I SA/Po 104/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-21	
Data wpływu	2026-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Piotr Ławrynowicz
Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski	
Symbol z opisem	6539 Inne o symbolu podstawowym 653	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 156 par. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 340; art. 15gg; Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 21 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Zbigniew Kruszewski WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z 8 października 2025 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dalej: "strona", "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium"), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. (dalej: "Dyrektor WUP") nr WUP [...] z dnia 22 listopada 2024 r.

Wskazana powyżej decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

W dniu 30 czerwca 2020 r. M. sp. z o.o. i W. sp.k. w P. (poprzednik prawny strony) złożył, na podstawie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 340 ze zm. dalej "ustawa covidowa"), wniosek o przyznanie dofinansowania ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) do wynagrodzenia dla 18 pracowników oraz na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne na okres 3 miesięcy tj. od czerwca do sierpnia 2020 r.

Na podstawie przedmiotowego wniosku organ przyznał stronie dofinansowanie w łącznej kwocie 128.159,79 zł, które zostało wypłacone w dniach: 24 lipca 2020 r., 30 lipca 2020 r., 28 sierpnia 2020 r. w trzech równych transzach w kwotach po 42.719,93 zł każda.

Decyzją z 22 listopada 2024 r. Dyrektor WUP orzekł o obowiązku zwrotu przyznanych świadczeń w kwocie 39.861,38 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 20 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty włącznie oraz o obowiązku zwrotu odsetek w kwocie 7.451,48 zł naliczonych do 19 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że po przeprowadzeniu końcowej weryfikacji dokumentacji organ ustalił, na podstawie danych zawartych w Aplikacji Centralnej i Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej, że w 2020 r. strona uzyskała na podstawie art. 31zo ustawy covidowej zwolnienie ze składek na ubezpieczenia społeczne ZUS za trzy miesiące w okresie od marca do maja 2020 r. Powołując się na art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy covidowej organ stwierdził, że skoro wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia ze składek ZUS w okresie od marca do maja 2020 r. to nie może skorzystać ze zwolnienia w stosunku do tych samych pracowników na kolejne trzy miesiące, w zakresie tych samych tytułów wypłat. Organ stwierdził, że z uwagi na powyższe, przyznane środki nie zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem.

Decyzję z dnia 22 listopada 2024 r. doręczono stronie 29 listopada 2024 r. Strona nie złożyła odwołania.

Z notatki służbowej z 19 marca 2025 r. wynika, że skarżąca dokonała zwrotu na rachunek WUP środków finansowych wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami upomnienia w łącznej kwocie 70.285,44 zł.

W dniu 2 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 listopada 2024 r.

Postanowieniem z 12 czerwca 2025 r. Dyrektor WUP odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Pismem z 26 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 22 listopada 2024 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej "k.p.a.") podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż:

1. z jednolitego orzecznictwa wynika, że art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń i składek ZUS pracowników, jeśli dofinansowanie dotyczyło innego okresu;

2. strona wykorzystała dofinansowanie na zapłatę wynagrodzeń i składek, a zatem zgodnie z przeznaczeniem;

3. pomoc została uzyskana za inne miesiące i na inne tytuły oraz wykorzystana na zapłatę składek za inne miesiące.

Decyzją z 8 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że dla ustalenia czy możliwe jest skorzystanie przez przedsiębiorcę z różnych form wsparcia kluczowa jest wykładnia przepisów art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy covidowej odnośnie pojęcia uzyskania pomocy "w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Organ wyjaśnił, że na tle wykładni ww. przepisów istniała rozbieżność w orzecznictwie. Początkowo sądy orzekały, że przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy covidowej uniemożliwiają otrzymanie pomocy w sytuacji, gdy przedsiębiorca uzyskał pomoc finansową dla tych samych pracowników, w zakresie tych samych tytułów na łączny okres 3 miesięcy. W nowszym orzecznictwie obowiązuje wykładnia zgodnie z którą przepis art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie w uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania do wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie dotyczyło innego okresu. Kolegium wskazało, że aprobuje drugie z ww. stanowisk. Jednocześnie zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy o COVID, mającego na celu usunięcie wątpliwości pojawiających się na tle wykładni art. 15gg. Przepisy prawa wymagały bowiem dokonania wykładni, która była rozbieżna.

W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 października 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w związku z brakiem podstaw do żądania zwrotu świadczeń, gdyż:

- z jednolitego orzecznictwa, również powoływanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie do uzyskania dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników, jeżeli dofinansowanie dotyczyło innego okresu;

- organ orzekał w momencie obowiązywania przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej, który jest oczywisty do zastosowania i nie wymaga wykładni prawa, a proste zestawienie treści zaskarżonego rozstrzygnięcia z treścią ww. przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co uzasadnia rażące naruszenie prawa;

- z zaskarżonej decyzji wynika, że organ zażądał zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy nie kwestionowano, że strona wykorzystała dotacje na zapłatę wynagrodzeń i składek tj. zgodnie z przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 10 grudnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w sprawie zostały łącznie spełnione wszystkie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz względy ekonomiczne i społeczne przemawiające za stwierdzeniem nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na skargę zawarł wniosek o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym, a pełnomocnik strony skarżącej nie sprzeciwił się wnioskowi.

Dalej należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji tj. w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji, będącym wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Orzekający w tym trybie organ administracji publicznej nie orzeka bowiem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz ustala, czy decyzja poddana kontroli jest dotknięta jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wykluczające możliwość stwierdzenia jej nieważności, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a.

Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji pełnomocnik strony skarżącej wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Nie ma sporu co do tego, że w kontrolowanej sprawie skarżący przedsiębiorca uzyskał dofinansowanie za okres od marca do maja 2020 r. na zwolnienie pracowników spółki ze składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo ustawy covidowej. Zgodnie z tym przepisem na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Natomiast za okres od czerwca do sierpnia 2020 r. skarżący otrzymał zwolnienie pracowników ze składek na ubezpieczenia społeczne i przyznanie dofinansowania z FGŚP do wynagrodzenia, co nastąpiło na wniosek złożony w trybie art. 15gg ustawy covidowej, który został dodany do ustawy covidowej na mocy ustawy z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami [...] oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem [...]

Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do rozumienia reguł kolizji świadczeń pomocy. Strona skarżąca wskazywała bowiem, że pomoc udzielona na podstawie art. 31zo ustawy covidowej (zwolnienie z obowiązku opłacania nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne), jest niezależna od pomocy udzielonej w innym trzymiesięcznym okresie na podstawie art. 15gg ustawy covidowej (pomoc do kosztów wynagrodzeń i do składek na ubezpieczenie społeczne). Zdaniem strony skarżącej nie jest to więc tożsama pomoc w rozumieniu "tych samych wypłat".

Należy zauważyć, że wniosek o dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy covidowej został złożony w dniu 30 czerwca 2020 r. W momencie złożenia i rozpatrzenia wniosku obowiązywały poniżej wskazane przepisy ustawy covidowej.

W myśl przepisu art. 15gg ust. 1 ustawy covidowej podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia [...], mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia [...], o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia [...], o którym mowa w art. 15g ust. 5.

Zgodnie z kolei z art. 15gg ust. 6 ustawy covidowej świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Przepis art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przewidywał natomiast, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

W momencie złożenia i rozpatrzenia wniosku z 30 czerwca 2020 r. nie obowiązywał natomiast przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej zgodnie z którym przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników".

Przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej został dodany do ustawy covidowej na mocy przepisu art. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1192) i wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r.

Zgodnie z przepisem przejściowym art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1192) do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W wyniku przeprowadzonej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, Sąd w niniejszym składzie stwierdził, że organ niezasadnie odmówił stwierdzenia wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, która uzasadniałaby wyeliminowanie ostatecznej decyzji z 22 listopada 2024 r. z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie odpowiada prawu, doszło bowiem do naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kontekście rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej, a dostrzeżone naruszenie przepisu prawa materialnego ma charakter oczywisty i rażący.

W pierwszej kolejności przede wszystkim należy zauważyć, że organ wydając decyzję z 22 listopada 2024 r. w ogóle pominął obowiązujący od 1 lipca 2021 r. przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej, który usuwał wątpliwości interpretacyjne przepisu art. 15gg ust. 7 w zakresie "tych samych wypłat". Nadto w momencie wydawania decyzji z 22 listopada 2024 r. ukształtowane zostało w sposób jednolity orzecznictwo sądowoadministracyjne zgodnie z którym nie stoi na przeszkodzie w uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania z ustawy covidowej do wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie, tak jak nastąpiło to w niniejszej sprawie, dotyczyło innego okresu (por. m.in. WSA w Poznaniu z 19.06.2024 r. III SA/Po 173/24, z 12.04.2024 r. III SA/Po 34/24, WSA w Szczecinie z 14.02.2024 r. I SA/Sz 478/24, WSA w Łodzi z 30.01.2024 r. I SA/Łd 844/23, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA"). Tymczasem organ w ogóle nie wskazał w uzasadnieniu decyzji na jednolitość ww. stanowiska sądów w istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii.

W związku z powyższym Sąd stwierdził rażące naruszenie prawa mające charakter wyraźny i oczywisty tj. że treść decyzji z 22 listopada 2024 r. pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przez proste ich zestawienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2018 r., I FSK 1654/16, CBOSA). Wydana decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej z art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej tzn. przepis ten jest jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa (przepis mający zastosowanie w bezpośrednim rozumieniu). Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy czym chodzi tutaj o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy oraz nierodzący rozbieżności w wykładni.

Stwierdzone naruszenie przepisu prawa materialnego jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz powoduje, że powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności, sprawiedliwości społecznej i związanymi z nią zasadami równości obywateli wobec prawa oraz zaufania obywateli do organów Państwa. W kontrolowanej sprawie w sytuacji pozostawienia w obrocie prawnym decyzji nakazującej zwrot środków na dofinansowanie, strona skarżąca znajdowałaby się w gorszej sytuacji w porównaniu z przedsiębiorcami, którym nie nakazano zwrotu przyznanego dofinansowania, z uwagi na treść przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej. Z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej istotne jest to, aby wszyscy obywatele byli równi wobec prawa oraz traktowani w sposób sprawiedliwy. Nie może występować sytuacja, w której jedni przedsiębiorcy w tożsamych stanach faktycznych uzyskują wparcie finansowe, a inni nie skorzystają ze wsparcia. Jest to szczególnie istotne dla możliwości tworzenia przez przedsiębiorców warunków stabilnego rozwoju gospodarczego i osiągnięcia równowagi budżetowej. Ważny jest przy tym cel i znaczenie tzw. Tarczy Antykryzysowej, która jest reakcją na negatywne skutki epidemii [...] Należy mieć świadomość, że pandemia [...] i ograniczenia z niej wynikające negatywnie wpłynęły na prowadzenie działalności gospodarczej. Dlatego też Państwo wprowadziło instrumenty wsparcia dla przedsiębiorców w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników albo zwolnienia z opłacenia składek (tzw. tarcze antykryzysowe). W związku z powyższym dalsze trwanie decyzji w obrocie prawnym jest niemożliwe do zaakceptowania. Zostały zatem spełnione łącznie trzy warunki dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., I OSK 322/22, CBOSA).

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I wyroku uchylając zaskarżoną decyzję.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest zobowiązany do materialnej weryfikacji zarzutu naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kontekście rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej, mając na względzie, że w momencie wydawania decyzji z 22 listopada 2024 r. przepis ten już obowiązywał i był oczywisty do zastosowania. Następnie organ powinien rozważyć i uzasadnić czy Dyrektor WUP wydając decyzję z 22 listopada 2024 r. nie naruszył przepisu art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stwierdzając, że strona skarżąca wykorzystała przyznane środki niezgodnie z przeznaczeniem i czy naruszenie to nie miało rażącego charakteru.

Na marginesie należy wskazać, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie należy do przepisów regulujących postępowanie administracyjne, lecz stanowi materialnoprawną podstawę aktu stwierdzającego nieważność decyzji. Wobec tego w przypadku stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podstawę prawną wyroku powinien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd nie ma obowiązku wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2025 r. II GSK 1196/25, CBOSA).

O kosztach orzeczono w pkt II wyroku, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 t.j.). Na koszty postępowania sądowego składają się: wpis w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.