Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2010 r. Nr. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: 1. Przyznać J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złote). 2. W pozostałej części wniosek oddalić.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W dniu 11 maja 2011 r. wpłynął do Sądu sprzeciw J. K. od ww. postanowienia.

Tym samym w/w postanowienie zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast zgodnie z § 2 ww. artykułu w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przyjętą regułą jest, że obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu sądowym. Strona wnosząc sprawę do Sądu winna zatem liczyć się z kosztami z tym związanymi i gromadzić środki z dochodów uzyskiwanych w dłuższym czasie.

Należy stwierdzić, iż ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.

Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem i małoletnią córką, posiada dom o pow. około 90 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. około 2 ha, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 8 wniosku oświadczyła, iż posiada samochód osobowy. Rubrykę 10 wniosku – "Dochody" – wnioskodawczyni pozostawiła nieuzupełnioną. W uzasadnieniu wskazała, iż jest zatrudniona w urzędzie miasta, zaś jej dochód wynosi 1.200 zł netto, jej mąż jest w trakcie wypowiedzenia umowy o pracę (do 30 marca 2011 r.). Oświadczyła, iż posiada dom, w którym nie zamieszkuje, zaś wraz z mężem wynajmują mieszkanie (czynsz najmu wynosi około 700 zł). Ponadto podniosła, iż zaciągnęła kredyt w wysokości około 30 tys. zł (miesięczna rata kredytowa wynosi około 1.500 zł).

Do wniosku załączyła pismo z 2 marca 2011 r., w którym przedstawiła miesięczne wydatki jej rodziny: koszt utrzymania dziecka (ubrania, lekarstwa, wyżywienie) – 450 zł, utrzymanie mieszkania – 700 zł, wyżywienie 300 zł, leki 100 zł, samochód – 300 zł, opłaty za Internet, telefon – 100 zł.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu wnioskodawczyni dodatkowo wskazała, iż jej mąż jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, zaś jej wypowiedziano umowę o pracę z jednomiesięcznym terminem wypowiedzenia (do końca kwietnia 2011 r.). Wskazała, iż uzyskuje dopłaty z UE w wysokości około 2 tys. rocznie (po odliczeniu kosztów). Oświadczyła ponadto, iż posiada samochód, na zakup którego zaciągnęła pożyczki (jeszcze nie spłacone).

W wniesionym sprzeciwie skarżąca podkreśliła, iż wraz z mężem są osobami bezrobotnymi, z tego powodu są zmuszeni do zminimalizowania kosztów utrzymania. Nie posiada żadnych oszczędności i nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych.

Rozpatrując wniosek należy zauważyć, iż na obecnym etapie postępowania wnioskująca byłaby zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 złotych (stosownie do § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Sąd wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie wziął pod uwagę kwestie podnoszone przez wnioskodawczynię we wniosku o przyznanie prawa pomocy i jak we wniesionym sprzeciwie i uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie jedynie w części.

Mając na uwadze, iż wysokość wpisu sądowego od skargi przewyższa możliwości finansowe wnioskodawczyni zwolniono ją od obowiązku uiszczenia wpisu. Natomiast uznano, iż wnioskodawczyni jest w stanie partycypować w pozostałych kosztach sądowych (ewentualna opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę i ewentualny wpis od skargi kasacyjnej).

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.