Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 03 października 2006 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia o zanieczyszczeniu gruntu postanawia odrzucić skargę /-/ M. Kosewska

Starosta G. decyzją nr [...] z [...] odrzucił zgłoszenie Spółki "A" z [...] o zanieczyszczeniu powierzchni ziemi na terenie położonym w W. przy P.K.

Decyzją nr [...] z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższe orzeczenie w całości, zobowiązując Starostę G. do uwzględnienia zgłoszenia zanieczyszczenia ziemi.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł Starosta G., żądając jej uchylenia jako naruszającej prawo. Nie był on jednak – jako organ wydający w niniejszym postępowaniu administracyjnym decyzję w ramach I instancji – podmiotem uprawnionym do zaskarżenia orzeczenia SKO

Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Według art. 50 § 1 wymienionej ustawy skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, natomiast zgodnie z art. 50 § 2 wymienionej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Taka konstrukcja legitymacji skargowej oznacza, że uprawnione do wniesienia skargi podmioty można podzielić na dwie kategorie: pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 88).

Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym i doktrynie (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 16.02.2005 r., OSK 1017/04, niepubl.), rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Jednostka ta - jako osoba prawna - może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego.

Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 212).

W analizowanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Starosta G. – organ który rozstrzygał sprawę w I instancji. Działał on zatem jako organ administracji publicznej co wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy.

Z tych przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/M. Kosewska

KS D