II OZ 76/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-12	
Data wpływu	2026-01-22	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 50/25	
Skarżony organ	Minister Rozwoju	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 50/25 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi J. J. na postępowanie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 lipca 2024 r. nr 929/2024 w przedmiocie pisma organu stanowiącego wniosek o przekazanie uwierzytelnionej kopii decyzji postanawia: oddalić zażalenie	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 50/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił zażalenie J. J. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2025 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącego na postanowienie tego Sądu z 12 marca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z 6 lutego 2025 r., którym odrzucono skargę skarżącego na postępowanie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 lipca 2024 r. nr 929/2024 w przedmiocie pisma organu stanowiącego wniosek o przekazanie uwierzytelnionej kopii decyzji.

Powodem odrzucenia zażalenia było nieuiszczenie wpisu sądowego od zażalenia pomimo wcześniejszego wezwania skarżącego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 września 2025 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 5 maja 2025 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z 8 kwietnia 2025 r. o odrzuceniu zażalenia. Sąd wskazał, że zarządzenie Przewodniczącego z 12 września 2025 r. zostało doręczone skarżącemu 3 października 2025 r. (k. 65 akt), a zatem termin do uiszczenia wpisu upływał 10 października 2025 r. Skoro skarżący w tym terminie nie uiścił wpisu, to zasadnym było odrzucenie jego zażalenia stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a.

W piśmie z dnia 6 listopada 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzucił posługiwanie się przez urzędy i sądy sfałszowanymi dokumentami, brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, błędne zastosowanie prawa i działanie bez podstawy prawnej, nadużycie uprawnień i nie dopełnienie obowiązków, świadome działanie na szkodę właściciela, brak ochrony mienia, nie stosowanie dyrektyw UE, bezpodstawne przysparzanie korzyści majątkowych przez Sąd osobom trzecim, nieuprawnionym kosztem wyrządzonych właścicielowi szkód. Skarżący nie podziela poglądu Sądu bowiem jest on, jego zdaniem, sprzeczny z literą obowiązującego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą zaskarżonego postanowienia jest to, że skarżący po wezwaniu go zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 września 2025 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 5 maja 2025 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Sądu z 8 kwietnia 2025 r. o odrzuceniu zażalenia, w terminie przewidzianym do zastosowania się do wezwania nie uiścił prawomocnego wpisu od zażalenia.

Wbrew zarzutom zażalenia Sąd działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa bowiem jak stanowi art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Ponieważ mamy do czynienia z wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu należało wziąć pod uwagę wskazane zastrzeżenie z § 3 tego przepisu tj. że zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy kwestia wpisu sądowego została przesądzona przez NSA postanowieniem z 29 lipca 2025 r. sygn. akt II OZ 1069/25, którym oddalono zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 5 maja 2025 r. wyzywające do dokonania wpisu od zażalenia. Wobec tego zarządzenie wyzywające do wpisu stało się prawomocne i należało poinformować skarżącego aby dokonał wpisu. Jeśli skarżący nie zastosuje się w terminie do tego wyznaczonym do tego kolejnego wezwania zasadne jest odrzucenie zażalenia jako nieopłaconego stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Ponowne wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 12 września 2025 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia z 5 maja 2025 r. dotyczącego uiszczenia wpisu od zażalenia zostało doręczone skarżącemu 3 października 2025 r. (k. 65 akt). Z tą chwilą rozpoczął bieg termin 7 dni na opłacenie wpisu od zażalenia. Upływał on 10 października 2025 r. Skoro skarżący nie uiścił w tym czasie wpisu co wynika z akt sprawy zasadne stało się odrzucenie zażalenia zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. Wobec tego bezpodstawne są zarzuty zażalenia, że Sąd wydając zaskarżone postanowienie błędnie zastosował przepisy prawa i działał bez podstawy prawnej.

W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.