Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od pkt I, II i IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Lu 111/20 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) uchyla pkt I, II i IV zaskarżonego wyroku i w tym zakresie oddala skargę; 2) zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w [...] na rzecz [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Lu 111/20, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, stwierdził, że [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności w załatwieniu wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia 5 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt I); stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do załatwienia wniosku wskazanego w punkcie I (pkt III); zasądził od [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).

W uzasadnieniu wyroku podał, że, wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2020 r. Fundacja [...] z siedzibą w [...] zwróciła się do [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym lokali będących w jej zasobie, tj. o podanie:

1) kwoty i nazwy podmiotów, które nie uregulowały należności w latach 2018 i 2019 (oddzielnie dla każdego roku) za korzystanie z tych lokali;

2) informacji komu i w jakiej kwocie w latach 2018 i 2019 (oddzielnie dla każdego roku) udzielono ulg w opłatach (umorzeń, odroczeń, rozłożeń na raty) w zakresie tych lokali.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że żądane przez Fundację informacje mają charakter informacji publicznej. Obowiązkiem Spółki było zatem, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."), udostępnienie stronie skarżącej żądanych informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, ewentualnie wydanie w tym samym terminie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. Spółka poinformowała wnioskodawcę, żądane we wniosku informacje nie są informacją publiczną, gdyż zawierają dane wrażliwe, takie jak: imiona, nazwiska, firmy osób będących najemcami lokali stanowiących własność Spółki i jej dłużnikami, które nie dotyczą spraw publicznych. Z drugiej strony w piśmie tym stwierdziła, że w/w informacje nie podlegają udostępnieniu z uwagi na konieczność ochrony prywatności osób fizycznych, których te dane dotyczą, a więc zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Brak jest zatem możliwości udostępnienia danych osobowych osób fizycznych, które były zadłużone lub otrzymały ulgi w spłacie zadłużenia. Ponadto nie można ujawnić w opisanym we wniosku zakresie danych dotyczących podmiotów gospodarczych, gdyż są to dane wrażliwe, które – w odniesieniu do tego typu podmiotów – mogą negatywnie wpłynąć na ich wizerunek jako podmiotów gospodarczych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z powyższego – częściowo zresztą niekonsekwentnego – stanowiska Spółki wynika, że pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. (złożonym w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) podmiot zobowiązany w istocie odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, zasłaniając się obowiązkiem ochrony prywatności osób fizycznych oraz dochowania tajemnicy przedsiębiorcy, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Niewątpliwie jednak organ nie uczynił tego w przewidzianej prawem formie. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem, że w przypadku, gdy informacje, których udzielenia domaga się wnioskodawca, są objęte zakresem u.d.i.p., lecz nie podlegają udostępnieniu ze szczególnych powodów, tj. z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych oraz konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorcy, organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji. Decyzję taką należy wydać w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 17 u.d.i.p., obowiązek wydania takiego rozstrzygnięcia obciąża także takie podmioty jak Spółka, które nie stanowią organów władzy publicznej, jednakże na mocy przepisów tej ustawy są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że Spółka nie dochowała prawidłowo opisanego wyżej obowiązku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., gdyż decyzja odmawiająca udostępnienia stronie skarżącej żądanej informacji publicznej została wydana w dniu 1 września 2020 r. (WSA w Lublinie omyłkowo podał datę 8 września 2020 r.), a więc już po upływie terminu wynikającego z w/w przepisu.

Z tych względów, Sąd pierwszej instancji uznał, że Spółka dopuściła się bezczynności w załatwieniu wniosku Fundacji z dnia 5 sierpnia 2020 r., co uzasadniało stwierdzenie zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Ponadto Sąd uznał, że bezczynność Spółki w zakresie załatwienia w/w wniosku Fundacji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Podkreślił, że powszechnie przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Spółka odniosła się bowiem do żądań Fundacji w przewidziany w przepisach u.d.i.p. sposób, wydając ostatecznie decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jednakże uczyniła to z nieznacznym opóźnieniem. Z kolei z uwagi na fakt, że w chwili rozpoznania skargi Spółka nie pozostawała bezczynna, postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania jej do załatwienia wniosku należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż z uwagi na wydanie decyzji stało się ono bezprzedmiotowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w zakresie pkt I, II i IV, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 13 i art. 16 u.d.i.p., poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że organ pozostawał w bezczynności w związku z udostępnieniem informacji publicznej, w sytuacji, gdy żądane przez Fundację informacje nie miały charakteru informacji publicznej, a w konsekwencji nie podlegały udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 133 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, polegające na nierozstrzygnięciu tego, czy wniosek Fundacji dotyczył informacji publicznej oraz pominięcie stanowiska organu wskazującego na fakt, że wniosek ten nie dotyczył informacji publicznej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że organ pozostaje w bezczynności, pomimo, że nie był on zobowiązany do udzielania żądanych informacji.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie w tym zakresie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podkreśliła, że żądana przez Fundację informacja odnosi się do konkretnych osób, przez co nie stanowi informacji publicznej.

Fundacja [...] z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdziła, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie zestawienie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienie wskazuje, że powinny być one rozpoznane łącznie. Istota tych zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że żądana we wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia 5 sierpnia 2020 r. informacja ma charakter informacji publicznej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej niezbędne jest wyjaśnienie charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym.

Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Jednocześnie Konstytucja RP w art. 61 ust. 3 stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach: ochronę [...] i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Oznacza to, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności, nie jest informacją publiczną. Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W języku polskim przyjmuje się, że pojęcie działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "działalności" do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, upoważnia do stwierdzenia, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

Prawo dostępu do informacji, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, nie ma charakteru prawa [...]owego, a stanowi polityczne prawo o treści pozytywnej określonej przez prawodawcę. De facto to prawodawca przesądza o jego kształcie, wskazując podmiot uprawniony, podmiot zobowiązany oraz przedmiot świadczenia. Nie jest to również prawo tożsame z osobistą [...]ą wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, o jakiej stanowi odrębna regulacja konstytucyjna tj. art. 54 ust. 1 Konstytucji RP zamieszczony w Rozdziale II Konstytucji RP w części zatytułowanej "[...] i prawa osobiste". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 zwrócił uwagę, że gwarancje konstytucyjne dotyczące prawa dostępu do informacji (art. 61 Konstytucji RP) nie mogą być w pełni utożsamione z prawem określonym w art. 54 Konstytucji RP, zapewniającym wolność wyrażania poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Zakresy tych przepisów częściowo się krzyżują, jednakże wolność pozyskiwania i rozpowszechnienia informacji jest ujęta szerzej niż prawo z art. 61 Konstytucji RP. Nie każda bowiem informacja, która zgodnie z [...]ą ujętą w art. 54 Konstytucji RP może być pozyskana i rozpowszechniona, w tym także odnosząca się do sfery prywatnej osoby, może być uznana za informację, co do której istnieje po stronie danego organu władzy publicznej obowiązek ujawnienia, skonkretyzowany w ustawie o dostępie do informacji.

Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2. Wskazać należy, iż ustawodawca, określając pojęcie "informacji publicznej", odwołał się do kategorii sprawy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w rozumieniu tej ustawy informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi.

Przyjąć należy, że sprawa publiczna to przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10).

Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że żądana we wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia 5 sierpnia 2020 r. informacja ma charakter informacji publicznej. Wnioskiem tym Fundacja zwróciła się do [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (a więc do podmiotu zobowiązanego – co do zasady – do udostępnienia informacji publicznej, co w tej sprawie nie jest kwestionowane) o udostępnienie informacji w zakresie dotyczącym lokali będących w jej zasobie, tj. o podanie: 1) kwoty i nazwy podmiotów, które nie uregulowały należności w latach 2018 i 2019 (oddzielnie dla każdego roku) za korzystanie z tych lokali; 2) informacji komu i w jakiej kwocie w latach 2018 i 2019 (oddzielnie dla każdego roku) udzielono ulg w opłatach (umorzeń, odroczeń, rozłożeń na raty) w zakresie tych lokali. Konfrontacja treści wnioskowanej przez Fundację informacji z przedstawionymi wyżej normami kształtującymi pojęcie informacji publicznej, wyrażonymi w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., prowadzi do uznania, iż żądane informacje nie stanowią w istocie informacji publicznej. O ile ponad wszelką wątpliwość niespersonalizowana informacja dotycząca prowadzenia przez Spółkę szeroko rozumianej gospodarki komunalnej i związanej z nimi mechanizmami, w tym informacja w zakresie istniejących zaległości w płatności czynszu bądź udzielonych ulg czy zwolnień w opłatach, jest informacją publiczną, ponieważ jest informacją o działalności podmiotu w zakresie, w jakim wykonuje on zadania władzy publicznej, to już jednak wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska czy też danych podmiotów gospodarczych – które nie są związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem – nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania przez Spółkę działalności, która mieściłaby się w granicach pojęcia "sprawy publicznej". Podkreślenia wymaga, że wniosek Fundacji – poprzez jego takie, a nie inne, sformułowanie – jest w istocie skierowany na uzyskanie wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania sytuacji prawnych konkretnych osób prywatnych lub przedsiębiorców, a nie o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przez niego zadań publicznych. Wniosek ten dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam i w konsekwencji żądane nim informacje nie mają charakteru informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1855/19 i powołane tam orzecznictwo). Dla uzyskania informacji o wysokości zadłużenia najemców lokali, których właścicielem jest Spółka (z ewentualnym podziałałem na osoby fizyczne i przedsiębiorców), jak również wysokością udzielonych ulg w opłatach (w tym umorzeń, odroczeń, czy rozłożeń na raty), a więc informacji dotyczącej funkcjonowania konkretnej wspólnoty publicznoprawnej, nie jest bowiem konieczna wiedza dotycząca imion i nazwisk, czy też danych przedsiębiorców w powyższym zakresie.

W konsekwencji uznać należy, iż Spółka nie pozostawała w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Fundacji z dnia 5 sierpnia 2020 r., gdyż żądane w nim informacje nie stanowiły informacji publicznej. W związku z tym nie było również podstaw do wydania przez Spółkę decyzji z dnia 1 września 2020 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jednak kwestia legalności tej decyzji nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu, które dotyczy jedynie bezczynności organu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).