Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 295/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 295/20 odmówił M.wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz nałożenia sankcji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu sam fakt nałożenia decyzją organu na skarżącego sankcji w wysokości 44.638,65 zł oraz 5.183,70 zł nie stanowi podstawy do uwzględnienia żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący powinien był przedstawić konkretne dane dotyczące jego sytuacji finansowej i majątkowej obrazujące konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji argument wykluczenia skarżącego z otrzymywania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w kolejnych latach nie przemawia za uwzględnieniem jego wniosku.

M.wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał, m.in. że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jasno stwierdził, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki polegające na wykluczeniu skarżącego z otrzymywania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w kolejnych latach oraz że nałożenie decyzją sankcji wiąże się z potrąceniem w ciągu trzech lat płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.. Ponadto zdaniem skarżącego z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika wyłącznie obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a nie obowiązek ich uprawdopodobnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Również wniesienie skargi kasacyjnej nie wywiera takiego skutku. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mimo że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, to ani we wniosku, ani w zażaleniu nie wskazano, aby groziło zajście którejkolwiek z tych przesłanek lub której z nich się skarżący obawia. Argumentacja skarżącego dotycząca zresztą którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, czego w niniejszej sprawie zabrakło, a na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Tymczasem brak merytorycznego uzasadnienia wniosku przez uprawdopodobnienie możliwości zajścia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi braku formalnego, lecz brak materialny, który nie podlega uzupełnieniu. Art. 61 p.p.s.a. nie przewiduje, jak chce tego skarżący, konieczności wzywania strony o dodatkowe wyjaśnienia. Skoro Sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń i powinno być poparte stosownymi dowodami, po ocenie których Sąd podejmie stosowną decyzję. Brak należytego uprawdopodobnienia okoliczności, które skarżący podnosi we wniosku uniemożliwia pozytywną ocenę takiego wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ewentualne skutki egzekucji świadczenia pieniężnego wiążą się z natury rzeczy z utratą majątku. Samego więc wskazania na straty finansowe nie można uznać za wskazanie którejkolwiek przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zasadność skargi w zakresie prawidłowości nałożenia na skarżącego sankcji pieniężnych będzie oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.