Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2014 r. nr [...] wystawionego przez Wójta Gminy G. (zwanego dalej: "wierzycielem"), postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 38.687 zł. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowej należności dokonał zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącej w [...] S.A. Powyższe zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone ww. Bankowi oraz Skarżącej wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego - w dniu 5 grudnia 2014 r.

Skarżąca pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Jako podstawę zarzutów wskazała przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a.", wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów wyjaśniła, że z uwagi, na fakt, iż decyzji pierwszoinstancyjnej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny. Wierzyciel nie uwzględnił, że pismem z dnia 22 października 2014 r. Skarżąca wniosła o doręczenie korespondencji w postępowaniu podatkowym w przedmiotowej sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pismo z dnia 22 października 2014 r. dotyczyło również nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednak postanowienie w tej sprawie doręczono z pominięciem trybu określonego w art. 152 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r,. poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej: "O.p." powyższe oznacza zdaniem Skarżącej, że decyzji wierzyciela z dnia 10 listopada 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie nie zostało doręczone. W związku z tym decyzja wierzyciela nie jest wykonalna, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Z uwagi na powyższe, niedopuszczalna jest również egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Powyższe czyni zasadnym zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Odnośnie zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca wskazała, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany.

Następnie organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. przekazał powyższe zarzuty Skarżącej - wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. uznał zgłoszone przez Skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że jego decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] została doręczona skutecznie podatnikowi drogą elektroniczną. Organ podatkowy, by nie narazić się na utratę należnego podatku, w dniu 24 listopada 2014 r. wydał postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji. Stwierdził, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji to odrębne postępowanie, co określa dział IV Ordynacji podatkowej, rozdział 16a "wykonanie decyzji", w którym znajdują się przepisy regulujące postępowanie podatkowe. Zatem są to różne czynności. Jeżeli w postępowaniu podatkowym strona określiła pełnomocnika do doręczeń w tym postępowaniu, to organy nie mogą pełnomocnikowi wydać pism w postępowaniu, w którym wydały postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym w niniejszej sprawie postanowienie zostało doręczone prawidłowo w formie papierowej.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 23 marca 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., które postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. uznał zarzuty wniesione przez Skarżącą za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wynikający z faktu, iż organ egzekucyjny nie będąc jednocześnie wierzycielem, co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym, skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny stwierdził też, że zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że decyzja podatkowa wierzyciela z dnia [...] listopada 2014 r. została skutecznie doręczona w formie elektronicznej, zaś postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone w formie papierowej.

Odnosząc się następnie do zarzutu Skarżącej opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdził, że wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W niniejszej zaś sprawie obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, a nie np. sądowej. Natomiast odnośnie zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać ten tytuł wykonawczy. Zdaniem organu egzekucyjnego, ww. tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a., zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informację, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. W związku z tym zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest bezzasadny.

Skarżąca pismem z dnia 20 maja 2016 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zgłoszonych przez nią zarzutów odnoszących się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia wskazała, że rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne z uwagi na fakt, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Niezależnie od powyższego, w ocenie Skarżącej zasadne były podniesione w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r. zarzuty, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało doręczone do dnia wszczęcia egzekucji. Do tego momentu nie doszło bowiem do jedynego skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. nie doszło do doręczenia w trybie określonym w art. 152a O.p. Dlatego wbrew stanowisku organu egzekucyjnego czyniło to zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem nadzoru") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.

Organ nadzoru w uzasadnieniu zauważył i wyjaśnił na wstępie, że Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej powołując przepisy art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 10 u.p.e.a. Jednakże podnosząc konkretne zarzuty, tj. brak wymagalności dochodzonego obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., jak i uzasadniając je, wskazywała jedynie na zarzuty, których podstawę stanowią przepisy art. 33 § 1 pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. Stąd też organ nadzoru niniejszą sprawę rozpatrzył pod kątem wniesionych zarzutów, tj. w trybie art. 33 § 1 pkt 2, 6, 10 u.p.e.a.

Następnie organ odwoławczy powołując się na treść przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. W konsekwencji zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzut Skarżącej zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Organ nadzoru nie podzielił również zarzutu Skarżącej dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Zdaniem tego organu, podstawy wniesienia zarzutów co do postępowania egzekucyjnego, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji określonego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi bowiem wynikać z przepisów prawa, wyłączających ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych, możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Jednakże Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia jej postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za nieuzasadniony.

Organ nadzoru zauważył również w tym miejscu, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie ww. tytułu wykonawczego wystawionego przez właściwy organ, a obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną zdaniem organu nadzoru uznać należy za dopuszczalną.

Organ nadzoru odnosząc się następnie do zarzutu Skarżącej określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w ww. tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., wskazał że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Zdaniem organu nadzoru, w przedmiotowym tytule wykonawczym, w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wobec czego organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzut Skarżącej oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a za bezzasadny. Organ nadzoru uznał również za niezasadny zarzut Skarżącej dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów w kwestii prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując że stosownie do treści art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Zdaniem organu nadzoru, przywołany przepis wskazuje na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia, co oznacza, że wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., bez oczekiwania na złożenie przez Skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, było zgodne z prawem.

Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie organu nadzoru wnosząc skargę w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r., w której wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przepisów art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., gdyż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, pomimo że stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Powyższe oznacza zatem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2015 r. może zostać uchylone w wyniku wniesienia skargi. W konsekwencji brak było zdaniem Skarżącej podstaw aby uznać, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie już zmianie. W tej sytuacji rozpatrzenie zarzutów przez organ egzekucyjny i utrzymanie w mocy jego postanowienia przez organ nadzoru było przedwczesne.

Skarżąca wskazała również ponownie, iż zasadne były zarzuty podniesione przez nią w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r. zarzuty braku wymagalności (z powodu egzekwowania decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności), niedopuszczalności egzekucji (z powodu egzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności) oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało doręczone do dnia wszczęcia egzekucji. Do tego momentu nie doszło bowiem do jedynego skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. nie doszło do doręczenia w trybie określonym w art. 152a O.p. Dlatego wbrew stanowisku organu egzekucyjnego czyniło to zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 u.p.e.a.

Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należy oddalić.

Zasadniczą okolicznością sprawy jest to, że w ostatecznym postanowieniu SKO w T. z dnia [...] czerwca 2015 r. organ ten utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy G. w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Zarzuty uznano więc ostatecznie za nieuzasadnione. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy, stanowisko Wójta (będącego wierzycielem) było dla Naczelnika – w zakresie zarzutów z punktu 1 i 2 art. 33 § 1 ustawy - wiążące. Naczelnik nie mógł zatem inaczej ocenić tych zarzutów, a w efekcie Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był utrzymać w mocy stanowisko Naczelnika.

Organ egzekucyjny wydaje swoje postanowienie po uzyskaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela (art. 34 § 4 ustawy). Oczywiście nieuprawnione jest więc stwierdzenie Skarżącej, że wobec zaskarżenia postanowienia SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Naczelnik, a następnie Dyrektor, nie mogli orzekać w sprawie zgłoszonych zarzutów. Tym ostatecznym postanowieniem było przecież postanowienie SKO z [...] czerwca 2015 r. Ocena merytorycznej prawidłowości stanowiska wierzyciela oraz SKO w T. będzie z pewnością przedmiotem wypowiedzi WSA w Bydgoszczy.

W ocenie Sądu prawidłowość doręczenia decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe, która została doręczona pocztą, jak też prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie powinny być weryfikowane w ramach postępowania egzekucyjnego (por. wyrok z 7 lipca 2016 r., II FSK 1887/14, CBOSA). Dlatego zarzut ten nie ma (decydującego) znaczenia dla sprawy. Zbliżony pogląd bywa wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Podsumowując, zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. tj. nieistnienie oraz brak wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności – są bezzasadne. W szczególności, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej nie może podlegać weryfikacji w toku postępowania wszczętego zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a.

Stąd brak zasadności zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt. 2, pkt. 6 u.p.e.a.

Dodatkowo tylko Sąd wskazuje, że odnośnie zasadności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej należy wskazać, iż organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenie postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/1, CBOSA. Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu.

Z tych powodów Sąd uznał, że skargę należy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić.