Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P., D.K., D.K. i R.P. na zarządzenie Asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 893/24 wzywające D.K. do wykonania prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2024 r. nr 298/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie.

Zarządzeniem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 893/24, Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie wezwał D.K. (skarżąca) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 lutego 2024 r. nr 298/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003, Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Postępowanie to zakończyło się postanowieniem WSA w Warszawie z 27 listopada 2024 r. utrzymującym w mocy zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D.K. o przyznanie prawa pomocy (VII SPP/Wa 430/24).

Zarządzeniem z 27 listopada 2024 r. skarżąca D.K. została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 9 kwietnia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D.K., K.P., D.K. i R.P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne i winno być odrzucone.

W niniejszej sprawie osoby wnoszące zażalenie, poza D.K., nie były adresatami zarządzenia Asesora z 27 listopada 2024 r. o wezwaniu D.K. do uiszczenia wpisu od skargi, tych osób nie dotyczą skutki prawne niewykonania tego zarządzenia. Takie skutki (odrzucenie skargi na wypadek nieuiszczenia w terminie opłaty sądowej) dotyczą zaś adresata zarządzenia - w tym przypadku wyłącznie D.K.

Co zaś tyczy się zażalenia D.K. należy dostrzec, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 Ppsa. Zażalenie przysługuje zatem wyłącznie wtedy, gdy przewiduje to przepis ustawowy. Art. 198 cytowanej ustawy stanowi także, że przepisy dotyczące zażaleń stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Stosownie do art. 227 § 1 Ppsa zażalenie przysługuje na zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych.

Analiza wskazanych przepisów wskazuje, że na zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Prościej ujmując – takie wezwanie jest niezaskarżalne. Skierowanie bowiem do skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wynikające z prawomocnego zarządzenia stanowi jedynie czynność o charakterze technicznym. Jest to informacja wskazująca na konieczność uiszczenia wpisu (realizująca zasadę określoną w art. 6 Ppsa), która nie może być kwalifikowana jako zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych podlegające zaskarżeniu zażaleniem w trybie art. 227 § 1 Ppsa. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca objęła zażaleniem kolejne zarządzenie dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu, w przypadku którego ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia i które nie stanowi zarządzenia określonego w art. 227 § 1 Ppsa.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.