Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 345/18 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 345/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną od powołanego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że budowa sieci elektroenergetycznej w zakresie: budowy linii kablowych średniego napięcia SN 15Kv, budowy złącza kablowego średniego napięcia ZK SN 15 kV, budowy linii napowierzchnych średniego napięcia SN 15 kV, wykonania niezbędnych robót towarzyszących planowanej inwestycji, w ramach zadania pod nazwą "PBW przebudowy sieci w celu przyłączenia (zwiększenia mocy) do sieci dystrybucyjnej zakładu produkcyjnego w miejscowości Włoszczowa przy ul. M., gm. Włoszczowa - RE Kielce", jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy faktycznie głównym celem budowy sieci elektroenergetycznej jest dostarczenie większej ilości energii elektrycznej do zakładu produkcyjnego przy ul. M.

Podnosząc powyższe zarzuty, K. K. wniosła o:

1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach,

3. zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu przewodniczący zarządzeniem z 10 września 2021 r., z uwagi na brak stanowiska stron postępowania co do możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako "P.p.s.a."), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut postawiony wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Zgodnie z powołanym w podstawie kasacyjnej art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji), celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Jak wynika z niepodważonego przez wnoszącą skargę kasacyjną stanu faktycznego, który przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, inwestycja objęta decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] marca 2018 r. znak: [...] polega na budowie sieci elektroenergetycznej w zakresie: budowy linii kablowych średniego napięcia SN 15kV, złącza kablowego średniego napięcia ZK SN 15kV, linii napowietrznych średniego napięcia SN 15kV, wykonania niezbędnych robót towarzyszących planowanej inwestycji, w ramach zadania pod nazwą: "PBW przebudowy sieci w celu przyłączenia (zwiększenia mocy) do sieci dystrybucyjnej zakładu produkcyjnego w miejscowości Włoszczowa przy ul. M., gm. Włoszczowa - RE Kielce".

Tak określone przedsięwzięcie bez wątpienia wypełnia hipotezę normy prawnej zawartej w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, obejmując budowę przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej.

Wnosząca skargę kasacyjną w żaden sposób nie umotywowała (zawartego w uzasadnieniu zarzutu) twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja "nie spełnia przesłanek z art. 6 pkt 2". Skupiła się natomiast na argumentacji zmierzającej do podważenia zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia organów administracji, że inwestycja ta stanowi działanie o charakterze lokalnym. Autor skargi kasacyjnej wywiódł bowiem, że "organy nie do końca uzasadniły spełnienie przesłanki, zgodnie z którą przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu – w tym przypadku – lokalnym (gminnym), stanowiącym realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Dalej zaś skonstatował, że "argumentacja organów, powielona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zbyt lakoniczna i abstrakcyjna, nie zawiera analizy planowanej inwestycji pod tym kątem. Nie wykazano bowiem dostatecznie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym".

Przywołana wyżej argumentacja nie może stanowić uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem odnosi się do etapu ustaleń faktycznych (strona podaje w wątpliwość prawidłowość/rzetelność tych ustaleń), które legły u podstaw wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji, a nie do etapu tzw. subsumpcji, czyli zastosowania ("podstawienia") normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Co więcej – na co zwrócił już uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (zob. str. 5 uzasadnienia, akapit nr 2) – argumentacja skarżącej odnosi się do ustaleń, które są istotne nie dla zastosowania art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz dla zastosowania art. 2 pkt 5 ab initio ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji). Zgodnie z tym przepisem, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11 i 234).

Treść powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że to zawarta w nim (a nie w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) norma prawa materialnego wyznacza zakres postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, który obejmuje nie tylko ustalenie, (1) czy działanie objęte wnioskiem inwestora stanowi realizację celu, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz także ustalenie (2), czy działanie to ma charakter lokalny (gminny) [ewentualnie ponadlokalny, krajowy lub metropolitalny].

W związku z powyższym jedyny postawiony w skardze kasacyjnej zarzut należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.