Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 8/25 w sprawie ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 29 października 2024 r. nr DMM-99/2024 w przedmiocie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz T. S.A. w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 8/25 uwzględnił wniesioną przez T. S.A. w W. skargę na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 29 października 2024 r. nr DMM-99/2024 o odmowie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że pismem z 20 listopada 2023 r. T. S.A. w W., na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1722, dalej jako "u.r.t."), złożyła do Przewodniczącego KRRiT zgłoszenie 31 programów do rejestru programów rozprowadzanych, prowadzonego przez ten organ. Do wniosku dołączyła zgodę (na czas nieoznaczony) T. spółka akcyjna spółka jawna w W. (nadawcy, licencjodawcy) na rozprowadzanie tych programów w systemie teleinformatycznym w ramach usługi P. dostępnej pod adresem [...] oraz poprzez wybrane technologie i urządzenia (z wyłączeniem sieci naziemnych, satelitarnych i kablowych), wraz z informacją, że licencjodawca w dniu 17 października 2023 r. złożył, zgodnie z art. 44a ust. 2 u.r.t. do Przewodniczącego KRRiT zgłoszenie o dokonanie wpisu programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym, a organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji tych programów w terminie miesiąca od dnia ich zgłoszenia, co oznacza, że zgodnie z art. 44a ust. 5 u.r.t. od dnia 18 listopada 2023 r. Spółka jest uprawniona do rozpowszechniania tych programów.

Przewodniczący KRRiT postanowieniem z 27 listopada 2023 r. nr DMM-58/2023, wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako "k.p.a. "), odmówił Spółce wszczęcia postępowania w tej sprawie, ponieważ uznał, że programy zgłoszone przez spółkę T. S.A. w W. nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 322/24 uchylił to postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 27 listopada 2023 r.

Następnie Przewodniczący KRRiT decyzją z 29 października 2024 r. odmówił wpisu 31 programów do rejestru programów rozprowadzanych.

W jej uzasadnieniu podał, że programy telewizyjne zostały zgłoszone przez T. spółkę akcyjną spółkę jawną w W., zgodnie z art. 44a ust. 1 u.r.t., do rejestru programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym. Powołując się na art. 33 ust. 1a u.r.t., organ stwierdził, że nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. W związku z powyższym, w ocenie organu, ww. programy zgłoszone przez skarżącą w świetle przepisów u.r.t. nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t. Aby programy mogły zostać wpisane do rejestru programów rozprowadzanych, na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t., programy te wymagałyby uzyskania koncesji - zgodnie z przesłanką wskazaną w art. 33 ust. 1a u.r.t.

T. S.A. w W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności wraz z umorzeniem postępowania przed organem w zakresie 30 z 31 programów (tj. wszystkich poza programem pn. "T. Ś."), alternatywnie, uchylenia decyzji w całości wraz z umorzeniem postępowania administracyjnego w zakresie 30 z 31 programów (tj. wszystkich poza programem pn. "T. Ś.") oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ uporczywie, po raz drugi, mimo prawomocnego wyroku Sądu z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 322/24, dokonał błędnej wykładni art. 33 ust. 1a u.r.t. na niekorzyść skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z tym przepisem, koncesja jest wymagana jeśli program ma być rozprowadzany na trzy enumeratywnie wskazane w nim sposoby: naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. Tymczasem skarżąca planuje rozprowadzanie w systemie teleinformatycznym w ramach usługi P. Takie rozprowadzanie jest innym, czwartym sposobem rozprowadzania programów telewizyjnych, niewymienionym w art. 33 ust. 1a u.r.t. in fine. Skoro rozprowadzanie w systemie teleinformatycznym nie jest objęte dyspozycją art. 33 ust. 1a u.r.t., oczywistym jest, że nie można stosować do niego wymogu uzyskania koncesji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 8/25 uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., po. 935, dalej jako: "p.p.s.a.").

Sąd I instancji stwierdził, że organ, w ponownym postępowaniu nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w prawomocnym wyroku, przez co naruszył art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Przewodniczący KRRiT w zasadzie powielił swoje dotychczasowe stanowisko i ponownie powołując się na treść art. 33 ust. 1a u.r.t., wskazał jedynie, że programy zgłoszone przez skarżącą w świetle przepisów ustawy o radiofonii i telewizji nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t. i aby programy mogły zostać wpisane do rejestru programów rozprowadzanych, to programy te wymagałyby uzyskania koncesji.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ, jak słusznie wskazała skarżąca, w istocie nie uzasadnił swojego stanowiska odnośnie co do wymogu uzyskania koncesji na zgłoszone przez skarżącą programy. W uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się jedynie do zacytowania art. 33 ust. 1a u.r.t. i wskazania, że wpisanie do rejestru programów rozprowadzanych na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t. wymaga uzyskania koncesji. Przy czym organ nie odniósł się w ogóle do istoty problemu, tj. do przesłanek warunkujących rejestrację programów rozprowadzanych, na podstawie art. 44 u.r.t. Nie wziął także pod uwagę, że skarżąca, składając zgłoszenie o wpis do rejestru programów rozprowadzanych dla 31 programów telewizyjnych załączyła zgodę licencjodawcy na rozprowadzanie programów w systemie teleinformatycznym w ramach usługi P. z wyłączeniem sieci naziemnych, satelitarnych i kablowych, gdzie licencjodawca podkreślił, że w związku z brakiem odmowy przez organ rejestracji programów w terminie jednego miesiąca od ich zgłoszenia, w oparciu o art. 44a ust. 5 u.r.t., od dnia 18 listopada 2023 r, jest on uprawniony do ich rozpowszechniania. Wbrew zatem wymogom art. 107 § 3 k.p.a., organ w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił jej podstawy prawnej, bowiem nie dokonał wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 44 ust. 1 i ust. 7 u.r.t.) i jednocześnie nie wytłumaczył, dlaczego w niniejszej sprawie zastosował art. 33 ust. 1a u.r.t.

Próba natomiast uzasadnienia i rozszerzenia swojego stanowiska zawarta w odpowiedzi na skargę nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja i to w niej powinny być zawarte wszystkie istotne argumenty, które zdaniem organu zadecydowały o danym rozstrzygnięciu. Dodatkowa natomiast aktywność argumentacyjna zawarta w odpowiedzi na skargę może mieć tylko wtedy znaczenie, jeśli organ wykaże, że niedostatki motywów samej decyzji nie mają istotnego, czy wręcz żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Skoro zatem tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia poddanie go kontroli sądowej w związku z naruszeniem powołanych przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji rzutują na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji, nie znajdując jednocześnie podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Przewodniczący KRRiT złożył skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi T. S.A., ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Organ wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez:

a) uwzględnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego przyjęcia, że organ nie zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z zaleceń sformułowanych w wyroku WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 322/24, podczas gdy organ rozpatrzył ponownie wniosek T. S.A. w W. z 20 listopada 2023 r. mając na uwadze wytyczne zawarte w tym wyroku,

b) ograniczenie rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie do kontroli tego, czy przy wydawaniu decyzji organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne i oceny prawne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 322/24, podczas gdy rozpatrzenie wniosku skarżącej z 20 listopada 2023 r. wymagało od organu oceny dodatkowych kryteriów dopuszczalności dokonania wpisu wnioskowanych programów do rejestru programów rozprowadzanych, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 u.r.t.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. podczas gdy zawiera ustalenie stanu faktycznego oraz uzasadnienie prawne pozwalające na jego merytoryczną ocenę przez Sąd, w tym ocenę wystąpienia przesłanek z art. 45 ust. 2 u.r.t., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 44 ust. 1 i 2 u.r.t. przez błędną jego wykładnię poprzez jej ograniczenie tylko do zaprezentowanej w wyroku WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 322/24, podczas gdy wpis do rejestru programów rozprowadzanych w oparciu o ww. przepis wymaga także uprzedniego badania innych kryteriów dopuszczalności dokonania ww. wpisu, w tym czy programy objęte wnioskiem o wpis do rejestru programów rozprowadzanych spełniają kryteria pozwalające na uznanie ich za programy podlegające wpisowi do rejestru programów rozprowadzanych w myśl i w zgodzie z przepisami u.r.t., w tym czy zgłoszony przez nadawcę sposób ich rozpowszechniania związany jest z brakiem możliwości na ich rozprowadzanie;

2) art. 33 ust. 1a u.r.t. przez błędną jego wykładnię poprzez przyjęcie, że nie znajduje zastosowania w sprawie, podczas gdy 31 programów objętych jednym wnioskiem skarżącej z 20 listopada 2023 r. jako programy wymagające uzyskania koncesji nie mogą zostać wpisane do rejestru programów rozprowadzanych na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zasadności sformułowanych w niej zarzutów.

Organ podniósł przede wszystkim, że uzyskanie koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych jest wymagane, gdy program taki ma być rozprowadzany m.in. w sieciach kablowych, tj. w sposób zamierzony przez skarżącą Spółkę.

W sytuacji, gdy T. Spółka akcyjna spółka jawna w W. zgłosiła 31 programów do rejestru programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, rozpowszechnianie tych programów ma odbywać się na podstawie tego zgłoszenia (wyłączającego możliwość ich rozprowadzania w sposób zamierzony przez skarżącą), a nie na podstawie koncesji (co umożliwiałoby ich rozprowadzanie w sposób zamierzony przez skarżącą), a co za tym idzie rozprowadzanie przez skarżącą programów wskazanych w zgłoszeniu w zamierzony przez nią sposób, na podstawie zgłoszenia ich do rejestru nie jest możliwe z uwagi na brak wcześniejszego udzielenia przez organ koncesji na ich rozpowszechnianie w systemach teleinformatycznych - wyłącznie bowiem w takim przypadku możliwe byłoby rozprowadzanie programów zgłoszonych w niniejszej sprawie przez skarżącą w sposób przez nią zamierzony.

Oznacza to, że nie można wpisać do rejestru programów rozprowadzanych, o którym mowa w art. 41 ust.1 pkt 1 u.r.t., programu(ów), który został dopuszczony tylko do rozpowszechniania w systemie teleinformatycznym, a zgoda na jego rozprowadzanie wiąże się z koniecznością uzyskania przez nadawcę stosownej koncesji na jego rozpowszechnianie. W konsekwencji organ w sposób prawidłowy odmówił wpisu programów do rejestru programów rozprowadzanych z uwagi na to, że jako podlegające obowiązkowi koncesji, nie mogły być przedmiotem wpisu do rejestru programów rozprowadzanych.

Powodem uzasadniającym odmowę dokonania wpisu do rejestru o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1 u.r.t. jest zatem niemożność rozpowszechniania programu (-ów), który nie posiada koncesji. Rozpatrzenie wniosku złożonego w oparciu o ww. przepis nie może pozostać w zupełnym oderwaniu od art. 33 ust. 1a u.r.t. i wymaga uzyskania koncesji przez nadawcę, który udziela zgody na rozprowadzanie rozpowszechnianego przez nadawcę programu.

Zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną, nie dopuścił się on naruszenia art. 153 p.p.s.a., gdyż nie wydał zaskarżonej decyzji poza zakresem wyznaczonym ramami prawnymi art. 44 ust. 1 u.r.t., nie naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji przytoczono bowiem przepisy, które w jego ocenie uzasadniają wydanie rozstrzygnięcia negatywnego. Dodatkowo poprzez pogrubienie i podkreślenie wyraźnie wskazane zostały kluczowe kwestie, których, w ocenie organu, literalne brzmienie pozwala na jasne i niebudzące wątpliwości rozumienie ich znaczenia. W konsekwencji, w ocenie organu, kwestie te nie wymaga rozbudowanej wykładni i wyjaśnień. Wnoszący skargę kasacyjną dodał, że nawet przyjmując ocenę Sądu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej oceny stanu prawnego miało pewne niedostatki, nie można byłoby zgodzić się, że uzasadniały one uchylenie tej decyzji.

T. S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia (art. 186 p.p.s.a.) oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził też zaistnienia podstaw do zastosowania art. 186 i art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.

Sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny została zapoczątkowana zgłoszeniem T. SA z 20 listopada 2023 r. skierowanym do Przewodniczącego KRRiT o wpisanie do rejestru programów rozprowadzanych 31 programów wymienionych w tym zgłoszeniu.

Przewodniczący KRRiT decyzją z 29 października 2024 r. odmówił wpisania do rejestru tych programów. WSA w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 8/25 uchylił tę decyzję.

Zgłoszenie o dokonanie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych dotyczyło programów dopuszczonych do rozpowszechniania przez T. spółka akcyjna spółka jawna wyłączenie w systemie teleinformatycznym, od dnia 18 listopada 2023 r., na podstawie art. 44a ust.5 ustawy o radiofonii i telewizji.

Podmiot zgłaszający o rejestrację – T. S.A. uzyskała zgodę od T. spółka akcyjna spółka jawna na rozprowadzanie tych programów w systemie teleinformatycznym, w ramach usługi P., z wyłączeniem sieci naziemnych, satelitarnych i kablowych. Stąd też w zgłoszeniu o dokonanie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych T. SA podała, że programy będą udostępniane w ramach usługi P. (drogą internetową).

Odnosząc do tego stanu faktycznego odpowiednie przepisy ustawy o radiofonii i telewizji należy podkreślić, że ustawa wyróżnia dwie formy świadczenia usług radiowo-telewizyjnych: rozpowszechnianie programów i rozprowadzanie programów. Oba te pojęcia są ustawowo zdefiniowane. Według art. 4 pkt 7 ustawy rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców, natomiast rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie (art. 4 pkt 8). Rozprowadzanie programów polega więc na redystrybucji tych programów polegającej na ich rozpowszechnianiu.

Stosownie do tego u.r.t, przewiduje dwie różne formy reglamentacji takiej działalności: koncesjonowanie i rejestrację.

Uzyskania koncesji wymaga rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji (art. 33 ust. 1). Nie wymaga również uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych (ust. 1a art. 33).

Obowiązkowi zgłoszenia do rejestracji podlegają zaś: 1) program rozprowadzany i 2) program telewizyjny rozpowszechniany wyłącznie w systemie teleinformatycznym (art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy).

Z ustawowej definicji rozprowadzania programów wynika, że przedmiotem rozprowadzania mogą być jedynie programy rozpowszechniane. Pod tym pojęciem kryje się udostępnianie programów na podstawie koncesji lub bez koncesji w przypadku programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym (z wyjątkiem programów, które mają być rozprowadzane naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych), na podstawie zgłoszenia o dokonanie wpisu do rejestru programów telewizyjnych rozprowadzanych wyłącznie w systemie teleinformatycznym, nie zakwestionowanego przez organ rejestracyjny w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia (art. 44a ust. 5 ustawy) .

Kluczowym elementem uzasadnienia decyzji Przewodniczącego KRRiT z 29 października 2024 r. uchylonej zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem WSA w Warszawie z 12 czerwca 2025 r. jest stwierdzenie, że "po zweryfikowaniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy ustalono, że ww. programy nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t. Aby programy mogły być wpisane do rejestru programów rozprowadzanych na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t. programy te wymagałyby uzyskania koncesji – zgodnie z przesłanką wskazaną w art. 33 ust. 1a u.r.t.".

Pomijając w tej chwili stronę merytoryczną tego wywodu organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie wyjaśnił, jak przedstawia się ten zweryfikowany stan faktyczny sprawy, na jakich podstawach faktycznych weryfikacja została przeprowadzona, jakie ustalenia faktyczne organu były podstawą wydania zaskarżonej decyzji i jak mają się one do treści zgłoszenia T. SA o dokonanie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych. Przewodniczący KRRiT nie przedstawił również wykładni art. 33 ust. 1a u.r.t. - rozumowania, które doprowadziło go do wniosku, że wpisanie wnioskowanych programów do tego rejestru wymagałoby uzyskania koncesji – zgodnie z przesłanką wskazaną w tym przepisie.

Z tych względów NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie. Nie zawiera uzasadnienia faktycznego, nie podaje bowiem faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł. Nie zawiera również uzasadnienia prawnego; organ nie wyjaśnił dostatecznie, dlaczego zastosował w tej sprawie art. 33 ust. 1a u.r.t.

Te uchybienia zaskarżonej decyzji niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ od wykazania, na czym polega działalność P., w jaki sposób ta platforma udostępnia swój przekaz, w istocie zależało zastosowanie bądź nie zastosowanie art. 33 ust. 1 u.r.t. i w konsekwencji rozstrzygnięcie co do dokonania wpisu do rejestru programów rozprowadzanych. Dopiero w skardze kasacyjnej organ rejestracyjny podał, że T. S.A. zamierza rozprowadzać programy m. in. w sieciach kablowych. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi dowodami, przywołanymi w tej sprawie.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za nieuzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a, przez uznanie, że uzasadnienie decyzji z dnia 29 października 2024 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 i 2 u.r.t. przez błędną wykładnię przede wszystkim dlatego, że WSA w Warszawie nie zajmował się wykładnią tego przepisu. Przywołał go jedynie w kontekście wypowiedzi Sądu I instancji, zawartej w wydanym w tej sprawie, prawomocnym wyroku z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 322/24 uznając, że jest związany poglądem prawnym tego Sądu. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma wypowiedzi tego Sądu mogącej sugerować, że wpis do rejestru programów rozprowadzanych na podstawie tych przepisów nie wymaga uprzedniego badania innych kryteriów dopuszczalności dokonania wpisu.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 ust. 1a u.r.t. przez błędną wykładnię i niezastosowanie w tej sprawie, w sytuacji gdy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną warunkiem przyjęcia zgłoszenia z 20 listopada 2023 r. o wpisanie do rejestru jest uzyskanie koncesji na rozpowszechnianie tych programów. Ze zgłoszenia o dokonanie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych wynika, że T. S.A. uzyskała zgodę na rozprowadzanie programów w systemie teleinformatycznym w ramach usługi P., z wyłączeniem sieci naziemnych, satelitarnych i kablowych. W ten sposób T. SA niejako zadeklarowała, że nie będzie rozprowadzać tych programów w sieciach naziemnych, satelitarnych i kablowych.

Przepis art. 33 ust. 1a u.r.t. stanowi, że nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. A contrario koncesja jest zatem wymagana, jeżeli programy mają być (a nie tylko mogą być) rozprowadzane niewyłącznie w systemach telekomunikacyjnych: naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. Wynika z tego, że określone w tym przepisie sposoby emisji określonych treści mają charakter rozłączny. W pojęciu rozpowszechniania programów wyłącznie w systemach teleinformatycznych nie mieści się rozprowadzanie programów np. w sieciach kablowych. Natomiast jest dopuszczalne rozpowszechnianie programów w systemach teleinformatycznych i jednocześnie rozprowadzanie np. w sieciach kablowych, jednakże z wynikającymi z art. 33 ust. 1 a u.r.t. konsekwencjami, w postaci wymagania uzyskania koncesji.

Ustawa o r.t. nie zawiera normatywnej definicji "sieci kablowej" chociaż używa tego pojęcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przeciwstawienia w art. 33 ust. 1a u.r.t. rozpowszechniania wyłącznie w systemach teleinformatycznych rozprowadzaniu np. w sieciach kablowych należy wyprowadzić wniosek, że w tym przepisie użyto pojęcia "sieci kablowe" w znaczeniu funkcjonalnym, jako sposobu transmisji sygnału, a nie środka technicznego (medium) przekazu. Zarówno bowiem sieć kablowa w aspekcie technicznym (infrastruktura fizyczna) może przenosić sygnał klasycznej telewizji (kablowej), jak i pakiety danych według podstawowego standardu komunikacji w sieci komputerowej (tzw. protokołu IP). Z kolei udostępnianie wyłącznie w systemach teleinformatycznych jest rozumiane jako udostępnianie tylko przez Internet, streaming albo sieci IP, możliwe z wykorzystaniem Internetu np. mobilnego (LTE, 5G) lub przewodowego (kabel, światłowód od operatora kablowego, dostarczającego końcowo sygnał Internetowy indywidualnemu użytkownikowi). W tym ostatnim przypadku sieć kablowa pełni również funkcję technicznego pośrednika przekazu. Nie zmienia natomiast sposobu przekazu z internetowego na kablowy.

Podsumowując, według NSA w świetle art. 33 ust. 1 a u.r.t. o obowiązku koncesyjnym decyduje sposób udostępniania określonych treści (inny niż wyłącznie system teleinformatyczny, naziemny, satelitarny albo w sieciach kablowych). Nie zaś środki techniczne (medium) służące udostępnianiu (np. sieć kablowa).

Nie wymagają zatem koncesji usługi, w których sygnał jest emitowany drogą internetową indywidualnie, do konkretnego użytkownika, do urządzenia posiadającego indywidualny adres IP, użytkownik sam zaś wybiera czas i treść transmisji, w odróżnieniu do nadawania tzw. linearnego, w czasie rzeczywistym, tych samych treści do wszystkich użytkowników sieci, w sposób, w którym nadawca ustala program (tzw. ramówkę), za pomocą tradycyjnych systemów nadawczych (z nadajnika do anten odbiorczych w domach – droga naziemna) lub przez sygnał nadawany przez operatorów kablowych do dekoderów w domach (droga kablowa).

Organ rejestracyjny uznał na podstawie art. 33 ust. 1a u.r.t., że udostępnianie przez P. programów wymaga posiadania koncesji na rozpowszechnianie, nie uwzględniając tych wszystkich uwarunkowań prawnych, które wynikają z treści tego przepisu i z innych przepisów u.r.t. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej, że udostępnianie programów przez tę platformę wymaga koncesji nie może być uwzględniony.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 2 powołanej ustawy procesowej.