Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia: NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W.-R. i J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 918/15 o odrzuceniu skarg J. W.-R. i J. W. na uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] i nr [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargi J. W.-R. i J. W. na uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] i nr [...] o nadaniu nazw nowym ulicom.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przytoczono następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Rada Miasta G. uchwałą z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nadała oznaczonej w ewidencji gruntów jako droga działce nr [...] w G.-S. nazwę "Ż.", natomiast uchwałą z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nadała nazwę "G." oznaczonym w ewidencji gruntów jako droga działkom [...] i [...] w G.-S. Działki te powstały w wyniku wcześniejszego podziału działki nr [...] i stanowią własność Gminy Miasta G. Nazwy ulic nawiązują do przyjętego na tym obszarze kryterium nazw.

Skarżący zaskarżyli uchwały podnosząc, że naruszają one ich interes prawny, ponieważ skarżącym przysługują uprawnienia właścicielskie do nieruchomości, którym jako ulicom nadano nazwy, zaś Miasto G. nie jest ich właścicielem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji uchwały nie naruszają interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, a więc nie są legitymowani do wniesienia skarg na uchwały na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446). Gmina wykazała bowiem, że jest właścicielem nieruchomości, którym jako drogom nadano nazwy ulic G. i Ż. Skarżąca J. W.-R. była w przeszłości dzierżawcą działki nr [...], z której wyodrębniono między innymi działki nr [...], [...] i [...]. To, że skarżący powołują się na to, iż przysługiwało im pierwszeństwo nabycia tej nieruchomości od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, nie podważając tego, że właścicielem działek przeznaczonych pod drogi, których dotyczą zaskarżone uchwały, jest Gmina Miasto G. Uchwała w sprawie nadania nazw ulicom nie pozbawia i nie ogranicza żadnych praw skarżących. Skarżący powołują się na ekspektatywę nabycia tych nieruchomości, co jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a więc nie określa aktualnego interesu prawnego skarżących. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewskazanie naruszenia interesu prawnego skarżących zaskarżonymi uchwałami, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W skardze kasacyjnej skarżących podniesiono zarzuty naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z a art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 29 § 1 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz art. 183 § 2 pkt 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zarzuty skarżących sprowadzały się przede wszystkim do tego, że pominięte zostało ich stanowisko dotyczące działań, które uniemożliwiły im nabycie dzierżawionej wcześniej nieruchomości, co było i jest przedmiotem licznych postępowań sądowych cywilnych, karnych i administracyjnych. Zapadłe już prawomocne rozstrzygnięcia sądowe, na które wskazują w skardze kasacyjnej, powodują, że sprawa już została rozstrzygnięta. Przysługują im uprawnienia właścicielskie, a Gmina Miasto G. nie jest właścicielem działek, którym nadała nazwy ulicom, które nie istnieją. Podstawę interesu prawnego skarżących stanowi art. 29 § 1 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, która gwarantuje prawo pierwszeństwa i pierwokupu w nabyciu nieruchomości rolnej przez dzierżawcę takiej nieruchomości, co wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie ACa 1957/05. Wskazując takie podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna skarżących podlega oddaleniu, ponieważ podniesione w niej zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa nie stanowią usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, a część z nich nie ma żadnego związku ze sprawą objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Nie jest zrozumiałe stanowisko skarżących, którzy kwestionują połączenie celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg na uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] i nr [...]. Skarżący wskazują w związku z tym zarzutem przepisy, które nie dotyczą kwestii łączenia spraw do wspólnego rozpoznania. Tymczasem przepis art. 111 § 2 p.p.s.a. dopuszcza połączenie oddzielnych spraw toczących się przed sądem w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Związek ten wynikał ze wspólnego stanu faktycznego, na który powoływali się skarżący oraz opierania skarg na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. Należy przy tym zauważyć, że skarżący kwestionowali zrejestrowanie jako oddzielnych spraw, sprawy ze skargi na uchwałę dotyczącą ulicy G. oraz sprawy ze skargi dotyczącej ulicy Ż., podnosząc, że ich skargi powinny być rozpoznane jako jedna sprawa.

Całkowicie niezrozumiały i chybiony jest zarzut, że wobec wydania przez NSA wyroku z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 17/07 Sąd pierwszej instancji miał obowiązek wyłączenia się od orzekania w sprawie prawomocnie rozstrzygniętej przez sąd wyższej instancji, co stanowi naruszenie art. 183 § 2 pkt 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazany wyrok NSA został wydany w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody Gdańskiego z dnia 4 maja 1994 r., którą przekazano nieruchomość (działkę nr [...]) Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wyrok ten nie stanowi prejudykatu w sprawie, której przedmiotem są uchwały w sprawie, której przedmiotem są uchwały w sprawie nadania nazw ulicom i nieporozumieniem jest twierdzenie, że sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona. Należy przy tym zwrócić uwagę na sprzeczność w stanowisku skarżących, którzy uzasadniają tym zarzutem konieczność odrzucenia skarg ale jednocześnie kwestionują odrzucenie skarg, gdyż uważają, że podlegały rozpoznaniu.

Nie jest również zrozumiałe powoływanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 688/14, który zdaniem skarżących został wzruszony na skutek wniesionego przez nich środka zaskarżenia. Z bazy orzeczniczej NSA wynika, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 688/14 jest prawomocny, a wyrok ten dotyczył uchwały Rady Miejskiej w Miastku w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Podstawą zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący w podstawach kasacyjnych w ogóle nie wskazali art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wymagania w tym zakresie określa art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na który powołują się skarżący w skardze kasacyjnej. Mimo więc wadliwości konstrukcyjnej podstawy kasacyjnej należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W prawidłowo sporządzonym i obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji przedstawił przekonujące stanowisko, że skarżący nie wykazali, iż uchwały w sprawie nadania nazw nowym ulicom naruszają ich interes prawny. Skarżący kwestionują to stanowisko powołując się na to, że to im powinno przysługiwać prawo własności do nieruchomości, na których są ulice, którym nadano nazwy zaskarżonymi uchwałami. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że kwestia sporów i ewentualnych roszczeń skarżących dotyczących tych nieruchomości, z powołaniem się na art. 29 § 1 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, nie może być rozstrzygana w tej sprawie przez sąd administracyjny. Gmina wykazała, że jest właścicielem nieruchomości, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczono pod ulice (drogi wewnętrzne) i tym ulicom nadano nazwy G. i Ż. zaskarżonymi uchwałami. Nie podważają tego wyroki sądów powszechnych, ani też inne okoliczności, na które powołują się skarżący w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy podstawą do ustalenia, że interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały naruszone zaskarżonymi uchwałami, nie mogło być twierdzenie skarżących, że przysługuje im tytuł prawny i to o charakterze prawnorzeczowym do nieruchomości, którym jako ulicom nadano nazwy.

Nie można również podzielić stanowiska skarżących, że wadliwe było nadanie nazw ulicom, które nie zostały jeszcze urządzone. Dopuszczalne jest nadanie nazw ulicom, które zostały zaprojektowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tej kwestii wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 523/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 689/14.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną skarżących.