Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r.nr [...] w przedmiocie bezczynności wierzyciela w sprawie niewykonania decyzji -skargę oddala-

Przedmiotem skargi SK jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] stycznia 2016 r. nr [.] w przedmiocie bezczynności wierzyciela w sprawie wykonania decyzji, które wydano w następującym stanie sprawy;

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy [.] dotyczącego wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.], którą nakazano DD wykonanie i bieżące utrzymywanie urządzeń zapobiegających szkodom poprzez wykonanie obniżenia terenu działki nr ewid. 68/1, obręb [...] w celu umożliwienia odpływu wód w kierunku istniejącego na tej działce zbiornika wodnego w sposób szczegółowo opisany w tej decyzji, w piśmie z dnia 3 listopada 2015 r. SK wystąpił ze skargą na organ egzekucyjny – Wójta - uznając, że nie zmierza on do wykonania ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] lipca 2014 r., zgodnie z rozstrzygnięciem w niej zawartym.

Postanowieniem z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] oddaliło skargę na bezczynność wierzyciela w sprawie niewykonania decyzji, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z.2016, poz. 599 - publikator aktualny na dzień orzekania przez Sąd) zwana dalej w skrócie p.e.a.

W ocenie Kolegium Wójt Gminy [.] nie pozostawał bezczynny w wykonaniu ww. decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. Po dwukrotnym skierowaniu do zobowiązanej upomnienia wydał tytuł wykonawczy i nałożył na nią grzywnę w celu przymuszenia z pouczeniem, że w przypadku niewykonania obowiązku będą nakładane dalsze grzywny. W dniu 27 kwietnia 2015 r. nałożono kolejną grzywnę, a po zgłoszeniu przez zobowiązaną wykonania nakazanych prac w dniu 3 czerwca 2015 r. przeprowadzono oględziny terenu i nie stwierdzono wykonania obowiązku. W dniu 4 września 2015 r. Wójt stwierdził natomiast, że prace objęte decyzją Kolegium zostały wykonane. Umorzono także nieściągnięte grzywny.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SK zakwestionował, wykonanie w całości nakazu, wynikającego z decyzji Kolegium. Parametry wykonanego urządzenia odpowiadają nakazowi tylko częściowo.

Opisanym na wstępie postanowienie SKO w [.] utrzymało swoje postanowienie w mocy podtrzymując stanowisko, że Wójt Gminy [.] nie pozostawał bezczynny w wykonaniu decyzji Kolegium z dnia [.] lipca 2014 r. W sprawie skierowano do zobowiązanej upomnienie, wystawiono tytuł wykonawczy i nakładano grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.

W skardze SK, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, kontynuowania postępowania egzekucyjnego do czasu wyegzekwowania nakazu określonego w decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2014 r. oraz ściągnięcia od zobowiązanej umorzonych grzywien zarzucił, że nakaz nie został przez zobowiązaną wykonany zgodnie z jego treścią. Pracownicy Urzędu Gminy [.] nie podchodzą zaś do sprawy poważnie i rzeczowo, starając się od samego początku ją marginalizować.

W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym w przypadku bezczynności wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku służy skarga do organu wyższego stopnia, a na postanowienie oddalające skargę służy zażalenie.

W ocenie Sądu wierzyciel pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas gdy nie podejmuje działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, ale także wtedy gdy działania takie wprawdzie podejmuje, ale jeśli są one nieadekwatne do zaistniałej sytuacji faktyczno prawnej, mają charakter pozorny, są niezrozumiałe, czy też obiektywnie nieskuteczne. Będzie to miało miejsce właśnie wtedy, gdy zachowanie dłużnika nacechowane jest wyjątkowo złą wolą, gdy dłużnik podejmuje czynności (także pozaprawne) zmierzające do uniemożliwienia prowadzonej egzekucji za wszelką cenę, a podejmowane przez wierzyciela działania tych okoliczności nie uwzględniają (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1112/09 - LEX nr 1687225)

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] decyzją ostateczną z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.] nakazało DD wykonanie i bieżące utrzymywanie urządzeń zapobiegającym szkodom przez wykonanie obniżenia terenu działki nr 68/1 obręb Kłębów, w celu umożliwienia odpływu wód w kierunku istniejącego na tej działce zbiornika wodnego. Urządzenia powinny obejmować "okno" w murku ogrodzenia oraz przekop (wodnicę) tzw. "przeorę" o równomiernym spadku i głębokości minimalnej średnio około 35 cm od istniejącego poziomu wykonaną od granicy działki stanowiącej własność DD i "okna" w murku ogrodzenia jej posesji do istniejącego zbiornika wodnego na działce nr ewid. nr 68/1 obręb [.]. Dolna krawędź "okna" w murku ogrodzenia powinna być utrzymana na poziomie zgodnym z dnem przepustu drogowego i przekopu (wodnicy) tzw. "przeory".

Materiał dowodowy wskazuje, że Wójt Gminy [.] podejmował czynności mające na celu przymuszenie wykonania przez zobowiązaną DD obowiązku określonego ww. decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. Po dwukrotnym upomnieniu strony w trybie egzekucyjnym wydał tytuł wykonawczy w dniu [.] stycznia 2015 r. nr 1 [.] i dwukrotnie nałożył grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W dniu 4 września 2015 r. organ stwierdził wykonanie obowiązku, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, doręczenie tytułu wykonawczego, upomnień, dwukrotne nałożenie grzywien w celu przymuszenia ostatecznie doprowadziło do wykonania obowiązku nałożonego decyzją SKO z [.] lipca 2014 r., gdyż zobowiązana wykonała wodnicę od granicy działki z ogrodzeniem, aż do istniejącego stawu na działce zobowiązanej. Z tego też względu Sąd stwierdza, że nie było bezczynności organu, o której mowa w art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze do Sądu skarżący ad personom kwestionuje czynności wykonywane przez poszczególnych pracowników urzędu i wójta oraz kwestionuje prawidłowość wykonania wodnicy oraz żąda ściągnięcia grzywien od zobowiązanej.

Sąd raz jeszcze zwraca uwagę na art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a granice wyznacza zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej w tym przypadku postanowienie na bezczynność wierzyciela w wykonaniu decyzji SKO w [.] z dnia [.] lipca 2014 r. Za niezasadny, bo wykraczający poza granice sprawy, Sąd uznał wniosek skarżącego o ściągniecie od zobowiązanej umorzonych grzywien, gdyż ta kwestia była przedmiotem odrębnego postępowania, którego stroną nie był skarżący. Akta administracyjne sprawy nie wskazują na stronnicze prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

W skardze skarżący zakwestionował też, że jego wniosek z dnia 3 listopada 2015 r. nie został rozpoznany zgodnie z intencją, gdyż skarga została rozpatrzona pod kątem bezczynności wierzyciela w sprawie niewykonania decyzji. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje ochronę dla wierzyciela w zakresie wyznaczonym art. 6 § 1a p.e.a. Zatem, gdy skarżący zakwestionował niewykonanie obowiązku, to nie można skutecznie zarzucić organowi błędnego procedowania wniosku skarżącego. Na marginesie sprawy wobec podniesionych zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zakwestionowanie sposobu wykonania obowiązku odbiegającego od treści opinii biegłego Sąd zauważa, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] nie zawiera załącznika graficznego, określającego trasę wodnicy. Natomiast parametry wodnicy zostały określone na podstawie opinii biegłego. Wykonanie wodnicy o wskazanych w decyzji parametrach zostało ocenione przez organy jako wykonanie obowiązku, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy.

Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny i prawny Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.