, została przeznaczona na cele zieleni urządzonej parku. Wprowadzając zakaz grodzenia terenu ustalono jednocześnie, że teren zieleni urządzonej powinien być ogólnodostępny. Oznacza to, że przez przyjęcie uchwały, organ odebrał skarżącej uprawnienie do korzystania z prawa własności rzeczy, jakim jest korzystanie z niej z wyłączeniem innych osób. Dodatkowe ograniczenia prawa własności skarżącej wynikają z ustaleń planu, w szczególności z § 4 ust. 18 pkt. 1-22, § 7 ust. 3 uchwały, w których organ przyjął, że obszar J1ZP ma mieć charakter ogólnodostępny i zakazał dokonywania wygrodzenia tego obszaru.

Następnie Sąd podniósł, że z tego też względu istotne było stwierdzenie nieważności nie tylko postanowień planu, określających warunki danego obszaru, ale także tych postanowień ogólnych planu, ustalających warunki dla obszarów danego typu.

Natomiast część nieruchomości, wchodząca w skład terenu 6KPJ, zgodnie z § 35 ust. 6 uchwały, została przeznaczona na cele komunikacji: "teren alei pieszo-jezdnych, teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym samodzielny ciąg pieszy (z dopuszczeniem ruchu kołowego)", o szerokości w liniach rozgraniczających w przedziale od 10 m do 26 m. Sąd wskazał, że teren 6KPJ stanowi nowy ciąg komunikacyjny pomimo, że od strony zachodniej nieruchomości przebiega istniejąca ul. B. oznaczona w planie symbolem 6KP, od strony wschodniej ul. J. (16KDD), od strony północnej droga wewnętrzna oznaczona w planie symbolem 7KDW, zaś od strony południowej aleja pieszo-jezdna oznaczona w planie symbolem 7KPJ. Zdaniem Sądu, przy dopuszczeniu możliwości zabudowy jednorodzinnej ekstensywnej na obszarze J4MNE zapotrzebowanie na tak wiele i tak szerokich pasów komunikacji wydaje się przesadzone. Co więcej Sąd podkreślił, że taki ciąg komunikacyjny nie został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430, dalej: "rozporządzenie MTiGM"). Przy czym nawet tam najmniejsza szerokość ulicy w liniach rozgraniczających dla ulicy jednojezdniowej o klasie ulicy dojazdowej wynosi 10 m, zaś organ dopuścił ciąg komunikacyjny o prawie trzykrotnej szerokości. Tym samym uniemożliwił skarżącemu zabudowę tego obszaru właśnie w maksymalnych granicach.

Zgodnie z treścią części szczególnej planu linię rozgraniczającą dla tej części planu rozszerzono nawet do 26 m w niektórych miejscach. Jak natomiast wynika z treści planu taki element komunikacyjno-estetyczny wynika tylko i wyłącznie z chęci poprawienia estetyki tej części miasta, a nie posiada podstaw w zasadach jakimi kierować się powinien organ w związku z tworzeniem planu miejscowego. Według Sądu takie zwiększenie powierzchni obszaru, bezsprzecznie stanowi znaczne ograniczenie prawa własności nieruchomości skarżącej.

Dodatkowo Sąd wskazał, że uchwała ogranicza prawo własności skarżącej na rzecz komunikacji także z dwóch pozostałych stron. Po pierwsze, część nieruchomości od strony północnej, wchodząca w skład terenu 7 KDW, zgodnie z § 34 ust. 5 uchwały, została przeznaczona na cele komunikacji: "drogę wewnętrzną o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m". Zgodnie z wiedzą skarżącego, przedmiotowa droga przeprowadzona została po istniejącej drodze wewnętrznej poprzez jej poszerzenie kosztem ograniczenia prawa własności skarżącego. Po drugie, w § 33 ust. 32 uchwały ustalono, że część nieruchomości od strony wschodniej wchodząca w skład terenu 16 KDD została także przeznaczona na cele komunikacji: droga dojazdowa "teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – droga publiczna" o szerokości w liniach rozgraniczających 15 m, 18 m.

Sąd zaznaczył, że w § 35 ust. 6 zaskarżonej uchwały, organ określił przeznaczenie dla obszaru oznaczonego symbolem 6KPJ jako aleje pieszo-jezdne, jednocześnie określając, że są to "tereny inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – samodzielny ciąg pieszy (z dopuszczeniem ruchu kołowego)", co w ocenie skarżącego oznacza niezgodnie z prawem nadanie przedmiotowemu obszarowi charakteru drogi publicznej, wbrew art. 8 ust. 1 u.d.p., który traktuje o tym, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.

Sąd, biorąc pod uwagę, że uwzględnienie wielowątkowych zarzutów, tj. w aspekcie korytarza powietrznego, zieleni miejskiej, przebiegu dróg czy nieproporcjonalnego przeznaczenia nieruchomości na cele niemieszkalne, stwierdził nieważność postanowień planu w odniesieniu do części graficznej i tekstowej całej działki. Bez słusznie zakwestionowanych w skardze przepisów, plan nie mógłby – w ocenie Sądu – funkcjonować, jako integralny i wykonalny akt prawny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności wniosła M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w części w jakiej stwierdził on nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały, w odniesieniu do działki nr [...], obręb [...], położonej w W. przy ul. B. [...], w zakresie terenu oznaczonego symbolem 14 MNE, 7 KDW. 16 KDD.

Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: "u.s.g.") w z w. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący miał interes prawny i mógł wnieść skargę w odniesieniu przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem J4MNE, i że doszło w tym zakresie do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, w sytuacji gry przeznaczenie działki skarżącego na teren zabudowy mieszkaniowej nie narusza jego interesu prawnego;

2. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. przez rozpoznanie sprawy poza granicami skargi, tj. w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem J4MNE, co do którego skarżący nie wzywał do usunięcia naruszeń prawa, i co do którego przeznaczenia terenu nie wykazywał, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono, na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie wniesionej skargi przez stwierdzenie nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...], obręb [...], położonej w W. przy ul. B. [...], w zakresie terenów oznaczonych symbolami J1ZP i 6KPJ oraz na podstawie art. 203 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W drugiej kolejności skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2294/19, wniosło Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

– art. 4 i art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 9 ust 4, art. 15 ust 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 i pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (Dz.U. Nr 164, poz. 1587, dalej: "rozporządzenie MI"), a także art. 7 Konstytucji RP przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w celu ograniczenia prawa własności działki nr [...] obręb [...] skarżącego co do terenów: 6KPJ, 7KPJ, J4MNE, J1ZP organ stosował "miernik" dla celów mieszkalnych, za pomocą którego pozbawił skarżącego 45,5% powierzchni własności przedmiotowej nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy organ nie stosował "miernika", nie miał ku temu podstaw prawnych, a istniejące pozwalają mu na określenie wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu, określenia układu komunikacyjnego i parametrów ulic; nadto stosowanie "miernika" powodowałoby ograniczenie własności wszystkich właścicieli obszaru objętego planem w tym samym stopniu procentowym, a taka sytuacja nie zachodzi;

– art. 4 i art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 15 ust 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 i pkt 9 rozporządzenia MI oraz § 6 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2022 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1298, dalej: "rozporządzenie MŚ") przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że zajęcie 17% działki nr [...], obręb [...] położonej w W. na ciągi komunikacyjne skutkuje zbyt dużym obciążeniem skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy zaprojektowanie szerokiej siatki ulic podyktowane było koniecznością stworzenia wystarczającego ciągu powietrza w celu prawidłowego działania klina nawietrzającego (teren leży w systemie wymiany powietrza SPW), zgodnie z ocenami i wnioskami § 6 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia MŚ, co organ w zaskarżonej uchwale uczynił;

– § 7 ust 1 rozporządzenia MTiGM przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że projektując ciąg komunikacyjny organ zobligowany był do ustalenia minimalnej szerokości ulicy, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy przepis ten stanowi normę minimalną i możliwe jest zaprojektowanie ulicy o większej szerokości, co okazało się być koniecznością w związku z wynikami analiz ekofizjograficznych i co organ uczynił;

– § 6 rozporządzenia MŚ przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opracowania ekofizjograficzne oddają pewne tendencje, np. zabudowa pogorszy przepływ powietrza, które to nie oddają procentowego przeznaczenia nieruchomości na inne cele, niż mieszkalne, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o (powinno być "w" – przyp. NSA) odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy przedmiotowe opracowania wskazują fakty: diagnozę stanu i funkcjonowania środowiska, określenie uwarunkowań ekofizjograficznych formułowanych w postaci wniosków z analiz, prognoz i ocen, wskazanie terenów, których użytkowanie i zagospodarowanie, z uwagi na cechy zasobów środowiska i ich rolę w strukturze przyrodniczej obszaru powinno być podporządkowane potrzebom zapewnienia prawidłowego funkcjonowania środowiska i zachowania różnorodności biologicznej, które to fakty organ wziął pod uwagę uchwalając zaskarżoną uchwałę.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy:

– art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu przyczyn stwierdzenia nieważności względem terenu J1ZP i stwierdzenie nieważności uchwały także co do tego terenu względem działki nr [...] obręb [...] należącej do skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy zdaniem organu nie istniała żadna przyczyna stwierdzenia nieważności terenu 1JZP w odniesieniu do działki skarżącego, a przeznaczenie terenu na zieleń publiczną determinuje otwarcie terenu i możliwość korzystania z niego przez każdego;

– art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu przez Sąd kontroli działania organu według kryterium celowości, które przejawiało się w tym, że na str. 20 uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przesądzonym wydaje się być zapotrzebowanie na siatkę ciągów komunikacyjnych składających się z terenów: 16KDD, 7KDW, 7KPJ, 6KP i 6KPJ, z których ustalenie tego ostatniego jest zdaniem Sądu zbędne, co w konsekwencji doprowadziło stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały o odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] położonej w W. przy ul. B. [...], podczas gdy z opracowania ekofizjograficznego dla projektu planu wynika, że ciąg pieszo jezdny KPJ powinien zostać poprowadzony poza strefą bezpośredniej ochrony stoku skarpy warszawskiej i nie naruszać istniejącej zieleni, co zdeterminowało przeznaczenia ulicy B., tj. 6KP wyłącznie do ruchu pieszego;

– art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z 8 ust. 1 i art. 7 ust 1 u.d.p. przez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie sprawy w jej granicach oraz niewskazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kwestii podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co skutkowało wydaniem wyroku nieprzesądzającego wszystkich kwestii.

Na podstawie powyższych zarzutów Miasto Stołeczne Warszawa wniosło na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział IV z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt. IV SA/Wa 2294/19 w całości. Na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Rady m.st Warszawy kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z kolei w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącej spółki Miasto Stołeczne Warszawa wniosło na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi kasacyjnej organu wniesionej dnia 3 grudnia 2020 r. dotyczącej tego samego wyroku w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Nadto, na podstawie art. 179 p.p.s.a. wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w części, w jakiej skarżący domaga się stwierdzenia nieważności części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...] w zakresie terenów J1ZP oraz 6KPJ i na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W uzasadnieniu skarżąca spółka zakwestionowała zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna organu jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wypada odnieść się do przyjętego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu, aprobowanego przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że przy ocenie aktów prawa miejscowego, a zatem także uchwał w sprawie planów miejscowych, w pierwszej kolejności należy poszukiwać w drodze wykładni takiego znaczenia zaskarżonego planu miejscowego, które może być uznane za zgodne z prawem (zob. m.in. wyroki NSA z: 1.06.2016 r., II OSK 2345/14, LEX nr 2117137; z 24.11.2016 r., II OSK 1565/16, LEX nr 2277950; z 18.10.2018 r., II OSK 1796/18, LEX nr 2616845; 2.02.2023 r., II OSK 2789/21, LEX nr 3537772; 16.05.2023 r., II OSK 367/22, LEX nr 3575653). Dokonując oceny legalności zaskarżonego planu należałoby zatem odnieść się do tych z jego ustaleń, które zasadnie budziły wątpliwości z perspektywy ustawowego porządku prawnego, obowiązującego w dniu podejmowania uchwały, a które w kontekście obecnego stanu prawnego, takich wątpliwości już nie budzą.

Istotna zmiana w postrzeganiu ustaleń zaskarżonego planu w odniesieniu do przeznaczenia części działki nr [...] pod samodzielne ciągi piesze (6KPJ) oraz tereny zieleni urządzonej (J1ZP) o przeznaczeniu podstawowym: zieleń urządzona – park (§ 4 ust.18 pkt zaskarżonej uchwały) została dokonana w związku z dodaniem z dniem 18 listopada 2015 r. przez art. 39 pkt 1 lit. b ustawy z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1777) pkt 9c do art. 6 u.g.n. Od tego czasu do celów publicznych w rozumieniu art. 6 u.g.n. zalicza się również: "wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa".

Mając powyższe na względzie należało uznać samo przeznaczenie części działki nr [...] pod samodzielne ciągi piesze oraz zieleń urządzoną – park za pozostające w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym oraz w granicach przysługującego władztwa planistycznego gminy. Biorąc zaś pod uwagę, że w myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym własności i innych praw rzeczowych mogą być ustanawiane, gdy są konieczne między innymi dla ochrony środowiska i zdrowia (w zakresie, o którym poniżej) oraz że w pozostała części działki została przeznaczona zgodnie z interesem inwestora pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, należało uznać, że w kontrolowanym zakresie ustalenia planu spełniają wymogi wynikające z konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

Odnosząc się na kanwie powyższego do podniesionych przez Miasto Stołeczne Warszawa zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy zgodzić się z organem, że w obowiązującym porządku prawnym brak jest podstaw do stosowania "mierników dla celów mieszkalnych", przy czym użycie powyższego sformułowania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie może być poczytywane jako naruszenie art. 4 i art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 9 ust 4, art. 15 ust 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 i pkt 9 rozporządzenia MI oraz art. 7 Konstytucji RP.

Nadto wypada zaznaczyć, że wskazany w tym zarzucie art. 15 ust. 1 u.p.z.p., ani w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, ani w dacie jej sądowej kontroli nie dzielił się na punkty. Uwaga ta odnosi się także do drugiego z zarzutów sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaś stanowisko organu dotyczące wpływu oceny opracowania ekofizjogrficznego na treść ustaleń planu miejscowego. W studium i w planie miejscowym, jak wynika to z art. 72 ust. 1 p.o.ś., zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, między innymi przez: zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni, zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych, czy też uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza. Z kolei w myśl art. 72 ust. 2 p.o.ś., w studium oraz w planie miejscowym przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Powyższe wymagania, stosownie do art. 72 ust. 4 p.o.ś., określa się na podstawie opracowania ekofizjograficznego, które w rozumieniu art. 72 ust. 5 p.o.ś., stanowi dokumentację sporządzaną na potrzeby m.in. studium i planu miejscowego, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym planem i ich wzajemne powiązania.

Zatem opracowania ekofizjograficzne, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, że oddają one jedynie "pewne tendencje", należy traktować jako źródło wymogów określonych we wskazanych przepisach art. 72 p.o.ś.

Według § 6 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia MŚ, opracowania ekofizjograficzne obejmują ocenę przydatności środowiska, polegającą na określeniu możliwości rozwoju i ograniczeń dla różnych rodzajów użytkowania i form zagospodarowania obszaru oraz określenie przydatności poszczególnych terenów dla rozwoju funkcji użytkowych, a w szczególności: mieszkaniowej, przemysłowej, wypoczynkowo-rekreacyjnej, rolniczej, leśnej, uzdrowiskowej, komunikacyjnej, z uwzględnieniem infrastruktury niezbędnej do prawidłowego spełniania tych funkcji, a także wskazanie terenów, których użytkowanie i zagospodarowanie, z uwagi na cechy zasobów środowiska i ich rolę w strukturze przyrodniczej obszaru, powinno być podporządkowane potrzebom zapewnienia prawidłowego funkcjonowania środowiska i zachowania różnorodności biologicznej, jak też określenie ograniczeń wynikających z konieczności ochrony zasobów środowiska lub występowania uciążliwości i zagrożeń środowiska oraz wskazanie obszarów, na których ograniczenia te występują.

Ustalenia planu dotyczące lokalizacji dróg, w tym ciągów (alei) pieszo-jezdnych (stanowiących równocześnie element systemu wymiany powietrza), będące konsekwencją implementacji wymogów wynikających z opracowania ekofizjograficznego, nie mogą być uznane za niezgodne z prawem. Stąd też zarówno błędna wykładnia § 6 rozporządzenia MŚ in toto oraz nieuwzględnienie w zaskarżonym wyroku uregulowań odnoszących się do opracowania ekofizjograficznego, w tym § 6 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia MŚ skłania do uznania, iż doszło w tym zakresie do naruszenia powyższych przepisów w toku prowadzonej kontroli zaskarżonego planu.

Natomiast nie można zgodzić się z podnoszonym przez organ zarzutem naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia MTiGM przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że szerokość planowanego ciągu komunikacyjnego powinna wynosić 10m. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd odwołuje się do minimalnej szerokości drogi dojazdowej "D", o której mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia MTiGM, ale równocześnie daje do zrozumienia, że przepisy rozporządzenia MTiGM nie mają zastosowania do samodzielnego ciągu pieszego 6KPJ, albowiem "taki ciąg komunikacyjny nie został uregulowany w rozporządzeniu" (s. 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy zatem przyjąć, że Sąd I instancji nie biorąc po uwagę § 7 ust. 1 rozporządzenia MTiGM w odniesieniu do samodzielnego ciągu pieszego 6KPJ, nie mógł go błędnie zastosować. Inną rzeczą jest natomiast to, czy przepis ten powinien być wzięty pod uwagę przy ocenie ustaleń zaskarżonego planu. Jednakże skarżąca kasacyjnie gmina nie podniosła takiego zarzutu, dlatego kwestia ta musiała pozostać poza zakresem rozpoznania skargi kasacyjnej.

Również za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn stwierdzenia nieważności względem terenu J1ZP. Otóż przyczyny te, które aczkolwiek w świetle przedstawionych powyżej uwag są konsekwencją błędnych ustaleń Sądu w zakresie oceny wpływu opracowań ekofizjograficznych na treść planu, zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności na s. 18 i 19.

Także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., które miało polegać na dokonaniu przez Sąd kontroli działania organu według kryterium celowości, nie jest zarzutem uzasadnionym. Wprawdzie Sąd I instancji przy ocenie przeznaczenia części działki nr [...] pod samodzielny ciąg pieszy z dopuszczeniem ruchu kołowego posłużył sformułowaniem: "Przy dopuszczeniu możliwości zabudowy jednorodzinnej ekstensywnej (...) zapotrzebowanie na tak wiele i tak szerokich pasów komunikacji wydaje się przesadzone", to jednak u podstaw rozstrzygnięcia legło błędne (jak wyżej wskazano) przeświadczenie o sprzeczności ustaleń planu w odniesieniu do działki nr [...] z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, nie zaś niecelowe przeznaczenie terenu pod ciąg pieszy.

Po części zaś słusznie skarżące kasacyjnie miasto podnosi w zarzucie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z 8 ust. 1 i art. 7 ust 1 u.d.p., że w zaskarżonym wyroku zabrakło stanowiska dotyczącego sporu powstałego pomiędzy stronami co do prawnego charakteru ciągu komunikacyjnego 6KPJ. Należy bowiem podkreślić, że to czy planowane zamierzenie ma charakter inwestycji celu publicznego czy też nie, waży na ocenie dokonanych przez organ planistyczny ustaleń z perspektywy granic władztwa planistycznego gminy i ich ewentualnego przekroczenia. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wywieść stanowiska Sądu co do uznania ciągu komunikacyjnego 6KPJ za drogę publiczną, zwłaszcza w świetle przytoczonego odniesienia się Sądu do przepisów rozporządzenia MTiGM. Przy czym dostrzeżone przez skarżącą kasacyjnie gminę niedostatki w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie miały same przez się istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Z kolei odnosząc się do zarzutów poniesionych przez skarżącą kasacyjnie spółkę (działającą obecnie pod firmą V. sp.k. z siedzibą w B., o czym oświadczył do protokołu pełnomocnik spółki na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2023 r. i co znajduje potwierdzenie w Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego odpis w tym zakresie został dołączony do akt sprawy) należy zgodzić się, że zakres stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu, wykraczał poza żądania zawarte w skardze, a następnie zmodyfikowane w piśmie procesowym z 5 lutego 2020 r. i podtrzymane na rozprawie przed Sądem I instancji. Trzeba też przyznać rację skarżącej kasacyjnie spółce, że w niniejszej sprawie nie wykazano by w związku z przeznaczeniem terenu oznaczonym symbolem J4MNE pod zabudowę jednorodzinną doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Słusznie podnosi też skarżąca kasacyjnie spółka, że jako inicjator sądowej kontroli zaskarżonego planu nie wzywała gminy do usunięcia naruszeń prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu mającym zastosowanie do tego planu) w odniesieniu do części działki przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną.

Wypada też odnotować w kontekście skargi kasacyjnej spółki, że Sąd I instancji, stwierdzając nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonego planu w odniesieniu do całej działki nr [...], w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnił dostatecznie powodów takiego orzeczenia. Ograniczył się zaledwie do jednozdaniowej formuły, zgodnie z którą: "Bez słusznie zakwestionowanych w skardze przepisów, plan nie mógłby – w ocenie Sądu – funkcjonować, jako integralny i wykonalny akt prawny."(s. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie podając przy tym, jakie konkretnie powody uniemożliwiałyby przeznaczenie części terenu działki nr [...] pod zabudowę jednorodzinną w sytuacji, gdy pozostała część nie byłaby objęta ustaleniami zaskarżonego planu.

Jednakże z uwagi na uznanie zasadności dalej idącego wniosku skarżącej kasacyjnie gminy, żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku jedynie w części (w odniesieniu do działki nr [...], w zakresie terenów oznaczonych symbolami J1ZP i 6 KPJ) nie mogło zostać uwzględnione.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości postanowiono na podstawie art. 207 pkt 2 p.p.s.a, zważywszy że do wniesienia obu skarg kasacyjnych doprowadziła błędna ocena ustaleń planu w części zaskarżonej przez spółkę oraz prawne konsekwencje tej oceny przyjęte w wyroku Sądu I instancji.



Powered by SoftProdukt