Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Pismem z dnia 25 listopada 2025 roku K. W. (dalej: skarżący lub wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prokuratora (dalej również: organ lub Prokurator) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt administracyjnych sprawy wynikał następujący stan faktyczny:

W dniu 12 listopada 2025 r. do Prokuratury wpłynęło pismo skarżącego z dnia 7 listopada 2025 r., którym wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem a sierpniem 2003 roku, polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu, nadzorowanego przez Prokuraturę.

Wnioskodawca w szczególności wniósł o udostępnienie następujących informacji:

1. sygnatury akt postępowania przygotowawczego,

2. kwalifikacji prawnej czynu,

3. nazwisk i stopni służbowych funkcjonariuszy policji (w tym z jakich jednostek pochodzili), wykonywanych czynności w tej sprawie – w zakresie pełnionych przez nich funkcji służbowych,

4. nazwiska i funkcji prokuratora (prokuratorów), który nadzorował to postępowanie, w tym ewentualnych zmian prokuratorów,

5. daty ujawnienia czynu, daty postępowania, w tym w jakim trybie ono się toczyło,

6. informacji o sposobie zakończenia postępowania,

7. w przypadku skierowania aktu oskarżenia do sądu nazwiska sędziego lub składu sądu, który rozpoznawał sprawę.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 24 listopada 2025 r. (data nadania: 24 listopada 2025 r., k. 5 akt administracyjnych) Prokurator wezwał wnioskodawcę do wskazania na czym polega jego ważny interes publiczny przemawiający za udzieleniem żądanej informacji w formie przetworzonej. Nadmienił także, że z uwagi na to, że udzielenie żądanej informacji wymaga znacznego nakładu pracy (akta z 2003 r. nie są zdigitalizowane) i nadprogramowych czynności organizacyjnych, żądane informacje należało zakwalifikować jako przetworzone. Ponadto, Prokurator w myśl art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) wyznaczył nowy termin do rozpoznania wniosku wskazując, że zostanie on rozpatrzony do dnia 22 grudnia 2025 r.

Wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 25 listopada 2025 r. (k. 6 akt administracyjnych). Wnioskodawca nie udzielił na nie odpowiedzi. Wniósł natomiast pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (data wpływu do organu: 28 listopada 2025 r., k. 16 akt sądowych) skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący w skardze wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie go do załatwienia wniosku, wymierzenie organowi grzywny w wysokości co najmniej 5000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że organ bezpodstawnie wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego twierdzenie Prokuratora, że żądana informacja ma charakter "informacji przetworzonej" jest niezgodne z prawem. Zaznaczono także, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił informacji, przez co pozostaje w stanie bezczynności.

Kolejno, przed przekazaniem skargi tutejszemu Sądowi, Prokurator decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. (znak: [...]) odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, o którą wnosił w piśmie z dnia 7 listopada 2025 r.

Po przesłaniu akt postępowania wraz ze skargą tutejszemu Sądowi, organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że dochował wszystkich terminów i wykonał wszystkie czynności określone przepisami u.d.i.p. Prokurator nadmienił także, bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie.

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem skargi była bezczynność Prokuratora polegająca na braku udostępnieniu skarżącemu – w trybie określonym przepisami u.d.i.p. – żądanych przez niego informacji.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że Prokurator jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Informacją publiczną jest natomiast każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zakres informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w przepisie art. 6 u.d.i.p.

Na podstawie wskazanego przepisu, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów.

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie lub też nie wyda na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: K.p.a.) decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W niniejszej sprawie rację miał Prokurator twierdząc, że dochował wszystkich terminów i wykonał wszystkie czynności określone przepisami u.d.i.p., a tym samym nie można było mu przypisać stanu bezczynności.

Przede wszystkim Prokurator prawidłowo przyjął, że wniosek – przynajmniej w częściowym zakresie – dotyczy informacji publicznej. W tym momencie przedwczesnym jest jednak rozstrzyganie czy przedmiotowe informacje publiczne miały charakter informacji "prostej" czy informacji "przetworzonej". Przy orzekaniu o bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej istotne jest przede wszystkim czy informacja – o której udostępnienie wnioskował skarżący – jest informacją publiczną (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2023 r., sygn. III OSK 276/22, wszystkie przywołane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro Prokurator przyjął, że informacje zawarte we wniosku skarżącego mają charakter informacji publicznej, to miał trzy możliwości, które skutecznie uniemożliwiłby stwierdzenie stanu jego bezczynności. Mógł udzielić żądaną informację, mógł podjąć nakazane przepisami u.d.i.p. czynności zmierzające do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach zwłoki i o nowym terminie załatwienia sprawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) oraz mógł wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w sytuacji, gdy do uwzględnienia wniosku dostępowego niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 1938/10). W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (zob. wyroki NSA: z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. I OSK 210/13, z dnia 15 marca 2017 r., sygn. I OSK 1419/15, z dnia 15 marca 2019 r., sygn. I OSK 1381/17).

W niniejszej sprawie Prokurator postąpił prawidłowo, gdyż w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (data wpływu: 12 listopada 2025 r.) wezwał wnioskodawcę do wskazania na czym polega jego ważny interes publiczny przemawiający za udzieleniem żądanej informacji w formie przetworzonej oraz dodatkowo, wskazał nowy termin załatwienia sprawy i powody opóźnienia (data nadania wezwania: 24 listopada 2025 r.).

Zatem uznać należało, że organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem prowadził czynności w sprawie i poinformował też o przedłużeniu terminu do zakończenia postępowania. Na moment złożenia skargi na bezczynność Prokurator jeszcze nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz uczynił to w prawidłowym terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2023 r., sygn. III OSK 276/22), tj. w dniu 10 grudnia 2025 r.

W tym stanie rzeczy skarga przedstawiona Sądowi w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, skoro organ nie dopuścił się bezczynności, to brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, jak tego domagał się skarżący (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Brak też było podstaw do zwrotu skarżącemu kosztów postępowania, gdyż te – w myśl art. 200 P.p.s.a. – przysługują skarżącemu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił w całości, jak orzekł w wyroku.