Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 27 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N. sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1441/15 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec kontynuowania czynności kontrolnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1441/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie tego Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji powołał się na treść art. 194 § 1, art. 173 § 1, art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz stanowisko doktryny (por. H. Knysiak-Molczyk: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 204) i orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. postanowienia NSA: z 17 maja 2004 r., FSK 242/04; z 26 września 2014 r., I OZ 806/14; z 13 grudnia 2004 r., FZ 383/04). Wskazał, że od postanowienia z 21 grudnia 2015 r. przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto wyjaśnił, że o rodzaju pisma procesowego nie decyduje jego nazwa. Jednak w sytuacji gdy pismo wnosi profesjonalny pełnomocnik, Sąd nie może domyślać się jakie pismo zostało wniesione skoro w sposób czytelny zatytułowano je jako "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.12.2015r., w przedmiocie odrzucenia skargi". W ocenie Sądu, o zamiarze wniesienia w tej sprawie zażalenia świadczy też fakt wniesienia pisma w terminie siedmiodniowym do wniesienia zażalenia i dołączony odpis zażalenia. Te wszystkie czynności prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącej, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna.

W ocenie Sądu, profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej, świadomie złożył zażalenie na postanowienie kończące postępowanie. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zażalenie na ww. postanowienie z dnia 21 stycznia 2016 r. wniosła skarżąca Spółka, domagając się o jego uchylenia. Wskazała, że oczywistą intencją było w niniejszej sprawie wzruszenie postanowienia o odrzuceniu skargi. Ponadto eksponowanie roli pełnomocnika wydaje się nadmierne i nie powinno zmierzać do ewentualnego nierównego traktowania strony skarżącej, w zależności od tego czy korzysta z pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Po pierwsze, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że od postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej, a nie zażalenia. Niezależnie bowiem od wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), od postanowienia o odrzuceniu skargi, jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych, przysługuje skarga kasacyjna (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Od takich postanowień nie przysługuje zatem zażalenie, co potwierdza treść art. 194 § 1 p.p.s.a. i na co prawidłowo wskazał Sąd I instancji.

Po drugie, Sąd prawidłowo wskazał, że o rodzaju pisma procesowego nie decyduje jego nazwa. Jednak wbrew stanowisku Sądu w tym zakresie nie mogą mieć wyłącznie decydującego znaczenia takie okoliczności jak to, że w sprawie czynności procesowych dokonywał profesjonalny pełnomocnik; pismo zostało wniesione w terminie 7 dni i dołączono odpis zażalenia; jak i to, że sąd administracyjny nie może domyślać się z jakim pismem ma do czynienia. Są to oczywiście okoliczności o tyle istotne, o ile z treści pisma rzeczywiście nie wynika, że jest ono skargą kasacyjną. To treść pisma procesowego powinna decydować o jego charakterze prawnym. W tej sprawie wniesione pismo na postanowienie o odrzuceniu skargi w swej treści nie zawiera żadnych sformułowanych zarzutów, ani innych wskazań, że stanowi skargę kasacyjną. Takie braki jednoznacznie wskazują, że tego pisma nie można było zakwalifikować jako skargi kasacyjnej. Co najistotniejsze, skarga kasacyjna, w odróżnieniu od zażalenia, jest sformalizowanym środkiem prawnym, który powinien zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych (por. art. 176 p.p.s.a.). Przedmiotowe pismo takich minimalnych wymogów nie spełnia, co łączenie ze wskazanymi przez Sąd I instancji okolicznościami uzasadniało stwierdzenie, że w tej sprawie świadomie złożono "zażalenie" na postanowienie kończące postępowanie.

Dlatego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że przedmiotowego pisma nie można było potraktować jako skargi kasacyjnej, lecz jako zażalenie, i w konsekwencji prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a., odrzucając zażalenie na postanowienie z dnia 21 grudnia 2015 r., jako niedopuszczalne. To stanowisko potwierdzają tylko późniejsze czynności procesowe skarżącej Spółki, ponieważ wraz z przedmiotowym zażaleniem został złożony również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z pismem zatytułowanym "skarga kasacyjna".

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.