VI SA/Wa 1120/17 - Postanowienie

Data orzeczenia	2017-06-28	
Data wpływu	2017-05-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)	
Sygn. powiązane	T	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.	
Uzasadnienie
M. K. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO) z dnia [...] marca 2017 r.,

nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego na okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wskazując w szczególności, że dokonanie rozbiórki pawilonu w trakcie trwania postępowania administracyjnego spowodowałoby nieodwracalne i znaczne dla niego szkody, zarówno finansowe, jak i trudne do odwrócenia skutki budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie

z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja SKO z [...] marca

2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia

2016 r. zezwalającą na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi powiatowej. W ocenie Sądu, powyższa decyzja ze względu na jej naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).

Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony

(T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).

Przyjmując powyżej zaprezentowane stanowisko stwierdzić należy, że decyzja

w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego swoją treścią nie obliguje skarżącego do jakichkolwiek działań dla wywołania określonego w niej stanu. Decyzja ta stanowi mianowicie o uprawnieniu do zajęcie pewnego odcinka pasa drogowego w danym okresie, tj. od [...] stycznia 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. Nie można zatem tej decyzji zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bowiem ze swej natury decyzja ta nie jest wyposażona w przymiot wykonalności.

Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania wskazanej na wstępie decyzji nie przesądza o losie skargi, która zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z prawem. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Tytułem wyjaśnienia dodać należy, że przyznane w zaskarżonej decyzji uprawnienie do zajęcia odcinka pasa drogowego w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca 2017 r. zostało przewidziane na podjęcie działań zmierzających do usunięcia obiektu – kiosku handlowego z pasa drogowego i nie może zostać przedłużone, wyznaczało ono bowiem zakres rozstrzygnięcia organu, podjętego w niniejszej sprawie. Ewentualny kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację tego kiosku w pasie drogowym, wyznaczyłby zakres nowego postępowania o wydanie zgody na zajęcie, w nowym okresie, dłuższym od dotychczas przyznanego. Należy podkreślić, że przyznane

w powyższym zakresie zezwolenie upływa z dniem wyznaczonym przez organ, nie może zatem być wydłużone ani tym bardziej, jak wnosi skarżący, wstrzymane.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.