Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. na decyzję nr 10/2025 Wodociągów Miasta Krakowa S.A. z dnia 17 listopada 2025 r., znak NZZ.0150.60.2025 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wodociągów Miasta Krakowa S.A. na rzecz K. Sp. z o.o. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją nr 10/2025 z dnia 17 listopada 2025 r., znak NZZ.0150.60.2025 na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2022, poz. 902) – dalej "u.d.i.p." oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 poz. 572) – dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu wniosku K. sp. z o.o. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przekazania informacji, czy została/y zawarta/e umowa lub umowy na odbiór i/lub wywóz i/lub zagospodarowanie odpadów technologicznych o kodzie 19 08 01 - Wodociągi Miasta Krakowa S.A. z siedzibą w Krakowie (dalej "organ", "WMK") odmówiła udzielenia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z dnia 3 listopada 2025r. K. sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca, K., skarżący) wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

- potwierdzenia lub zaprzeczenia, że została zawarta umowa lub umowy na odbiór i/lub wywóz i/lub zagospodarowanie odpadów technologicznych o kodzie 19 08 01,

- wskazania nazwy wykonawcy (wykonawców), daty i numeru umowy (umów) oraz okresu jej (ich) obowiązywania,

- przesłania kopii zawartej umowy lub umów,

- w przypadku braku zawartych umów - wskazanie podstawy prawnej oraz trybu, w jakim obecnie realizowane są obowiązki WMK S.A. w tym zakresie.

Wnioskodawca nie wskazał sposobu udostępnienia w/w informacji publicznej, wobec czego WMK S.A. udzielił odpowiedzi w sposób, w jaki wniosek został złożony, tj. przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, przesłanie ich na adres e-mailowy: [...]

Jako przyczynę odmowy udostępnienia informacji wskazano na nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej przez Wnioskującego.

Pojęcie informacji publicznej jest bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które te władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji (por. np. wyrok NSA z 01.12.201 lr., sygn. I OSK 1561/11). Uznać należy więc, że informacje stanowiące przedmiot wniosku z dnia 03.11,2025r. stanowią informację publiczną w świetle przepisów obowiązującego prawa.

Dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony, w tym w sytuacji, gdy podmioty, które się o nią zwrócą, robią to z nadużyciem prawa. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej to próba korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 1.03.2023 r., IV SAB/Po 6/23, wyrok WSA w Kielcach z 20.03.2019 r., II SAB/Ke 6/19, wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15). Zachowanie Wnioskodawcy o udzielenie informacji publicznej winno być więc w każdym przypadku oceniane indywidualnie nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach również przy uwzględnieniu nadrzędnych wobec niego zasad i wartości.

Organ podkreślił, że K. sp. z o.o. to przedsiębiorca, którego głównym przedmiotem działalności jest, zgodnie z wpisem do KRS, obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne (38.21 -Z), czy zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne (38.1 l.Z). W przeszłości brał on też udział w postępowaniach organizowanych przez WMK S.A. o udzielenie zamówienia publicznego na zagospodarowanie odpadów technologicznych, tj. ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, w tym odpadów o kodzie 19 08 01. Wnioskodawca pozostaje również w sporze z WMK S.A., tylko w 2025 roku prowadzone były lub nadal jest cztery postępowania przed Krajową Izbą Odwoławczą, w tym o sygn. KIO 3006/25, KIO 3588/25 , KIO 3728/25, oraz KIO 373025.

Wnioskodawca w ostatnich miesiącach złożył już kilkanaście wniosków o udostępnienie informacji, w różnych trybach, w tym o udostępnienie informacji publicznej, wszystkie wnioski dotyczyły udostępnienia kopii umów o zagospodarowanie odpadów technologicznych wytworzonych w procesie oczyszczania ścieków i uzdatniania wody. Działanie wnioskodawcy, tj. ilość i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, nie świadczy o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego. Może natomiast świadczyć o chęci uzyskania informacji w celu prowadzenia sporu z WMK S.A. oraz do celów komercyjnych, tj. zaburzenia konkurencyjności na rynku gospodarowania i wywozu ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. Informacje te bowiem posiadają wartość gospodarczą, tak dla WMK S. A., jak i dla wnioskodawcy, uczestnika tego rynku.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, uznać należy, że dochodzi do nadużywania prawa do informacji publicznej przez wnioskodawcę. Dąży on bowiem do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jego zachowanie cechuje uporczywość w składaniu kolejnych wniosków o podobnej treści.

Niezależne od powyższego, WMK S.A. wskazuje, że umowy oraz wszelka dokumentacja dotycząca zagospodarowania odpadów technologicznych o kodzie 19 08 01 zostały objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Definicję "tajemnicy przedsiębiorcy" zawiera ustawa z 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. 2022 poz. 1233). Zgodnie z jej przepisami przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Na tajemnice przedsiębiorstwa składają się dwa elementy: materialny - posiadanie przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji.

Co do aspektu materialnego, to zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z 18.04.2024 r., II SA/Po 51/24: "pod pojęciem informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. Wartość

gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które odnoszą się do szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej w tym inwestycji W sprawie dotyczącej zagospodarowania odpadów technologicznych o kodzie 19 08 01, dla uzyskania niższej ceny wywozu, WMK S.A. podjęły negocjacje z podmiotami działającymi na rynku odbierania i gospodarowania odpadami. Pozyskane w wyniku negocjacji informacje dotyczące niższej ceny usługi wywozu i ilości wywiezionych odpadów posiadają znaczną wartość gospodarczą dla WMK S.A., wobec czego podjęto decyzję o objęciu tajemnicą przedsiębiorstwa wyników tych negocjacji oraz zawartych umów. Wartość ta przejawia się w istotnych i wymiernych korzyściach, jakimi jest obniżenie kosztów wywozu komunalnych osadów ściekowych.

WMK S.A. nie jest subsydiowane z budżetu miasta, jest spółką prawa handlowego, która samodzielnie funkcjonuje na rynku i musi być samowystarczalna. Dlatego też tak ważne jest chronienie istotnych gospodarczo informacji stanowiących jeden z elementów podstawę funkcjonowania Spółki.

Co do aspektu formalnego, w celu zabezpieczenia tajemnicy przedsiębiorstwa Zarząd Wodociągów Miasta Krakowa SA podjął uchwałę nr 123/VIII/21, z dnia 30.06.2021r., w sprawie przyjęcia polityki ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa Wodociągów Miasta Krakowa S.A., ustanowienia wykazu informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa WMK S.A. oraz wyznaczenia koordynatora ds. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa WMK SA.

Zgodnie z w/w uchwałą na przedmiotowej dokumentacji oraz umowach dot. zagospodarowania odpadów została umieszczona klauzula "Tajemnica przedsiębiorstwa WMK S.A." wraz z datą i podpisem pracownika dokonującego nadania klauzuli. Dokumentacja jest przechowywana w szafie zamkniętej kodowanym zamkiem, w pomieszczeniu do którego wejść mogą tylko pracownicy z identyfikatorem. Dostęp do przedmiotowej dokumentacji mają wyłącznie pracownicy odpowiedzialni za zawarcie, nadzór nad wykonaniem i rozliczenie umów.

Informacje żądane przez wnioskodawcę mają charakter strategiczny oraz posiadają wartość gospodarczą dla WMK S.A. Ujawnienie wnioskowanych informacji osłabiłoby pozycję negocjacyjną WMK S.A. w stosunku do przedsiębiorców działających na rynku wywozu odpadów, ich ewentualne zmowy cenowe i tym podobne elementy nieuczciwej działalności gospodarczej. Ponadto wnioskodawca mógłby wykorzystać nabytą w ten sposób wiedzę i inne informacje zawarte we wnioskowanych dokumentach przeciwko WMK S.A. i jej interesowi gospodarczemu - jako uczestnik rynku wywozu odpadów, zainteresowany jest bowiem osłabieniem pozycji negocjacyjnej WMK S.A. w celu maksymalizacji swoich zysków.

WMK S.A. podjęły więc wymagane prawem działania w celu ochrony informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa, tj. przedstawiły znaczącą wartość gospodarczą wnioskowanych informacji oraz podjęły wszelkie prawnie przewidziane środki w celu ochrony tych informacji. Dlatego też zasadna jest odmowa udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.

Niezależnie od wskazanej argumentacji, realizacja wniosku w obecnym kształcie wymagałaby zweryfikowania umów w celu ustalenia, czy dotyczą one odpadów o kodzie 19 08 01. Czynność ta stanowi przetworzenie informacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Oznacza to, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10), wnioskodawca domagający się udostępnienia informacji przetworzonej jest obowiązany wykazać, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez wskazanie, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane dane dla ochrony tego interesu lub dla poprawy funkcjonowania podmiotów władzy publicznej.

Po prawidłowym doręczeniu decyzji K. sp. z o.o. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej także jako: "u.d.i.p.") poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i oparcie odmowy na twierdzeniu, jakoby Spółka nadużywała prawa do informacji publicznej kierując się wyłącznie interesem prywatnym, co nie tylko nie odpowiada prawdzie, ale i stanowi zakazane przez ustawę żądanie organu od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego lub faktycznego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej także jako: "p.z.p."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, a w konsekwencji zachodzi ustawowa podstawa ograniczenia wnioskodawcy prawa do informacji publicznej, kiedy to wnioskowane informacje publiczne de facto nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, a co więcej, objęte są one zasadą jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, wobec czego nie zachodzi żaden z ustawowych przypadków uzasadniających rzeczone ograniczenie;

3) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że weryfikacja umów dla ustalenia jakiego rodzaju odpadu dotyczą, stanowi przetworzenie informacji, a wobec tego konieczne jest wykazanie, że uzyskanie informacji podlegających przetworzeniu jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, kiedy to proces ten w żadnym stopniu nie spełnia definicji przetwarzania informacji, ponieważ udostępnienie przedmiotowych informacji nie wymaga ich opracowania, znacznego nakładu pracy ani czynności ich modyfikowania, o czym świadczy wąski zakres i prostota wnioskowanych danych, a także doskonale znana WMK ich lokalizacja;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie i bezzasadną odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie strony przeciwnej do udostępnienia informacji publicznej opisanej we wniosku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając nadużycie prawa do informacji organ wskazał, że skarżąca spółka od wielu miesięcy składa wnioski o udostępnienie informacji, w różnych trybach, w tym o udostępnienie informacji publicznej, w postaci kopii umów o zagospodarowanie odpadów technologicznych wytworzonych w procesie oczyszczania ścieków i uzdatniania wody oraz uznał, że dochodzi do nadużywania przez skarżącą prawa do informacji publicznej. Dąży ona bowiem do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jej zachowanie cechuje uporczywość w składaniu kolejnych wniosków o podobnej treści.

Wskazane w skardze oraz w zaskarżonej decyzji nr 10/2025 działania skarżącej nie są przejawem kontroli społecznej, lecz próbą budowania przewagi rynkowej. Uporczywe składanie przez skarżącą odwołań do KIO także potwierdza jej interes gospodarczy - składa ona bowiem liczne odwołania, obejmują one niemal wszystkie postępowania WMK dotyczące odpadów, działa w sposób uporczywy i systematyczny, próbując uzyskać dane rynkowe (sygn. spraw zawisłych przed WSA: II SA/Kr 1560/25, II SA/Kr 1542/25, II SA/Kr 1559/25, II SA/Kr 74/26, II SA/Kr 72/26, II SA/Kr 73/26, skarga z dnia 04.03.2026r. na decyzję 1/2026 na którą WMK złożył odpowiedź w dniu 02.04.2026r.). To nie są działania podmiotu wykonującego kontrolę publiczną. To są działania przedsiębiorcy, który dąży do uzyskania dominacji rynkowej, zaburzenia konkurencyjności na rynku gospodarowania i wywozu ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych i dostępu do informacji konkurencyjnych.

Dodatkowo uporczywe składanie przez Skarżącą odwołań do KIO - na niemal każde postępowanie dotyczące wywozu lub zagospodarowania odpadów - potwierdza, że żądane informacje mają dla niej szczególną, wymierną wartość ekonomiczną, a jej działania są podyktowane wyłącznie interesem gospodarczym, nie zaś ideą transparentności życia publicznego.

Strona skarżąca wskazuje, że organ nie może powoływać się na tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż nie obowiązuje ona w zakresie zastosowania art. 18 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo zamówień publicznych (dalej: pzp). Przede wszystkim wyjaśnić należy, że organ jako spółka komunalna, w zakresie stosowania ustawy - Prawo zamówień publicznych należy do strefy zamówień sektorowych, o których mowa w art. 5 pzp, w której umowy do kwoty 431.000 euro nie podlegają w/w ustawie. Tak więc nie jest zobowiązany do stosowania prawa zamówień publicznych w przypadku każdej umowy, którą zawiera, a co za tym idzie do stosowania art. 18 ust. 1 i 2 pzp. Nie istnieje żadna norma prawna, która nakładałaby na organ obowiązek ujawniania warunków handlowych, cen usług czy treści umów zawieranych z kontrahentami w trybach niepodlegających pzp.

Dlatego też stwierdzić należy, że organ nie działa w sposób niezgodny z prawem - wybór trybu zawierania umów oraz zakresu ujawnianych informacji jest determinowany zarówno obowiązującymi przepisami, jak i koniecznością ochrony interesu gospodarczego Uczestnika oraz interesu publicznego. Równocześnie należy zaznaczyć, że kwestia prawidłowości przeprowadzania zamówień nie jest przedmiotem ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie organ podlega nadzorowi innych podmiotów i instytucji.

Skarżąca podważa również wartość gospodarczą, jaką mają żądane przez nią informacje i w związku z tym neguje możliwość ich objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie Uczestnik wskazał wartość gospodarczą informacji wnioskowanych w treści decyzji nr 10/2025. Ujawnienie cen, warunków handlowych, wysokości wynagrodzeń i mechanizmów rozliczeń wynikających z umów dotyczących odbioru i zagospodarowania odpadów stanowiłoby poważne zagrożenie dla interesów gospodarczych organu. Informacje te niewątpliwie mają charakter strategiczny i posiadają istotną wartość gospodarczą, a jednocześnie nie są powszechnie dostępne. Wartość gospodarcza tych informacji przejawia się w fakcie, że ich ujawnienie pozwoliłoby przedsiębiorcom działającym na tym samym rynku poznać rzeczywiste stawki i warunki uzyskiwane przez organ, co z kolei mogłoby prowadzić do ograniczenia realnej konkurencji poprzez ujednolicenie poziomu cen, zmów cenowych, osłabienia pozycji negocjacyjnej organu, zwiększenia kosztów realizacji usług, co ostatecznie godziłoby również w interes publiczny.

Po powtórnej analizie stanu faktycznego organ uznał, że zrealizowanie wniosku Skarżącej nie stanowiłoby przetworzenia informacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co w nin. sprawie nie ma znaczenia, gdyż odmowa nastąpiła na zupełnie innej podstawie.

Strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w piśmie z 8 czerwca 2026 r., dołączając do niego wyroki Krajowej Izby Odwoławczej – na okoliczność naruszania przez organ ustawy Prawo zamówień publicznych.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia z uwagi na błędne zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ zaskarżoną decyzją odmówił udostępnienia informacji publicznej powołując się na trzy przesłanki:

a) - nadużycie prawa do informacji,

b) - tajemnicę przedsiębiorcy,

c) - brak wykazania szczególnie istotnego interesu prawnego w udostępnieniu informacji przetworzonej.

Już w tym miejscu trzeba zauważyć, że niniejsza sprawa ma ścisły związek z kwestią zamówień publicznych. Zakres wniosku obejmował bowiem następujące informacje:

- potwierdzenia lub zaprzeczenia, że została zawarta umowa lub umowy na odbiór i/lub wywóz i/lub zagospodarowanie odpadów technologicznych o kodzie 19 08 01,

- wskazania nazwy wykonawcy (wykonawców), daty i numeru umowy (umów) oraz okresu jej (ich) obowiązywania,

- przesłania kopii zawartej umowy lub umów,

- w przypadku braku zawartych umów - wskazanie podstawy prawnej oraz trybu, w jakim obecnie realizowane są obowiązki WMK S.A. w tym zakresie.

Z przedłożonego przez stronę skarżącą wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z 11 maja 2026 r., sygn. KRO 597/26 wynika, że umowa, o której mowa we wniosku została zawarta w dniu 13 stycznia 2026 r. poza reżimem prawa zamówień publicznych. Skarżąca spółka z kolei kwestionuje ten tryb (a w zasadzie brak właściwego trybu) przed Krajową Izbą Odwoławczą, jednakże składa również liczne wnioski w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu ujawnienia okoliczności, które byłyby jawne gdyby organ zastosował tryb zamówień publicznych. Organ twierdzi, że strona skarżąca w przeszłości brała udział w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, a żądane informacje mają dla niej bardzo wymierną wartość ekonomiczną.

W tym miejscu podkreślić należy, że sąd administracyjny wydając wyrok związany jest granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zatem w niniejszej sprawie Sąd ocenia wyłącznie zaskarżoną decyzję, nie zaś ogólnie zgodność z prawem postępowania Wodociągów Miasta Krakowa S.A., a zwłaszcza zgodność tego postępowania w przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych.

Argumenty dotyczące przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych pozostają poza granicami niniejszej sprawy i Sąd nie będzie się do nich odnosił. Kwestie sporów w tym zakresie stanowią w niniejszej sprawie jedynie tło dla oceny zastosowanej przez organ argumentacji. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej organ powołuje się przede wszystkim na nadużycie prawa do informacji publicznej oraz tajemnicę przedsiębiorstwa. Cała ta argumentacja, zastosowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest wadliwa i opiera się na błędnym rozumieniu tych pojęć. Organ powołuje się na liczne wnioski strony skarżącej złożone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (nazywając je "uporczywymi"), a także liczne odwołania wnoszone do Krajowej Izby Odwoławczej). WMK łączą obie te przesłanki wskazując, że żądanie informacji publicznej w tym przypadku nie służy transparentności życia publicznego, lecz może świadczyć o chęci uzyskania informacji w celu prowadzenia sporu z WMK S.A. oraz do celów komercyjnych, tj. zaburzenia konkurencyjności na rynku gospodarowania i wywozu ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych.

Prawdą jest, że strona skarżąca złożyła do organu liczne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, a następnie sprawy te znalazły kontynuację przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Fakt ten nie jest jednak wystarczający do stwierdzenia nadużycia prawa do informacji – tym bardziej, że niemal we wszystkich tych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargi spółki K.

I tak analogiczne jak w niniejszej sprawie pytania zadała spółka K. organowi w zakresie odpadów o kodzie 19 09 02 oraz o kodzie 19 08 02 Wojewódzki Sąd Administracyjny odpowiednio wyrokami z dnia 12 czerwca 2026 r., sygn. II SA/Kr 565/26 oraz z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. II SA/Kr 562/26 uchylił decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tych sprawach, oparte na tej samej argumentacji jak zastosowana w zaskarżonej obecnie decyzji. Sąd całkowicie podziela i uznaje za własne rozważania zawarte w uzasadnieniach tych wyroków.

Nie jest sporne w przedmiotowej sprawie, że Wodociągi Miasta Krakowa S.A. z siedzibą w Krakowie (KRS nr 0000057956) to spółka, w której jedynym akcjonariuszem jest Krakowski Holding Komunalny Spółka Akcyjna, a tej z kolei – Gmina Miejska Kraków. Tego rodzaju spółka jest "osobą prawną samorządu terytorialnego" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", ale przy wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w tym zakresie należy posiłkować się treścią art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który definiuje pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, rozumiejąc przez nią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się zatem z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa).

Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, aby była skuteczna i legalna, uzależniona jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi wyrazić w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonej informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja objęta manifestacją przedsiębiorcy musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności (por. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I 2347/15; z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 3260/14; wyrok WSA w Warszawie z 10.11.2022 r. II SA/Wa 511/22, wyrok NSA z 21.01.2026 r , III OSK 227/23). Obie te przesłanki mogą być oceniane przez sąd administracyjny w ramach kontroli dokonywanej w konkretnej sprawie, w której sąd jest władny wskazać, że pewne zastrzeżone informacje nie mieszczą się w zakresie ww. tajemnicy. Oznacza to, że sam fakt utajnienia informacji przez przedsiębiorcę nie stanowi bezwzględnej przesłanki odmowy jej udzielenia (por. M. Jaśkowska, "Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy)", ZNSA 2014, nr 1, s. 22-23).

Nie przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do formalnego aspektu tajemnicy przedsiębiorcy. W tej kwestii organ stwierdził, że w celu zabezpieczenia tajemnicy przedsiębiorstwa Zarząd Wodociągów Miasta Krakowa S.A. podjął uchwałę nr 123/VII/21 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie przyjęcia polityki ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa Wodociągów Miasta Krakowa S.A., ustanowienia wykazu informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa WMK S.A. oraz wyznaczenia koordynatora ds. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa WMK S.A., a w realizacji tej uchwały na przedmiotowej dokumentacji oraz umowach dotyczących wywozu i zagospodarowania odpadów została umieszczona klauzula "Tajemnica przedsiębiorstwa WMK S.A." wraz z datą i podpisem pracownika dokonującego nadania klauzuli, dokumentacja jest przechowywana w szafie zamkniętej kodowanym zamkiem, w pomieszczeniu do którego wejść mogą tylko upoważnieni pracownicy.

Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynika w żaden sposób uprawdopodobnienie tych twierdzeń. W szczególności brak jest w aktach sprawy przywołanej powyżej uchwały zarządu WMK S.A. Nie sposób więc odnieść się do jej treści, w szczególności nie można stwierdzić, czy formułuje ona jakieś wytyczne co do objęcia konkretnego dokumentu lub określonego rodzaju dokumentów klauzulą poufności.

Co się tyczy materialnoprawnej przesłanki uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, w zaskarżonej decyzji przedstawiono jedynie ogólne rozważania dotyczące motywów nieujawnienia informacji. Wskazano m. in. na podjęte przez organ negocjacje z podmiotami działającymi na rynku odbierania i gospodarowania odpadami dla uzyskania niższej ceny wywozu, a pozyskane w wyniku negocjacji informacje dotyczące niższej ceny usługi wywozu i ilości wywiezionych odpadów posiadają znaczną wartość gospodarczą dla WMK S.A. Wartość ta przejawia się w istotnych i wymiernych korzyściach, jakimi jest obniżenie cen za wywóz komunalnych osadów ściekowych. Wskazano również, że ujawnienie wnioskowanych informacji osłabiłoby pozycję negocjacyjną WMK S.A. w stosunku do przedsiębiorców działających na rynku wywozu odpadów, ich ewentualne zmowy cenowe i tym podobne elementy nieuczciwej działalności gospodarczej, a wnioskodawca mógłby wykorzystać nabytą w ten sposób wiedzę przeciwko WMK S.A. i jej interesowi gospodarczemu - jako uczestnik rynku wywozu odpadów, zainteresowany osłabieniem pozycji negocjacyjnej WMK S.A. w celu maksymalizacji swoich zysków.

Przywołana ogólnikowa argumentacja, pozornie tylko rozbudowana w odpowiedzi na skargę, nie odnosząca się do konkretów i szczegółów dokumentów, o których mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy w istocie obiektywnie zachodzi tu przypadek tajemnicy przedsiębiorcy. Ogólne rozważania o podjętych negocjacjach, informacjach pozyskanych od podmiotów uczestniczących w negocjacjach, wymiernych korzyściach w postaci obniżenia cen za wywóz komunalnych osadów ściekowych, osłabienia pozycji negocjacyjnej, ułatwieniu zmów cenowych i innych przejawów nieuczciwej konkurencji nie wskazują dokładnie, jakiego rodzaju mechanizmy działania organu dotyczące tego konkretnego przypadku mogłyby zostać ujawnione ze szkodą dla niego.

Podkreślenia wymaga również, że jawność gospodarowania majątkiem publicznym (w czym uczestniczy spółka miejska) jest wartością chronioną prawnie. Jawność w tym zakresie służy również konkurencyjności na rynku. Niezrozumiałe są twierdzenia zmierzające do wykazania, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby posłużyć prowadzić do podejmowania przez skarżącą spółkę, czy inne podmioty, czynów nieuczciwej konkurencji, czy wręcz do destabilizacji runku gospodarowania i wywozu odpadów.

W świetle powyższego nie jest wystarczające stanowisko, że żądane informacje mają cechy tajemnicy przedsiębiorstwa. Aby takie zastrzeżenie było skuteczne, konieczne jest dokładne wyjaśnienie, dlaczego konkretne, żądane informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża. Tego rodzaju argumentacja powinna zostać przedstawiona przez organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji odmownej, czego w rozpatrywanej sprawie zabrakło. Ograniczenie prawa do informacji mogło nastąpić tylko wówczas, gdyby rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe dostarczyło obiektywnego materiału uzasadniającego, że żądane informacje, której dotyczyło żądanie, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Z kolei to wymaga wskazania konkretnych informacji, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, mających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą, korzystających z poufności. W motywach decyzji odmownej powinno być wyjaśnione, na czym tajemnica przedsiębiorcy polega w tym przypadku. Tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością będącą celem samym w sobie lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji, żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Muszą one zatem obiektywnie zaistnieć, a więc w przypadku umowy informacje takie muszą być w niej zawarte (por. np. wyrok NSA z 9 października 2014 r., I OSK 546/14). Takich przekonujących rozważań brakuje w zaskarżonej decyzji.

Z kolei odnosząc się do argumentacji w zakresie nadużycia prawa do informacji publicznej trzeba zwrócić uwagę, że pojęciem tym określa się w doktrynie i orzecznictwie m.in. sytuacje, w których prawo do informacji publicznej jest wykorzystywane w sposób, który nie jest zgodny z założeniami aksjologicznymi leżącymi u jego podstaw, dla osiągnięcia celu innego niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, czy też w których podmiot czyni użytek ze swego prawa niezgodnie z zakładanymi w danym systemie ocenami czy normami uzasadnionymi aksjologicznie (zob. M. Jaśkowska, "Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 1/2018, s. 38).

W orzecznictwie NSA wyrażono również pogląd, który Sąd orzekający obecnie podziela, zgodnie z którym "Z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 799/12). Odmowa ochrony nie następuje jednak poprzez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jak stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. "Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji". W przepisie tym została zatem zawarta norma określająca formę działania organu właściwą w przypadku m.in. odmowy udostępnienia informacji publicznej. Norma ta nie wiąże tej formy z konkretną materialną podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem należy przyjąć, że dotyczy wszelkich podstaw odmowy udostępnienia takiej informacji. Forma decyzji przewidziana dla reakcji organu na nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej znajduje dodatkowo uzasadnienie w specyfice samego mechanizmu nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej" (wyrok NSA z 7 grudnia 2024 r., III OSK 2604/23).

Słusznie też podkreślił NSA w wyroku z 6 marca 2025 r., III OSK 3154/23, że "przy ocenie przesłanek nadużycia prawa do informacji publicznej jako odmowy udostępnienia informacji publicznej należy zachować szczególną ostrożność. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy bowiem realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych. Skoro zatem prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. Dlatego też ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez organ administracji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ww. przesłankę może zatem nastąpić tylko w przypadkach wyjątkowych (por. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3617/21; 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 86/21; 30 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4340/21; a także M. Jaśkowska, Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2018 r., nr 1, s. 27-41)".

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i akta sprawy nie potwierdzają jednak, jakoby w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej przez skarżącą. Nie wykazano, aby sposób korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej przez skarżącą był sprzeczny z aksjologią Konstytucji RP, godził w dobro wspólne, a także by działanie skarżącej podyktowane było wyłącznie partykularnym interesem, który nie zasługuje na ochronę. Przeciwnie - z okoliczności sprawy wynika, że wnioskująca spółka dąży do wyjaśnienia podstaw zawierania przez Wodociągi Miasta Krakowa S.A. umów bez przetargu organizowanego w trybie prawa zamówień publicznych. Fakt, że pozyskane informacje mogą pośrednio służyć również interesowi skarżącej spółki nie oznacza przy tym, by jej działanie mogło zostać ocenione negatywnie z perspektywy aksjologii odnośnych regulacji (dostępu do informacji publicznej i zamówień publicznych), w szczególności, by przypisać jej nadużywanie prawa do informacji publicznej.

Podsumowując, Sąd podkreśla, że tajemnica przedsiębiorcy nie wyłącza jawności gospodarowania środkami publicznymi, a w każdym indywidualnym przypadku konieczne jest rozważenie, czy odmowa udostępnienia informacji - formalnie zastrzeżonej jako tajemnica przedsiębiorcy - nie ograniczy w sposób nieuprawniony prawa jednostki do uzyskania informacji publicznej na temat wydatkowania środków publicznych i gospodarowaniem majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, analiza wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie daje możliwości dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny, czy zaistniały faktycznie przesłanki do wydania decyzji odmownej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Z tych względów doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zawarta w uzasadnieniu decyzji argumentacja nawiązująca do pojęcia informacji przetworzonej. Spółka wskazała mianowicie, że realizacja wniosku wymagałaby zweryfikowania umów w celu ustalenia, czy dotyczą one odpadów o kodzie 19 08 01. Zdaniem organu, czynność ta stanowi przetworzenie informacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy trudno zgodzić się z tą argumentacją.

W przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na przetworzony charakter informacji publicznej, obowiązkiem organu jest wykazanie w odniesieniu do konkretnych okoliczności sprawy, że rzeczywiście żądana informacja jest informacją przetworzoną, a więc wymagającą podjęcia określonych działań intelektualnych, czy też wnioskodawca domaga się tak wielu informacji prostych, że ich rozmiar i zakres multiplikuje je do poziomu informacji przetworzonej. Jednocześnie podkreślić należy, że w istocie każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązuje organ do podjęcia czynności przygotowawczych zmierzających do rozpatrzenia wniosku, tj. dokonania jego analizy w celu ustalenia, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy organ w ogóle dysponuje taką informacją. Podjęcie tych czynności polega np. przejrzeniu posiadanych przez organ zasobów, w tym dokumentów, rejestrów, ksiąg i odszukania tych dokumentów, dokonania ich selekcji, analizy treści, czy też anonimizacji. Tego rodzaju działania są zwykłymi elementami rozpatrywania danego wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie decydują o tym, czy żądana informacja publiczna jest informacją prostą czy przetworzoną. Zdaniem Sądu, z takim przypadkiem mamy do czynienia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w której udzielenie informacji publicznej wymaga przede wszystkim wyszukania informacji odnoszącej się podanej we wniosku kwestii. Taka czynność nie może być oceniona jako przetworzenie informacji. Również udostępnienie informacji w pozostałym zakresie (uzależnionym od odpowiedzi na pytanie, czy zawarto określoną umowę) nie wskazuje na przetworzenie informacji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu, zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności - dokona prawidłowej wykładni przepisów prawa dotyczących tajemnicy przedsiębiorcy i warunków, w jakich można się na nią powołać w celu ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. W następstwie zaś tej zindywidualizowanej oceny, na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i po wnikliwej weryfikacji dokumentów, organ udostępni informację zgodnie z wnioskiem, chyba że w sposób jednoznaczny i przekonujący wykaże konkretnie, że informacja lub jej część zawarta w żądaniu skarżącego, objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy, zarówno w aspekcie formalnym jak i materialnym. Jeśli zostałoby wykazane, że żądane dokumenty w istocie zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, to przed ewentualnym orzeczeniem odmowy jego udostępnienia organ powinien wnikliwie rozważyć, czy nie jest możliwe udostępnienie żądanych dokumentów po usunięciu chronionych danych przez dokonanie ich "anonimizacji".

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).