Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Prezesa Polskiej Akademii Nauk z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] grudnia 2013 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Prezesa Polskiej Akademii Nauk na rzecz skarżącego E. I. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] lutego 2014 r. Prezes Polskiej Akademii Nauk utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2014 r. odmawiającą udostępnienia E. I. informacji publicznej w zakresie oznaczonym we wniosku strony.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podtrzymuje własne stanowisko wyrażone w pierwszej decyzji, w zakresie uznania żądanej informacji jako posiadającej charakter informacji przetworzonej. Stąd więc, wobec braku wykazania przez stronę szczególnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem spornej informacji, nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku.

Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła E. I. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie przepisów: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu podkreśliła, że organ nie dochował stosownej procedury i wydał skarżone decyzje bez uprzedniego wezwania jej do wykazania szczególnie istotnego interesu przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Generalną zasadą wyrażoną w wyżej powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji.

Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy, stanowiąc że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia było ustalenie tego, od jakiego momentu powyższy obowiązek obciąża wnioskodawcę. Udzielając odpowiedzi na powyższe pytanie należy podkreślić, że wnioskodawca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć tego, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać jakąś pracę dodatkową w postaci np. zestawień, czy porównań. Stąd też, jako nieracjonalne jawią się twierdzenia, że już na etapie składania wniosku strona wnioskująca musiałaby wykazywać istnienie po jej stronie interesu publicznego. Byłoby to także sprzeczne z regulacją art. 2 omawianej ustawy.

Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy wiec do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną jest, iż strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej.

Poza sporem pozostaje również to, że adresat wniosku nie poinformował wnioskodawcy o powyższej konkluzji i nie wezwał do wykazania istnienia interesu publicznego przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2014 r.

W świetle powyższego, organ wydając decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, z powodu niewykazania istnienia interesu publicznego, zadziałał przedwcześnie.

Wydając skarżoną decyzję, organ uniemożliwił de facto stronie, wykazania występowania u niej interesu publicznego, ewentualnie uniemożliwił wnioskodawcy podjęcia polemiki z twierdzeniem, że żądana informacja jest informacją przetworzoną.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej przez tutejszy Sąd w powyższym uzasadnieniu.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.