Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 200/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 19 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od nieruchomości za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

J. S. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę na dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego:

– z dnia 19 grudnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 53 848 zł,

- z dnia 19 grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 25 kwietnia 2016 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r.

w wysokości 54 342 zł.

Skarżący wskazał w skardze, że brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia.

Skarżący został zatem wezwany o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi podniósł, że wartość przedmiotu sporu to kwota 12 610 zł.

Skarżący został wezwany o wskazanie sposobu liczenia tej kwoty.

Jednocześnie organ podniósł, że wpis wynosi w każdej sprawie odpowiednio:

- za 2014 r., przy ustaleniu stawek obowiązujących w tym roku: 26.600 (6 140 x 0,46+ 3 083,40 x 7,73 zł),

- za 2015 r., przy ustaleniu stawek obowiązujących w tym roku: 26.844 (6 140 x

0,47 zł + 3 083,40 X 7,77 zł)

Skarżący zaś podniósł, że żądał zmniejszenia ustalonego podatku o kwotę 12 610 zł, "która obejmowała niesłusznie naliczony podatek od budynku zabytkowego o pow. 1200 m.kw, co przy stawce 7,77 zł za m kw. daje kwotę 9,324 zł oraz obniżenia tego podatku o kwotę 3,286 za niesłusznie zaliczone do podatku 6.140 m. kw. gruntów zadrzewionych przy stawce 0.47 zł za m. kw.). Razem daje to kwotę 12,610 zł (9,324 zł + 3,286 zł).

Zarządzeniem z dnia 11 maja 2017 r. Przewodniczący wydziału wyliczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 26.844 zł i obliczył według tego wpis

w wysokości 806 zł.

W odpowiedzi skarżący wskazał, że w.p.z. wynosi 12.210 zł, a wpis – 400 zł. Załączył dowód uiszczenia wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Wartość przedmiotu zaskarżenia to wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2017 r., I OZ 864/17). W dniu 28 stycznia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów po rozpoznaniu przekazanego zagadnienia prawnego podjął następującą uchwałę: "W świetle przepisów art. 231

w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze" (sygn. akt I FPS 7/07).

Skarżący podnosi, że decyzje SKO ustalające podatek od nieruchomości za 2014 r. i 2015 r. naruszają zasady prawdy obiektywnej. Dane zawarte w ewidencji gruntów za 2014 r. i 2015 r. były niewłaściwe. Poprawki zostały uwzględnione w ewidencji dopiero w 2016 r. Zatem za cały okres 2014 - 2015 grunty sklasyfikowane były nieprawidłowo i należało zastosować inne stawki, niż zrobił to organ.

Wnioski skarżącego do starosty o zmianę ewidencji były oddalane z uwagi na brak środków w budżecie na wykonanie operatów przez biegłych, które mogłyby być podstawą zmian w ewidencji. W 2014 r. skarżący zlecił opracowanie operatu przez rzeczoznawcę, opłacił go z własnych środków finansowych, co skutkowało zmianą ewidencji gruntów dopiero od 2016 r. Bezsporne jest, że dopiero w 2016 r. dokonano zmian we wpisach w ewidencji.

Organ wskazał, że związany jest treścią wpisów do ewidencji. Zatem za 2014 r. i za 2015 r. podatek należało obliczyć na podstawie danych wynikających z ewidencji. Skarżący liczy je według stawek, które nie wynikają z ewidencji. Ta część jest sporna między stronami. Należy zatem przyjąć powierzchnię nieruchomości gruntowej (co do której istnieją wątpliwości w związku z zastosowaną stawką) i powierzchnię budowli wraz z odpowiednią stawką w danym roku.

0,46 zł i 0,47 zł to stawki podatku od 1 m2 odpowiednio w 2014 i 2015 r. Powierzchnia łączna gruntu to 28 556 m2, a 6 140 m2 to grunt sporny.

Według skarżącego – obszar 6140 m2 jest zalesiony. To jednak nie wynika

z ewidencji, zatem nie zostało uwzględnione przez organ. Zatem do 6 140 m2 skarżący stosuje zwolnienie w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., organ zaś do tej powierzchni zwolnienia nie stosuje.

Co do stawek za 1 m2 w budynkach – 7,73 zł w 2014 r. i 7.77 zł za 1m2 w 2015 r. Sporna powierzchnia użytkowa budynku to 3 083,40 m2. Skarżący stosuje do niej zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716- dalej: u.p.o.l.), a organ nie, bowiem nie pozwala na to ewidencja.

Mając powyższe na uwadze, można wyliczyć, poniższe:

Za 2014 r. sporną kwotą jest:

6140 (obszar gruntu) x 0,46 zł (stawka w 2014 r.) + 3 083,40 (sporna powierzchnia budynku) x 7.73 (stawka w 2014 r.) = 2 824,40 + 23 834, 79 = 26 659,19 = 26 660 zł

Za 2015 r. sporna kwotą jest:

6140 (obszar gruntu) x 0.47 (stawka w 2015 r.) + 3 083, 40 (sporna powierzchnia budynku) x 7.77 (stawka w 2015 r.)= 2 885, 80+23 958, 02= 26 843,82= 26 844 zł.

Mając na uwadze przytoczone na wstępie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać te kwoty za sporne, zatem są to jednocześnie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, zm. Dz. U. z 2006 nr 45, poz. 322) wpis stosunkowy zależy od należności pieniężnej. Ponieważ wartości przedmiotu sporu zamykają się w przedziale 10.000 zł- 50. 000 zł to wpis stosunkowy wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. 805, 32 zł, czyli po zaokrągleniu 806 zł za 2015 r. W przypadku sprawy za 2014 r. – 3% z kwoty 26 660 to 799, 80 zł, czyli 800 zł.

Tymczasem skarżący żądał zmniejszenia kwoty o 12.610 zł i taką wartość wskazał, jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Była to – jak skarżący podkreślił – wysokość niesłusznie naliczonego podatku. Na wezwanie organu wyjaśnił sposób liczenia tej kwoty. Podniósł, że do obszaru 6140 (metrów kwadratowych) zastosował odpowiednią stawkę 0,46 zł albo 0.47 w zależności od roku. Różnica polegała jednak na tym, że uwzględnił jedynie 1200 m2 spornej budowli, a nie 3 083,40 m2. Nie wyjaśnił dlaczego przyjął taką wartość i z czego ona wynika.

Należy wskazać również, że w toku postępowania przed organami skarżący zmieniał oświadczenia w zakresie powierzchni budynków, zatem organ powołał rzeczoznawcę majątkowego, który – przy udziale skarżącego – dokonał pomiarów

i oględzin, wskazując w dniu 6 maja 2015 r., iż budynek użytkowy znajdujący się na nieruchomości ma powierzchnię 3 083, 40 m2. Tym bardziej należy zatem przychylić się do zastosowania tej wartości, a nie liczby 1200, która nie wiemy skąd wynika.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od niniejszej skargi, jako że jej przedmiotem są należności pieniężne, ma charakter wpisu stosunkowego, a jego wysokość oblicza się na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Wpis został prawidłowo wyliczony przez sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184

w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.