Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Domaganie się przez skarżącego zawarcia ugody administracyjnej w postępowaniu prowadzonym przez Generalnego Inspektora i zasądzenia odszkodowania za cierpienia psychiczne i rozstrój zdrowia, wykracza poza charakter sprawy i unormowania zawarte w art. 60 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisława F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 17 września 2001 r. (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - skargę oddala.

Decyzją z dnia 14 lipca 2000 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał zainteresowanemu Bankowi Śląskiemu w K. zaprzestanie przeważania danych osobowych skarżącego w zbiorze danych aktualnych klientów tego banku, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. nr 133 poz. 883 ze zm./ w terminie 14 dni od jej doręczenia.

W jej uzasadnieniu m.in. podał, że zgodnie z powołanym przepisem administrator danych w szczególności obowiązany jest zapewnić ich przechowywanie w postaci umożliwiającej identyfikację osób których one dotyczą, nie dłużej niż to jest niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania. Skarżący przestał być klientem tego banku 2 lipca 1998 r. i dalsze przetwarzanie jego danych w zbiorze danych aktualnych klientów banku stało się zbędne. Generalny Inspektor podkreślił, że przetwarzanie byłych klientów banku /w tym i skarżącego/ jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie i w celach określonych ustawą z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach /Dz.U. nr 38 poz. 173 ze zm./ oraz ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591 ze zm./.

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił Generalnemu Inspektorowi pominięcie w decyzji jego żony, błędne skierowanie decyzji do tego banku zamiast do jego filii w K. której był klientem i zażądał przeprowadzenia ugody przyznającej mu odszkodowanie od banku. Zainteresowany bank natomiast wyeksponował trudności w utworzeniu dwóch odrębnych zbiorów - aktualnych i archiwalnych oraz niewielki wpływ tej kosztownej i długotrwałej operacji na polepszenie ochrony danych osobowych osób fizycznych.

Generalny Inspektor 16 listopada 2000 r. zmienił tę decyzję w części dotyczącej terminu jej wykonania określając go na dzień 15 lutego 2001 r. Wyrokiem II SA 3214/00 z dnia 12 czerwca 2001 r. NSA uchylił decyzję z 16 listopada 2000 r. dlatego, że bez ustosunkowania się do pierwszej decyzji kwestionowanej w całości przez obie strony postępowania administracyjnego, Generalny Inspektor rozpoznając sprawę ponownie zmienił jedynie termin wykonania decyzji z naruszeniem art. 138 par. 1 w związku z art. 127 par. 3 Kpa.

Decyzją z 17 września 2001 r. Generalny Inspektor zmienił termin wykonania decyzji z 14 lipca 2000 r. określając go na 3 miesiące od jej doręczenia i utrzymał ją w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu posłużył się wcześniej przytoczoną argumentacją podkreślając, że bez zgody zainteresowanego banku zawarcie ugody przewidzianej w art. 116 Kpa było niemożliwe, w sprawie przetwarzania danych osobowych żony skarżącego zostanie wydana odrębna decyzja, natomiast odpowiedzialność za przetwarzanie danych osobowych ponosi centrala spółki a nie jej filia. W odniesieniu do zarzutów zainteresowanego Generalny Inspektor dodatkowo przytoczył opinię Prezesa Narodowego Banku Polskiego z 19 października 2000 r. według której żadne względy natury organizacyjno-finansowej nie powinny być traktowane jako podstawy do sprzecznego z prawem przetwarzania danych osobowych przez banki, i przez zainteresowanego.

W skardze do Sądu skarżący nawiązał do wcześniejszych zarzutów, jako stronnicze ocenił postępowanie Generalnego Inspektora przejawiające się w ustaleniu zbyt długiego terminu wykonania decyzji z 14 lipca 2000 r. i uchylaniu się od zawarcia ugody, za co powinna być temu organowi wymierzona kara, a jemu - przyznane odszkodowanie za cierpienia fizyczne i rozstrój zdrowia łączące się z nielegalnym przetwarzaniem danych osobowych.

Generalny Inspektor kolejny już raz przypomniał stan prawny i faktyczny sprawy, w tym również informacje udzielane skarżącemu, że przekazywanie przez banki jego danych osobowych dla potrzeb Powszechnego Towarzystwa Emerytalnego Nationale Niderlanden Polska SA było przedmiotem wcześniejszego postępowania zakończonego decyzją z 27 lipca 1999 r. i obecnie ponowne orzekanie nie jest możliwe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W wyroku II SA 3241/00 z dnia 12 czerwca 2001 r. uchylającym wyłącznie ze względów procesowych decyzję z 16 listopada 2001 r., Sąd nie ustosunkował się do decyzji Generalnego Inspektora z 14 lipca 2001 r., gdyż w zaistniałej wówczas sytuacji było to przedwczesne. Poza jej zmianą jedynie w części dotyczącej terminu wykonania, dokonaną decyzją z 17 września 2001 r., dopiero obecnie taka ocena jest możliwa i sprowadza się do stwierdzenia, że decyzja z 14 lipca 2000 r. i z 17 września 2001 r. są zgodne z prawem.

Jak wielokrotnie przypomniał Generalny Inspektor, wykorzystywanie przez zainteresowany bank danych osobowych klientów w celach marketingowych dla potrzeb wymienionego PTE było przedmiotem decyzji z 27 lipca 1999 r. obejmującej także sytuację faktyczną i prawną skarżącego, gdyż w okresie przed jej wydaniem bank niezgodnie z prawem przetwarzał również dane osobowe skarżącego.

Obecnie oceniane w postępowaniu sądowym nowe decyzje dotyczą już następnej sprawy i sprowadzają się do nakazania usunięcia danych osobowych skarżącego ze zbioru aktualnych klientów banku oraz ich przeniesienia do zbioru byłych klientów w ramach koncepcji utworzenia odrębnych zbiorów - aktualnego i archiwalnego. Koncepcja ta, pozytywnie oceniona przez Prezesa NBP, świadczy o podejmowaniu przez Generalnego Inspektora działań systemowych zapewniających byłym klientom banku ochronę ich danych osobowych. Brak jest przesłanek świadczących o ustaleniu zbyt długiego terminu wykonania decyzji powiązanej z rozległą operacją utworzenia dwóch odrębnych zbiorów danych osobowych.

Niezrozumiałe jest także traktowanie przez skarżącego tych decyzji jako przejawów ochrony interesów zainteresowanego banku ani formułowanie pod adresami Generalnego Inspektora innych zarzutów powiązanych z żądaniem wymierzenia mu kary - bez wskazania podstawy prawnej i trybu zastosowania tego środka. Wreszcie domaganie się zawarcia ugody administracyjnej w postępowaniu prowadzonym przez Generalnego Inspektora i zasądzenia odszkodowania za cierpienia psychiczne i rozstrój zdrowia, wykracza poza charakter sprawy i unormowania zawarte w art. 60 ustawy o NSA.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA orzekł jak w sentencji.