Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] lutego 2012 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji) działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1, w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., nr 80, poz. 717, ze zm., dalej upzp) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej kpa), w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy o której mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i/lub art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej pr.bud.) po rozpatrzeniu wniosku W. N. (dalej wnioskodawczyni, odwołująca albo skarżąca) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego - warunki zabudowy na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], arkusz [...], obręb S., położonej w P. przy ul. S. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni podaniem z dnia 7 listopada 2011 r. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby legalizacji istniejącego budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2 - 3 pokoje, 2 łazienki, kuchnia na piętrze oraz pomieszczenie gospodarczo-socjanle i kotłownia w parterze.

Działka numer [...] arkusz [...], obręb S., położona w P. przy ul. S. [...], leży na obszarze na którym nie ma żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dokonując analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji ustalił, że nie został spełniony warunek o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 upzp, gdyż istniejący obiekt budowlany nie kontynuuje istniejącej linii zabudowy, a ponadto decyzja pozytywna nie byłaby zgodna z przepisami odrębnymi, ponieważ objęta jest zakazem o którym mowa w art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 145, dalej pr.wod.) oraz zakazem o którym mowa w rozporządzeniu Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia 31 grudnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P.-K. w P. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2008 r. nr 1 poz. 1, dalej rozporządzenie z 2007 r.). Działka nr [...], arkusz [...], obręb S. objęta jest ww. zakazem, gdyż zlokalizowana jest na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a pr.wod. obszary o wskazanym powyżej prawdopodobieństwie są szczególnie zagrożone powodzią. Objęta wnioskiem działka znajduje się nadto w strefie I obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P.-K. w P., w granicach której m.in. w zakresie ograniczeń przeznaczenia terenu obowiązuje zakaz przeznaczenia terenu pod budowę budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej i budynków związanych ze stałym pobytem dzieci i młodzieży, takich jak szkoły, przedszkola, internaty, domy dziecka itp., zakaz tworzenia stref ochronnych "A" uzdrowiska.

Odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. wniesione zostało przez wnioskodawczynię, która wskazała, że w budynku mieszkalnym na działce nr [...] mieszkają Jej rodzice. Budynek ten znajduje się w drugiej linii zabudowy i jest praktycznie niewidoczny z ul. S. Istniejące w bliższym i dalszym sąsiedztwie budynki również nie są usytuowane w regularny sposób i nie tworzą jednolitej zabudowy, ale jednak stoją i nikt ich nie przeznacza do rozbiórki.

Odwołująca podzieliła argument organu I instancji, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek mieszkalny znajduje się na terenie zalewowym. Nieruchomość na której znajduje się budynek mieszkalny jest zabezpieczona wałami przeciwpowodziowymi. Budynek ma wysokie fundamenty, gdyż od lustra rzeki do jego wejścia jest różnica 1,2 m. Rozbiórka budynku mieszkalnego ze względu na to, że jest narażony na zalanie przez powódź jeden raz na 100 lat jest krzywdząca.

W odniesieniu do lotniska K. odwołująca zauważyła, że samoloty przede wszystkim odbywają loty nad autostradą, a pas startowy jest oddalony od nieruchomości na której znajduje się budynek mieszkalny o ok. [...] km. Ta uciążliwość jest praktycznie żadna w porównaniu z utratą domu przez rodziców odwołującej.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] lipca 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu Kolegium dokonując wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów upzp oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie z 2003 r.) wskazało, że postępowanie organu I instancji było zgodne z tymi przepisami. W sprawie nie ulegało wątpliwości, że budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr 6/3 objęty jest hipotezą art. 88l ust. 1 pk1 1 pr.wod. W stosunku do tego terenu obowiązuje zakaz wznoszeni obiektów budowlanych z uwagi na to, że stanowi on obszar szczególnego zagrożenia powodzią.

Przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że wnioskowana zabudowa kontynuuje tylko niektóre parametry istniejącej zabudowy Stwierdzono, że budynek przeznaczony do legalizacji wybudowano w odległości 43 metrów od linii rozgraniczających ulicę S. Znajduje się on w drugim szeregu zabudowy od tej ulicy. W analizowanym obszarze brak jest tak sytuowanej zabudowy i tym samym nie kontynuuje on żadnej istniejącej linii zabudowy.

SKO nie zgodziło się jednakże ze stwierdzeniem organu I instancji, że wydana decyzja byłaby objęta zakazem o którym mowa w rozporządzeniu z 2007 r. W przedmiotowej sprawie powyższe rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego weszło w życie z dniem 22 lutego 2008 r. Ponadto zostało wydane na materialnoprawnej podstawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm., dalej poś), który w dacie jego wydania w dniu 31 grudnia 2007 r. brzmiał: "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na lodowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w drodze rozporządzenia". Jednak z datą 15 listopada 2008 r. nastąpiła zmiana treści art. 135 ust. 2 poś i brzmi on "Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały". W tej sprawie nastąpiła zmiana przepisu upoważniającego do wydania rozporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska Wojskowego P.-K. i równocześnie ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych, które wskazywałyby na utrzymanie w mocy wskazanego rozporządzenia czy szerzej przepisów wykonawczych, dla których podstawę stanowi art. 135 ust. 2 poś, co oznacza, że przedmiotowe rozporządzenie nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. utraciło moc obowiązującą.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) pismem z dnia [...] października 2012 r. złożyła wnioskodawczyni, zaskarżając decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. Decyzjom obu instancji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, §3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia z 2003 r., przez wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy inwestycja spełnia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa,

b) art, 61 ust. 1 pkt 5 upzp w zw. z art. 88l ust. 1 pkt 1 pw, przez wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy wnioskowana inwestycja nie była sprzeczna z przepisami szczególnymi - art. 88l ust. 1 pkt 1 pw,

2) przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 kpa, art. 80 kpa, §3 ust. 1 i 2, §4 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia z 2003 r. przez wadliwe sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń faktycznych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu skarżąca kwestionując wnioski sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zauważyła, że zupełnie inne rezultaty dala analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzona w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części budynku warsztatowo - biurowego przewidzianej do realizacji na dz. nr 6/4, arkusz 36, obręb S., położonej w Poznaniu przy ul. S. [...], a więc na sąsiedniej nieruchomości. W oparciu o tę analizę Prezydent decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], znak: [...], ustalił warunki zabudowy, określając linię zabudowy zgodną z linią elewacji frontowej budynku. Ponadto tylko pobieżne oględziny mapy pozwalają ustalić, że na sąsiedniej nieruchomości przy ul. S. [...] zlokalizowane są budynki jeszcze bardziej cofnięte w tył aniżeli budynek, którego dotyczy niniejsze postępowanie.

W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji powinny ustalić, czy wobec braku możliwości wyznaczenia linii zabudowy w obszarze analizowanym w oparciu o §4 ust. 1-3 rozporządzenia z 2003 r., co wynika z analizy dla nieruchomości przy ul. S. [...] w P., istnieją przesłanki do wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. Kształt działki, której dotyczy wniosek jest nietypowy. Znajduje się ona w dużym oddaleniu od ulicy S.. Jej główna część jest oddzielona od ulicy działką nr [...] (ul. S. [...]). Tak więc brak jest możliwości lokalizacji budynku we frontowej części działki. Jednocześnie brak jest podstaw do stwierdzenia, że lokalizacja budynków na nieruchomości przy ul, S. [...] w P. w tylnej części działki narusza zasadę ładu przestrzennego, gdyż także w tylnej części sąsiedniej nieruchomości przy ul. S. 294 w Poznaniu znajdują się budynki.

Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy została sporządzona dla działki przy ul. S. [...] mapa zagrożenia powodziowego i mapa ryzyka powodziowego. Tylko takie umieszczenie nieruchomości mogłoby prowadzić do konkluzji, że jest ona objęta obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego. Ponadto organy administracji nie dały skarżącej możliwości wystąpienia do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. o wyłączenie nieruchomości przy ul. S. [...] w P. z zakazu stawiania obiektu budowlanego na obszarze szczególnego zagrożonego powodzią, o ile oczywiście nieruchomość znajduje się takim obszarze (k. 4-9 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 12 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Kolegium z [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji prowadzone w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w związku z prowadzonym przed organem nadzoru budowlanego postępowaniem dotyczącym legalizacji samowoli budowlanej.

Postępowanie niniejsze zostało zainicjowane podaniem skarżącej, które wpłynęło do organu I instancji dnia [...] listopada 2011 r. Rozpoznając sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując za własne oraz czyniąc je podstawą poniższych rozważań.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oparte zostało na materialnoprawnej podstawie przepisów upzp i rozporządzenia z 2003 r. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 upzp). Stosownie do art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 upzp, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Warunki, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, określono w art. 61 ust. 1 upzp.

W rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu sprowadzał się do tego, czy nieruchomość objęta postępowaniem w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy spełnia wszystkie wymagane ku temu prawem wymagania. Organy obu instancji trafnie uznały w tym zakresie, że wydanie decyzji o treści pozytywnej byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi oraz z warunkiem o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp z uwagi na fakt, że istniejąca zabudowa nie kontynuuje istniejącej linii zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy stosownie do art. 60 ust. 1 upzp wydawana jest po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp. Jednym z organów o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 11 upzp jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W niniejszej sprawie postępowanie wszczęto na potrzeby legalizacji budynku, który posadowiony jest na obszarze wymagającym pozwolenia wodnoprawnego, bowiem znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego. W związku z powyższym Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (dalej Dyrektor RZGW) w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] stwierdził, że działka nr [...] wraz z budynkiem mieszkalnym zlokalizowana jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Warty w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ppkt a pr.wod. i w związku z tym skoro, co do zasady, nie można na podstawie art. 88l ust. 2 pr.wod. zwolnić od zakazu wznoszenia obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, to tym bardziej nie ma prawnej możliwości legalizowania obiektów już wybudowanych na takim obszarze. Ewentualne zwolnienie z takiego zakazu może dotyczyć tylko obiektów, które mają być dopiero wykonane.

Organy administracji orzekające w przedmiocie warunków zabudowy związane były prawomocnym postanowieniem Dyrektora RZGW z dnia [...] stycznia 2012 r. Zajęcie przez Dyrektora RZGW merytorycznego stanowiska w sprawie pozwala uznać, że wymóg dokonania uzgodnień przez organ I instancji został spełniony. Zastrzeżenia co do stanowiska Dyrektora RZGW, w tym dotyczące sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego, należało podnieść w ewentualnym zażaleniu do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, o czym skarżąca została pouczona w powyższym postanowieniu. Sąd działając na podstawie art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) ustalił, że postanowienie Dyrektora RZGW zostało doręczone skarżącej dnia 23 stycznia 2012 r. (k. 66 akt sądowych). Skarżąca nie wywiodła od tego postanowienia zażalenia. Podnoszenie natomiast zarzutów w niniejszym postępowaniu dotyczących postępowania uzgodnieniowego tj. braku wyjaśnienia, czy została sporządzona dla przedmiotowej działki mapa zagrożenia powodziowego i mapa ryzyka powodziowego, które stanowią podstawę do stwierdzenia, czy przedmiotowa nieruchomość jest objęta obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego, nie mogą już odnieść skutku, a to wobec związania organów obu instancji wynikami postępowania uzgodnieniowego. W orzecznictwie sądowym trafnie przyjmuje się, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym), nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 kpa (wyrok NSA z 21 września 2005 r., sygn. akt II OSK 69/05, baza orzeczeń NSA; red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 444-445). Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a ewentualnych wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne. Innymi słowy, wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu (wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06; wyrok NSA z 15 maja 2007 r., II OSK 764/06; wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2010 r., II SA/Rz 625/10, wyrok WSA w Poznaniu z 15 września 2011 r., IV SA/Po 318/11, baza orzeczeń NSA).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie miał prawnej możliwości skontrolowania prawidłowości przebiegu postępowania uzgodnieniowego ani postanowienia Dyrektora RZGW, podjętego w trybie art. 106 kpa, bowiem rozstrzygnięcie to, choć niewątpliwie pozostaje w związku z rozpatrywaną sprawą administracyjną, to jednak proceduralnie nie mieści się w jej granicach w rozumieniu art. 135 ppsa (wyrok NSA z 28 października 2008 r., II GSK 402/08; wyrok WSA w Rzeszowie z: 8 stycznia 2010 r., II SA/Rz 513/09; 8 lipca 2010 r., II SA/Rz 625/10, baza orzeczeń NSA). Od postanowienia tego przysługuje odrębny środek odwoławczy. Wyczerpanie trybu zaskarżenia otwiera odrębną drogę kontroli legalności postanowienia uzgodnieniowego. Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 upzp wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z określonymi organami oznacza, że uzgodnienie negatywne pochodzące choćby od jednego organu współdziałającego, stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji, a uzgodnienie pozytywne wiąże organ w postępowaniu głównym.

Zatem skoro wydane zostało postanowienie uzgodnieniowe, to w tym wypadku zarzut skargi, że w przypadku braku możliwości wyznaczenia linii zabudowy w obszarze analizowanym w oparciu o § 4 ust. 1 – 3 rozporządzenia z 2003 r., organ powinien ustalić, czy istnieją przesłanki do wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r., nie znajdował uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. W sytuacji, gdyby organ wydał postanowienie uzgodnione wyrażające zgodę na powstanie przedmiotowej inwestycji, to wówczas rzeczą organów wydających warunki zabudowy, w sytuacji gdyby nie można było wyznaczyć linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 1-3 rozporządzenia z 2003 r. byłoby rozważenie wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, że w sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja, jest zlokalizowana co najmniej jedna działka zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy. Wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z §4 rozporządzania z 2003 r. nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Wyznaczenie linii zabudowy oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. W konsekwencji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być możliwe dla każdej inwestycji, która nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o istniejącą zabudowę. W każdej też sprawie organ powinien, oceniając dopuszczalność realizacji inwestycji, indywidualnie podejść do okoliczności stanu faktycznego, w tym kształtu działki, na której planowana jest inwestycja. Należy bowiem zauważyć, że celem zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, jest również zagwarantowanie ładu przestrzennego, który we wskazanym przepisie konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Jednocześnie jednak organy nie mogą przyjąć automatycznie prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Pamiętać bowiem należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 967/07, baza orzeczeń NSA).

Oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie bez szerszej analizy warunków proponowanego usytuowania budynku i specyfiki ukształtowania przedmiotowej nieruchomości nie mogłoby być uznane – w sytuacji odmiennego uzgodnienia, niż to które zapadło w rozpoznawanej sprawie - za wystarczające w świetle opisanych wyżej zasad ustalania warunków zabudowy. §4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. dopuszcza bowiem wyraźnie możliwość wyznaczenia innej obowiązującej linii zabudowy, jeżeli to wynika z analizy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r. IV SA/Po 323/09, lex nr 574092).

Rozpoznając niniejszą sprawę organy obu instancji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, prawidłowo ustalając stan faktyczny oraz konsekwencje procesowe faktów uznanych za udowodnione. Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Kolegium, że błędne oparcie się przez organ I instancji na nieobowiązującym rozporządzeniu z 2007 r. nie zmienia faktu prawidłowego ustalenia dotyczącego braku spełnienia przez wnioskowaną inwestycję warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 upzp.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.