III SA/Po 52/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-05-21	
Data wpływu	2024-02-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Izabela Paluszyńska /sprawozdawca/
Piotr Ławrynowicz
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6559	
Hasła tematyczne	Środki unijne	
Sygn. powiązane	I GSK 1299/24	
Skarżony organ	Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2015 nr 0 poz 187; par. 13zw; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.	
Sentencja
Dnia 21 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2024 roku sprawy ze skargi P. O. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 17 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej w części oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z 20 lipca 2023 r. P. O. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. o udzielenie pomocy finansowej jako producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od dnia 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2023 r.

Decyzją z 28 września 2023 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 09 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 1199, dalej jako ustawa i ARiMR) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej jako K.p.a.), §13zw ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187, z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie), przyznał P. O. pomoc finansową w części, w wysokości brutto 24 981,05 zł stanowiącą równowartość 5 423 euro.

W odwołaniu P. O. (dalej także jako wnioskodawca, skarżący) napisał, że nie otrzymał pomocy finansowej co do dwóch faktur: [...] oraz [...] na łączną ilość 83,40 ton pszenicy. Przed sprzedażą pszenicy zadzwonił do ARiMR w K. aby sprawdzić, czy podmiot skupujący pszenicę prowadzi produkcję zwierzęcą i kwalifikuje się do otrzymania pomocy przez wnioskodawcę. Pracownik ARiMR w K. poinformował, że producent ten prowadzi produkcję zwierzęcą i spełnia wszystkie wymagania związane z otrzymaniem dofinansowania do sprzedanej pszenicy. Następnie udał się do ARiMR w K. i na miejscu pracownik raz jeszcze sprawdził, że podmiot skupujący pszenicę spełnia wszystkie wymagania związane z otrzymaniem dofinansowania do sprzedanej pszenicy.

Wnioskodawca dodał, że inny producent rolny który także sprzedał pszenicę temu samemu podmiotowy skupującemu zboże, otrzymał dofinansowanie do sprzedanej pszenicy.

Decyzją z 17 listopada 2023 r. nr [...] Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 10 ust. 2 ustawy o ARiMR, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając napisał, że zasady przyznawania pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia r. do 15 lipca 2023 r. i któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, określone zostały w przepisach § 13zw Rozporządzenia.

Zgodnie z § 13zw ust. 1 Rozporządzenia w 2023 roku Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny;

2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem;

3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;

3a) który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od 15 kwietnia do 15 lipca 2023 r.;

4) który złożył w 2022 r. wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W § 13zw ust. 7 Rozporządzenia uregulowano, że do wniosku dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od 15 kwietnia do 15 lipca 2023 r.

Organ wyższego stopnia podzielił stanowisko organu I instancji, że dołączone do wniosku faktury: nr [...] z 07 lipca 2023 r., potwierdzająca sprzedaż M. S. pszenicy w ilości 41,72 t, oraz nr [...] z 08 lipca 2023 r. potwierdzająca sprzedaż M.S. pszenicy w ilości 41,68 t - nie spełniają wymogów wskazanych w § 13zw ust. 7 Rozporządzenia. Podczas weryfikacji sprawy organ I instancji ustalił, że nabywczyni pszenicy nie jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, ani podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od 15 kwietnia do 15 lipca 2023 r., zatem nie spełnia jednego z podstawowych warunków potrzebnych do otrzymania pomocy.

Organ ocenił, że M. S., posługująca się nr identyfikacyjnym [...] nie prowadzi produkcji zwierzęcej. Kupująca zarejestrowała siedzibę stada w dniu 04 lipca 2023 r. W dniu 05 lipca zakupiona została 1 świnia, która sprzedana została w dniu 07 października 2023 r. Faktury potwierdzające kupno pszenicy o łącznej ilości 83,4 t zostały wystawione w dniu 07 i 08 lipca 2023 r. Organ podkreślił, że zakup jednej świni i posiadanie jej przez trzy miesiące nie jest jednoznaczne z prowadzeniem produkcji zwierzęcej, nadto jako wątpliwy został oceniony fakt, że do wykarmienia jednej świni potrzeba ponad 80 ton pszenicy. Zdaniem organu samo posiadanie jednej świni nie świadczy o prowadzeniu produkcji zwierzęcej. Organ ocenił, że zarejestrowanie siedziby stada i kupno zwierzęcia zostało dostosowane do uzyskania finansowania przez wnioskodawcę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. O., zastępowany przez zawodową pełnomocnik, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w zakresie, w jakim odmawia skarżącemu przyznania pomocy finansowej w oparciu o przedmiotowe faktury, wystawione na rzecz M. S.. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania tj. opłaty sądowej, opłaty skarbowej w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1 000 zł. Pełnomocnik zarzuciła:

a) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka M. S. (nabywcy pszenicy i adresata faktur), nie przeprowadzenie oględzin w miejscu prowadzenia działalności przez M. S.;

b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego nieprawidłowej dowolnej ocenie przejawiającej się w pominięciu nadania odpowiedniego znaczenia faktowi, że M. S. (nabywca) widnieje w dokumentacji ARiMR jako podmiot prowadzący działalność, ma zarejestrowaną działalność: chów i hodowla świń, kierunek produkcji mięsny, a skarżący był zapewniany przez przedstawicieli organów, że M. S. prowadzi produkcję zwierzęcą i działał w zaufaniu do przekazanych informacji oraz bezpodstawnym przyjęciu, że w dniu 05 lipca 2023 r. została zakupiona jedna świnia, która w dniu 07 października 2023 r. została sprzedana, gdy tymczasem M. S. nie sprzedała żadnej świni, a w dniu 07 października 2023 r. zakupiła kolejną świnię, co jednoznacznie wynika z danych zgromadzonych w rejestrach ARiMR, a zatem dokonanie przez organ ustaleń sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy i wydanie błędnych decyzji przez organy obu instancji i nie udzielenie skarżącemu pomocy, pomimo tego, że inne podmioty z sąsiednich gmin i powiatów będące w analogicznej sytuacji przedmiotową pomoc uzyskały;

c) dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że M. S. nie prowadzi produkcji zwierzęcej, gdy tymczasem w świetle zgromadzonych i przedłożonych dowodów należy dojść do wniosku, że przedmiotowa działalność była przez M. S. prowadzona, a zatem skarżący winien uzyskać żądaną pomoc finansową w związku ze sprzedażą pszenicy na rzecz tego podmiotu.

Uzasadniając pełnomocnik podkreśliła, że przepisy prawa nie definiują jaka jest minimalna liczba świń, która umożliwia uznanie, iż dany podmiot prowadzi produkcję zwierzęcą w tym zakresie. W lipcu 2023 r. M. S. rozpoczynała działalność w tym zakresie. W celu zabezpieczenia pożywienia dla zwierząt na kilka kolejnych lat dokonała zakupu pszenicy od skarżącego, która to pszenica nadal znajduje się w jej posiadaniu, w związku z prowadzoną przez nią działalnością. Konieczne było przeprowadzenie zarówno dowodu z przesłuchania M. S., jak i dowodu z bezpośrednich oględzin miejsca prowadzonej działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Napisał, że faktury potwierdzające kupno przez M. S. pszenicy o łącznej ilości 83,4 ton zostały wystawione w dniach 07 i 08 lipca 2023 r., kiedy w siedzibie stada była zgłoszona 1 sztuka świni. Od 7 października 2023 r. M. S. posiada 2 świnie. W ocenie organu posiadanie nawet 2 sztuk zwierząt z gatunku świnia domowa nie uzasadnia zakupu ponad 80 ton pszenicy (która stanowi jedną ze składowych paszy) w celu ich wykarmienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem decyzji.

Przeprowadzone w powyżej określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa.

Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy tego, czy organy zgodnie z prawem nie uwzględniły dwóch faktur przedłożonych przez skarżącego, umniejszając w ten sposób pomoc finansową przyznaną skarżącemu.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r., poz. 187).

Z § 13zw ust. 1pkt 3a Rozporządzenia wynika, że w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, producentowi rolnemu który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

W myśl § 13zw ust. 3 Rozporządzenia, ww. pomoc finansowa jest przyznawana na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej. Zgodnie z § 13zw ust. 7 Rozporządzenia, do wniosku dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, mając na uwadze także zarzuty podniesione w skardze, należy uwypuklić specyfikę postępowania prowadzonego przez organy ARiMR w tego rodzaju sprawach. Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem jednak art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Tym samym w tym postępowaniu na organach nie ciążą obowiązki wynikają z ww. zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Przepis art. 10a ust. 1a ustawy o Agencji stanowi z kolei, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 10a ust. 1b ustawy o Agencji).

Należy podkreślić, że ustanowiona w art. 10a ust. 1b ustawy o Agencji reguła dowodzenia oznacza, że w niniejszym postępowaniu to na wnioskodawcy ciążył obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organów Agencji żądanie przyznania pomocy finansowej. Tym samym ciężar dowodu wykazania warunków przyznania pomocy spoczywał na skarżącym. Wskazane regulacje nakładają na organy administracyjne wyłącznie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wprowadzając tym samym odstępstwo od określonej w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. zasady podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Porównanie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w K.p.a. i przywołanymi w skardze, wskazuje że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady wyrażonej w art. 7 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżący otrzymał pomoc jedynie w części względem żądania określonego we wniosku. Podstawą odmowy przyznania pomocy co do dwóch faktur nr [...] z 07 lipca 2023 r. oraz nr [...] z 08 lipca 2023 r., dokumentujących sprzedaż [...] pszenicy w łącznej ilości 83,4 ton, było uznanie przez organy obu instancji, że nabywczyni pszenicy nie jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, ani podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od 15 kwietnia do 15 lipca 2023 r., zatem nie spełnia jednego z podstawowych warunków potrzebnych do otrzymania pomocy.

Sąd stwierdza, że w realiach sprawy organy obu instancji nie naruszyły prawa, aczkolwiek uzasadnienia organów obu instancji powinny być bardziej precyzyjne.

Istotą sporu w sprawie jest, czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu części wnioskowanej pomocy przyjmując, że nabywca pszenicy nie była podmiotem, o którym mowa w § 13zw ust. 1 pkt 3a rozporządzenia, tj. podmiotem prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również nie była podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą.

Wobec braku nawiązań w przepisach rozporządzenia do kodów PKD, czy definicji stwierdzić trzeba, że w kwestii ustalenia, czy kupujący jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, czy podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą w określonym okresie, decydująca będzie działalność rzeczywista, faktycznie prowadzona przez ten podmiot, nie zaś wynikająca jedynie z rejestrów.

W przedmiotowej sprawie skarżący wskazywał, że M. S., której sprzedał pszenicę wskazana w dwóch zakwestionowanych przez organ fakturach była podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą.

Jest poza sporem, że nabywczyni pszenicy posługuje się numerem identyfikacyjnym i zarejestrowała siedzibę stada, w dniu 04 lipca 2023 r., natomiast w dniu 05 lipca 2023 r. zakupiła jedną świnię. Sąd zaznacza, że organ w odpowiedzi na skargę skorygował swoje stanowisko co do szczegółów działalności hodowlanej prowadzonej przez M. S., bowiem przyznał w ślad za skargą, że M. S. zamiast sprzedać jedyną świnię po trzech miesiącach od jej zakupu, od 7 października 2023 r. posiadała 2 świnie. Powyższe nie zmienia jednak oceny zaskarżonej decyzji, jako zgodnej z prawem.

Decydujące znaczenie przy ocenie zgodności z prawem obu decyzji wydanych w sprawie ma fakt, że z przepisu § 13zw ust. 1 pkt 3a Rozporządzenia wynika konieczność istnienia związku pomiędzy skupem zboża a produkcją zwierzęcą prowadzoną przez kupującą. Innymi słowy, związku pomiędzy ilością zakupionego zboża a celem dla którego zboże zostało zakupione: wykarmienia zwierząt, których produkcją zajmuje się kupujący.

Sąd stwierdza, że takiego związku w realiach sprawy nie ma. Status formalnoprawny kupującej jako osoby mającej zarejestrowane stado nie wystarcza aby uznać spełnienie przesłanek z tego przepisu, wbrew zarzutom skargi.

Sąd ma świadomość, że w niektórych sytuacjach niezbędne byłoby powołanie biegłego celem uprawdopodobnienia związku pomiędzy zakupem określonej ilości zboża a produkcją zwierzęcą prowadzoną przez stronę umowy sprzedaży. Jednak w realiach niniejszej sprawy zakup kilkudziesięciu ton pszenicy w celu wykarmienia jednej czy dwóch świń, nawet laikowi w kwestii hodowli zwierząt gospodarskich każe wykluczyć istnienie związku między sprzedażą takiej ilości zboża a prowadzeniem produkcji zwierzęcej. Jest oczywiste, że posiadanie 2 sztuk zwierząt z gatunku świnia domowa nie uzasadnia zakupu ponad 80 ton pszenicy (która stanowi jedną ze składowych paszy) w celu ich wykarmienia w zw. z tzw. produkcja zwierzęcą. A dodać należy, że skarżący w odwołaniu podał, że kupująca zakupowała pszenicę dla jednej świni nie tylko od niego.

Sygnalizowana w skardze chęć zabezpieczenia pożywienia dla zwierząt na kilka kolejnych lat, nawet jeżeli dałaby się uzasadnić wolnorynkowo (np. koszty przechowywania) nie ma decydującego znaczenia przy badaniu związku pomiędzy skupem zboża a produkcją zwierzęcą prowadzoną przez kupującą. W mającym zastosowanie w sprawie przepisie ustawodawca wskazał na "sprzedaż pszenicy lub gryki podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą" a nie w związku z planowaną produkcją czy posiadaniem jednej czy dwóch świni. W niniejszej sprawie zakup ponad 80 ton pszenicy w dniach 7 i 8 czerwca 2023r. przez osobę, która w dniu zakupu od dwóch dni (od 5 lipca 2023r.) zgłosiła stado składające się z 1 świni, nie cechuje się w/w związkiem. Wskazywana w odwołaniu argumentacja, że inny producent rolny tej samej osobie też sprzedał pszenicę i otrzymał dofinansowanie, nie ma wpływu na ocenę zasadności decyzji, a potwierdza, że nabywca o ile posiadając jedną świnię kupował pszenicę od jeszcze innych osób, nie był podmiotem, który zajmował się skupem zbóż w związku z prowadzoną produkcja zwierzęcą.

Powyższej oceny nie zmienia prywatnoprawny charakter umowy sprzedaży. Fakt jej zawarcia uprawdopodabnia faktura załączona do wniosku i organy postąpiły prawidłowo, uznając spełnienie przesłanki przyznania pomocy z § 13zw ust. 7 Rozporządzenia, zgodnie z którym do wniosku dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty.

Sąd podkreśla, że poza kontrolą organu jak i sądu administracyjnego pozostaje swoboda wyboru kontrahenta. Kontroli organu podlegają natomiast publicznoprawne przymioty obu stron umowy sprzedaży (takie jak status producenta rolnego i legitymowanie się numerem identyfikacyjnym, bycie mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem) oraz związek między zakupem zboża a prowadzoną przez kupującego produkcją zwierzęcą. Kontrola taka jest niezbędna, skoro dystrybuowana jest pomoc finansowa pochodząca ze środków publicznych.

Powyższe oznacza, że organy nie naruszyły zasady praworządności, rezygnując z przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. S., jak i z przeprowadzenia dowodu z bezpośrednich oględzin miejsca prowadzonej działalności. Ilość posiadanych przez M. S. świń, po korekcie, na którą wskazał skarżący w skardze nie była sporna.

Sąd stwierdza, że w realiach sprawy organy zgodnie z prawem nie uwzględniły dwóch faktur przedłożonych przez skarżącego, skoro w sprawie nie ma związku pomiędzy zakupem zboża przez M. S. a prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.