Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr 170/5100/2023 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 708/25 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r. nr KOC/5324/Op/23 w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr 170/5100/2023

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 708/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji"), oddalił skargę S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 6 lutego 2025 r. nr KOC/5324/Op/23 w przedmiocie zasiłku stałego

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr 170/5100/2023.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie ww. decyzji może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ obowiązek zwrotu kwoty 5.472,93 złotych dotyczy osoby korzystającej z pomocy społecznej, z orzeczoną niepełnosprawnością, pozostającej w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej, a egzekucja należności może pozbawić Skarżącego środków koniecznych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z ostatnim zdaniem cytowanego przepisu, dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są również akty wydane w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji.

Należy jednak zwrócić uwagę, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z 3 sierpnia 2023 r. nr 170/5100/2023 zasadniczo nie został należycie uzasadniony, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny ewentualnego zaistnienia przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tj. wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie może sprowadzać się wyłącznie do przytoczenia ustawowych przesłanek, ale wnioskodawca musi wskazać na konkretne okoliczności, które mogą prowadzić do ziszczenia się wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutków. Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe i faktyczne ale w żaden sposób nie wyjaśnił jakie to będą skutki i na czym będzie polegać ich nieodwracalność. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc Skarżący wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należycie nie uzasadnił i nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych, które obrazowałyby jego sytuację finansową, to nie może oczekiwać, że Sąd udzieli jemu ochrony tymczasowej. Zauważyć też należy, że Skarżący nie wykazał także, aby na obecnym etapie postępowania sądowego organ prowadził postępowanie w sprawie wyegzekwowania od Skarżącego nienależnie pobranego świadczenia. To z kolei oznacza, że obawy Skarżącego co do zwrotu świadczenia i wyrządzenia z tego tytułu szkody mają charakter wyłącznie potencjalny, a nie realny. Skarżący nie wykazał zatem, że wykonanie przedmiotowych decyzji jeszcze przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy ochronie przed jakimikolwiek ujemnymi konsekwencjami ani nie eliminuje każdego niebezpieczeństwa. Sam negatywny wpływ na sytuację materialną strony nie jest wystarczający dla zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.