Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wspólnota Mieszkaniowa "A" w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 października 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą na określonych ściśle działkach w G.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 30 marca 2015 r. Prezydent Miasta G., rozpoznając wniosek Spółki A z dnia 4 lutego 2013 r., odmówił udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w kondygnacji podziemnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budowę zjazdu i drogi wewnętrznej z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą oraz murami oporowymi dla obsługi komunikacyjnej budynku przy ul. A, C w G. na działkach nr [...], [...], [...] km [...], obręb W.

Po rozpoznaniu odwołania inwestora Wojewoda decyzją z dnia 29 maja 2015 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 17 maja 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji.

Na skutek wniesienia odwołania przez uczestników postępowania Wojewoda decyzją z dnia 21 września 2016 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na konieczność zobowiązania inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie geometrii dachu, uzupełnienia dokumentacji technicznej o rysunki profili podłużnych projektowanej drogi wewnętrznej, ze szczególnym uwzględnieniem miejsca styku projektowanej nawierzchni z granicą działki [...] oraz do przedłożenia kompletnej analizy przesłaniania i zacieniania dla przedmiotowego budynku.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. udzielił Spółce A pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda decyzją z dnia 26 czerwca 2017 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na niezgodność planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem Wojewody sposób zagospodarowania terenu od strony frontu budynku i posadowienie budynku wskazują, że zaprojektowano 5 kondygnacji, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy dopuściła budowę czterech. Zastrzeżenia organu wzbudziły też metody obliczenia wysokości budynku. Projektant nie uwzględnił różnicy pomiędzy rzędną terenu a rzędną posadowienia posadzki, przez co nieznacznie została przekroczona dopuszczalna wysokość budynku określona na 12 m. Podobnie wysokość elewacji frontowej do okapu przekroczyła dopuszczalne 8,5 m. W końcu wskazana powierzchnia zabudowy nie zgadzała się z deklarowanym wskaźnikiem powierzchni zabudowy. Wojewoda zwrócił uwagę na potrzebę uaktualnienia uzgodnień znajdujących się w projekcie.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu w zakresie: liczby kondygnacji poprzez jednoznaczne wskazanie, że kondygnacja z garażem stanowi kondygnację podziemną; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni 2 działek – 0,20; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu – 8,5 m; wysokości głównej kalenicy – 12 m. Zobowiązał go również do doprowadzenia projektu do zgodności z prawem poprzez dołączenie brakujących egzemplarzy projektu oraz poświadczeń, dostosowania go do wymogów w zakresie wymogów geologicznych, w tym aktualizacji dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, oraz wykonania niezbędnych uzgodnień bądź ich aktualizacji.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 30 października 2018 r., nr [...], na podstawie art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Spółce A dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w kondygnacji podziemnej wraz z instalacjami: wodną, sanitarną, centralnego ogrzewania, gazową, wentylacyjną, elektryczną, teletechniczną i deszczową oraz zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi, sieciami i przyłączami: wodnym, sanitarnym, deszczowym, elektrycznym oraz budowę zjazdu i drogi wewnętrznej z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą: instalacją oświetleniową i platformą dla niepełnosprawnych deszczową, murami oporowymi dla obsługi komunikacyjnej budynku przy ul. A, w G. działki [...], [...], [...] i [...] km [...] obręb W. ([...], [...], [...], [...], obręb [...] W.).

W uzasadnieniu organ potwierdził, że inwestor uzupełnił projekt budowlany, który jest w rezultacie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 14 marca 2012 r., z dnia 18 czerwca 2013 r. (zjazd) oraz z dnia 26 października 2015 r. (droga), oraz zawiera wymagane uzgodnienia. Organ wyjaśnił również, że w wyniku modernizacji Ewidencji Gruntów i Budynków Miasta działki stanowiące obszar inwestycji posiadają obecnie następujące oznaczenia: nr [...] (nr archiwalny działki nr [...]), [...] (nr archiwalny działki nr [...]), [...] (nr archiwalny działki nr [...]), [...] (nr archiwalny działki nr [...]) [...] obręb W. oraz działki będące w obszarze oddziaływania działki nr [...] (nr archiwalny działki nr [...]), [...] (nr archiwalny działki nr [...]), [...] (nr archiwalny działki nr [...]).

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa "A" zwracając uwagę na kwestię ryzyka utracenia stateczności skarpy oraz wskazując, że przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania są niewystarczające do zaistniałej skali problemu związanego z prowadzeniem robót w tak złożonych warunkach gruntowych. Wskazano ponadto, że zaprojektowany układ drogowy odetnie Wspólnocie dojazd do parkingu, który jest obecnie realizowany od strony działki objętej inwestycją. Odwołująca zakwestionowała także obliczenia stanowiące podstawę do stwierdzenia, że nachylenie dojazdu do planowanego obiektu nie przekracza dopuszczalnych 15%.

Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 80 ust. 1 pkt 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 października 2018 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że projekt architektoniczno-budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletności projektu, wymaganiami ochrony środowiska oraz wykonania i sprawdzenia przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Zatem zakres jego weryfikacji nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, biorąc za to odpowiedzialność. Prowadzi to do wniosku, że właściwy organ administracji nie może bez ograniczeń ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. W konsekwencji nie mogły zostać uwzględnione, zdaniem Wojewody, zarzuty dotyczące sposobu posadowienia projektowanego budynku, sposobu zabezpieczenia skarpy, w tym w szczególności nie ma podstaw do podważania przyjętego zagłębienia palisady z pali żelbetowych w odniesieniu do głębokości fundamentowania. Z podobnych przyczyn nie znalazł uznania zarzut dotyczący nieprawidłowości przy wykonaniu dokumentacji geologicznej.

Organ wskazał, że projekt budowlany zawiera dokumentację geologiczno-inżynierską dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich dla projektowanego budynku, sporządzoną w czerwcu 2012 r. przez uprawnionego geologa i zatwierdzoną decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. przez geologa powiatowego. Ponieważ wykonana w 2012 r. dokumentacja sporządzona została w innym stanie faktycznym niż ten, który istniał w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, inwestor zlecił wykonanie dodatkowych prac geologicznych i sporządzenie dodatku do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Nowa dokumentacja wykonana ponownie przez posiadającego kwalifikacje geologa została zatwierdzona przez geologa powiatowego decyzją z dnia 9 maja 2018 r. Wojewoda stwierdził, że dokumentacja geologiczno-inżynierska, poprzedzona stosownymi badaniami, została sporządzona na użytek przedmiotowej inwestycji i nie ma podstaw do jej kwestionowania. Opierając się na jej wnioskach Wojewoda uznał, że nie ma niebezpieczeństwa utraty stateczności zbocza, którego konieczne będzie obudowanie. Podkreślono, że na etapie projektowania uwzględniono uwarunkowania wynikające ze specyficznego ukształtowania terenu i zabezpieczenie przed osuwiskiem. Stosownie do zaleceń, projekt zakłada wykonanie zabezpieczenia wykopu w postaci palisady z pali żelbetonowych wierconych oraz tzw. gwoździowanie skarpy podczas zdejmowania kolejnych warstw ziemi. Ponadto, projekt zakłada przeprowadzenie monitoringu geodezyjnego przemieszczeń poziomych i pionowych konstrukcji budynku znajdującego się w koronie zbocza pomiędzy budynkiem W. a wykonywaną obudową wykopu oraz samej obudowy wykopu projektowanego budynku.

Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczących już zaistniałych wpływów czynników atmosferycznych oraz ruchów mas ziemnych na budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. W. w G., jak i potencjalnie na budynek przy ul. A w G. Wojewoda wskazał, opierając się na art. 61 ustawy Prawo budowlane, że ewentualne zagrożenie wynikające z niestateczności skarpy w chwili obecnej jest związane ze stanem technicznym istniejącego budynku mieszkalnego wraz z instalacjami przy ul. W.. Nie ma zatem podstaw do nałożenia szeregu obowiązków i ograniczeń na właściciela działki nr [...] i [...], w toku realizacji inwestycji.

Wojewoda wskazał, że po spełnieniu przez inwestora wymagań określonych przepisami prawa materialnego, w tym Prawa budowlanego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości odmówienia udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi mającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z uwagi na okoliczności niezależne od inwestora, a zależne od m.in. właściciela nieruchomości sąsiedniej.

W odniesieniu do zarzutu, że usytuowanie projektowanego muru oporowego spowoduje odcięcie dojazdu do posesji położonej przy ul. A od strony działki objętej inwestycją, organ zauważył, że działka nr [...] to teren nieurządzony, będący własnością Gminy Miasta. Na nieruchomości tej inwestor, zgodnie z posiadanymi uzgodnieniami, zamierza wybudować drogę wewnętrzną stanowiącą dojazd do działek nr [...] i [...], i nie spowoduje to odcięcia posesji przy ul. A dostępu do drogi publicznej, ponieważ posiada ona bezpośredni dostęp do gminnej drogi publicznej, czyli ulicy A, a dokumentacja archiwalna dotycząca tej nieruchomości dowodzi, że projekt budowlany budynku przy ul. A swoim zakresem nie obejmował budowy zjazdów na teren posesji. Co prawda w dokumentacji budowy budynku przy ul. A znajduje się pismo Wydziału Inżynierii Ruchy Urzędu Miejskiego z dnia 11 stycznia 2007 r. opiniujące pozytywnie obsługę komunikacyjną działki nr [...] w oparciu o dwa zjazdy – jeden bezpośrednio z ul. A, a drugi przez działkę nr [...], ale inwestor nigdy nie zrealizował projektów tych zjazdów i nie uzyskał na nie zgody. Ponadto, po wybudowaniu przedmiotowego budynku inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na możliwość czasowego utwardzenia i korzystania z fragmentu działki nr [...] w celu zrealizowania dodatkowego dojazdu do działki nr [...], zrzekając się jednocześnie roszczeń w przypadku późniejszej przebudowy nawierzchni usytuowanej na działce nr [...]. Organ uwzględnił wniosek zaznaczając, że akceptowane rozwiązanie ma charakter tymczasowy. Podkreślono również, że decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której inwestor budynku przy ul. A uzyskał pozwolenie na budowę, przewidywała komunikację z drogą publiczną wyłącznie poprzez jeden zjazd z ul. A. W konsekwencji Wojewoda uznał, że projektowana inwestycja nie pozbawi Wspólnoty Mieszkaniowej A dostępu do drogi publicznej, albowiem budynek Wspólnoty ten dostęp ma od strony ul. A. Przy tym dla właścicieli działek objętych projektem budowlanym w 2016 r. ustanowiono służebność przejazdu i przechodu przez całą działkę nr [...].

Odnośnie stopnia nachylenia drogi dojazdowej organ wyjaśnił, bazując na danych z dokumentacji projektowej, że nachylenia drogi wewnętrznej wskazane są w projekcie prawidłowo i oscylują w granicach od 13% do 15,0%, co odpowiada wymaganiom określonym w tabeli § 70 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ odwoławczy potwierdził zgodność przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu z wydanymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy.

Wspólnota Mieszkaniowa "A" w G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 października 2018 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie dowodu z akt sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 2 maja 2007 r. dla budynku skarżącej Wspólnoty, na potwierdzenie okoliczności wskazanych w skardze oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czyli uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

- art. 75 § 1 oraz 136 § 1 w zw. z art. 80 i 85 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów, czyli nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu z oględzin miejsca potencjalnej budowy, która jest przedmiotem pozwolenia na budowę,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że projekt budowlany budynku przy ul. A, zatwierdzony decyzją z dnia 2 maja 2007 r. swoim zakresem nie obejmuje budowy zjazdów na teren posesji, podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, iż zatwierdzony projekt budowy oraz uzgodnienia zagospodarowania terenu zakładają budowę wjazdu i wyjazdu na teren przedmiotowej nieruchomości (parkingu),

- art 6 k.p.a. poprzez wydanie przez organ decyzji sprzecznej z decyzją Prezydenta z dnia 2 maja 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zmienionej decyzją z dnia 21 listopada 2008 r. w zakresie organizacji zjazdu z parkingu przy ul. A na działce nr [...] km.[...] o. W.,

- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia przez organy materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

- naruszenie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 20 § 1 ust. 1b ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że projekt budowlany spełnia wymogi wymagane ustawowo, pomimo tego, że nie zostały w projekcie w sposób wyczerpujący wyjaśnione skutki budowy w kontekście położenia miejsca budowy znajdującego się na stromej skarpie oraz w sąsiedztwie działki [...],

- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i pominięcie obowiązku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie wpływu inwestycji na możliwość prawidłowego korzystania z sąsiedniej działki,

- naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji udzielenie pozwolenia na budowę, czyli zagospodarowania terenu z jednoczesnym naruszeniem chronionych prawem interesów osób trzecich,

- sprzeczność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z decyzją Prezydenta z dnia 2 maja 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla budynku przy ul. A, zmienionej decyzją z dnia 21 listopada 2008 r.

W uzasadnieniu wskazano, że na nieruchomości przy ul. A (obecna działka nr [...], dawna działka nr [...]), sąsiadującej z działką objętą zaskarżoną decyzją, usytuowany jest parking, na którym zgodnie z projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta z dnia 2 maja 2007 r. przewidziano ruch jednokierunkowy. Zaprojektowano i wykonano parking z wyjazdem od strony działki inwestycyjnej, a dokładnie z drogi gminnej [...] i wjazdem od strony ul. A. Do wyjazdu z parkingu posesji E przylega działka gminna (dz. nr. [...]) - planowana droga wewnętrzna, która stanowi wyjazd z tego parkingu, a także dojście do klatki schodowej istniejącej kamienicy, z uwzględnieniem komunikacji osób niepełnosprawnych z funkcjonującym w parterze budynku gabinetem lekarskim. Inwestycja objęta decyzją zgodnie z załączonym projektem nie tylko nie uwzględnia tego rozwiązania, ale w praktyce je uniemożliwia i czyni w całości dysfunkcjonalnym. Usytuowanie, zgodnie ze stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 30 października 2018 r. projektem, muru oporowego wzdłuż granicy działki nr [...] powoduje całkowite zamknięcie wyjazdu z parkingu od strony działki inwestycyjnej. Rozmiar ciasnego parkingu uniemożliwia korzystanie z niego w sytuacji zamknięcia wyjazdu z jednej strony. Kwestia ta była przedmiotem uzgodnień na etapie wydawania pozwolenia na budowę budynku pod numerem E. Zaprojektowane wówczas rozwiązanie oparte było o możliwość wjazdu z jednej i wyjazdu z drugiej strony parkingu. Mur nie tylko "odcina" dojazd do parkingu, ale uniemożliwia również dostęp do istniejącej drogi mieszkańców kamienicy pod numerem E oraz dojazd osób niepełnosprawnych do gabinetu lekarskiego. Przyjęte rozwiązanie jest nieprawidłowe i zasadniczo uniemożliwia właściwe korzystanie z sąsiedniej nieruchomości, czym narusza uzasadniony interes skarżącej.

W tym zakresie skarżąca powołała się na pismo z dnia 11 stycznia 2007 r. Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego, w którym wyrażono zgodę na obsługę komunikacyjną działki skarżącej w oparciu o dwa zjazdy: jeden bezpośrednio z ul. A, drugi poprzez działkę [...] (błąd pisarski – działkę nr [...]). Przy czym jeden ze zjazdów będzie funkcjonował jako wyjazd z przedmiotowej działki, a drugi jako wjazd na nią. Takie rozwiązanie zostało uzgodnione z organem przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę decyzją z dnia 2 maja 2007 r. i potwierdzone w piśmie Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego z dnia 30 marca 2007 r. Wszystkie wskazane dokumenty stanowią element dokumentacji projektowej, projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia 2 maja 2007 r., tym samym twierdzenia Wojewody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 31 lipca 2019 r., że zjazd z parkingu nigdy legalnie nie istniał, uznać należy za bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, tj. stwierdzeniu czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga danej sprawy administracyjnej a ocenia jedynie, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego podejmowania. Przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że organy architektoniczno-budowlane procedowały w zgodzie z przepisami prawa procesowego, ustalając na podstawie kompletnego materiału dowodowego okoliczności istotne z punktu widzenia mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego i zastosowały je adekwatnie do poczynionych ustaleń.

Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest legalność decyzji Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 października 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w kondygnacji podziemnej wraz z instalacjami oraz zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi, sieciami i przyłączami, oraz budowę zjazdu i drogi wewnętrznej z murami oporowymi dla obsługi komunikacyjnej budynku przy ul. A, C w G. na ściśle określonych działkach.

Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia Prawa budowlanego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kształtuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

W świetle obowiązującej zasady wolności budowlanej ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania, czy miejscu posadowienia.

W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę:

1. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3. kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4. wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, co do zasady, wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

Przedkładany przez inwestora projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także wymaganiami ochrony środowiska i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z planem lub decyzją o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1).

W ocenie Sądu niewątpliwe jest, w świetle treści art. 35 ust. 1 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, że organ architektoniczno–budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno–budowlanymi, podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie oświadczenia takie zostały złożone.

Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1117) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego).

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. O potrzebie i zakresie wymaganej dokumentacji geologicznej stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków geotechnicznych, które określają szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem zakres czynności wykonywanych przy ustalaniu geotechnicznych warunków posadawiania powinien być uzależniony od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 2). Podobnie forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej § 3 ust. 4).

Z przedłożonej w niniejszej sprawie dokumentacji projektowej wynika, że ze względu na usytuowanie projektowanej inwestycji na istniejącym zboczu rozdzielającym ulicę A od ulicy W. oraz zagrożenie utraty stateczności zbocza projektowany obiekt zaliczono do trzeciej kategorii geotechnicznej zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej o złożonych warunkach gruntowych. Powyższa rozbieżność kwalifikacyjna nie ma w tym przypadku wpływu na prawidłowość procedowania projektu, albowiem dla obu tych kategorii wymogi w zakresie dokumentacji geotechnicznych warunków posadowienia są tożsame i wynikają z § 7 przywołanego rozporządzenia i zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zgodnie z wymogami bowiem projektant przedłożył opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny oraz dodatkowo dokumentację geologiczno – inżynierską, zaktualizowaną w toku długotrwałego postępowania administracyjnego i zatwierdzoną przez właściwy organ.

Ze wskazanej dokumentacji wynika, że sporządzenie jej było poprzedzone specjalistycznymi badaniami w terenie, a przy analizie stateczności zbocza uwzględniono obciążenia od budynku usytuowanego na koronie skarpy przy ul. W., opierając się na dokumentacji powykonawczej tego budynku. We wnioskach końcowych, na podstawie obliczeń stateczności zbocza stwierdzono, że nie ma niebezpieczeństwa utraty jego stateczności. Wskazano, że konieczne będzie zastosowanie obudowy głębokiego wykopu pod halę garażową. Biorąc pod uwagę istniejące warunki gruntowo – wodne zaproponowano bezpośrednie posadowienie projektowanego budynku z zaleceniami dotyczącymi zabezpieczenia skarpy i wykopu. Zalecono również prowadzenie monitoringu geodezyjnego istniejącego budynku przy ul. W.

Dokumentacja geologiczna sporządzona i sprawdzona przez uprawnione podmioty oraz zatwierdzona przez właściwy organ w formie decyzji, stanowi niezbędny i prawidłowy element projektu budowlanego potwierdzający geotechniczne warunki posadowienia projektowanego budynku. Co istotne, wnioski płynące z tej dokumentacji nie wskazują na brak możliwości realizacji planowanej inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora, ale na konieczność wdrożenia sformułowanych warunków i zaleceń, które zapewnią bezpieczeństwo realizacji i eksploatacji nowej zabudowy.

Skoro organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta i sprawdzającego projekt o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, to uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania (por. np. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015). Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi więc własnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, organy nie miały podstaw, po analizie materiału przedłożonego przez inwestora, do powzięcia wątpliwości co do jego prawidłowości, czytelności i wiarygodności. Zawarte w skardze zarzuty i argumenty nie podważają powyższej oceny, lecz są jedynie polemiką ze stanowiskiem organu odwoławczego opartą na przekonaniach strony skarżącej.

W ocenie Sądu, nie potwierdziły się również zarzuty skarżącej Wspólnoty odnośnie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak uwzględnienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym uzasadnionych interesów skarżącej Wspólnoty wynikających z funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 maja 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. A E w G., zmienionej decyzją tego organu z dnia 21 listopada 2008 r.

Obowiązek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, został sformułowany w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ustawodawca nie określił, na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich", poza wskazaniem, że przejawia się ono m.in. w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, przez co należy rozumieć zapewnienie bezpośredniego dostępu do tej drogi, dostępu do niej przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W orzecznictwie sądowym ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich dekoduje się z dawnego brzmienia art. 5 ust. 2, wskazując, że obejmuje ona w szczególności: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby (A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2016).

Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa.

Konieczność zapewnienia w sferze oddziaływania obiektu osobom trzecim dostępu do drogi publicznej dotyczy tylko sytuacji, gdy dostęp ten ma swoje umocowanie w prawie, a nie jedynie w sferze faktycznej. Organy architektoniczno – budowlane prawidłowo zweryfikowały w kontrolowanej sprawie, że wykonanie projektowanych robót budowlanych, a w szczególności budowa drogi dojazdowej na działce gminnej nr [...] prowadzącej od zainwestowanych mieszkaniowo działek o aktualnych nr [...] i [...] do drogi publicznej – ul. A wraz z murami oporowymi od strony działki nr [...] zabudowanej budynkiem skarżącej Wspólnoty, nie narusza występujący w obszarze oddziaływania obiektu jej interesów. Powyższej analizy dokonano w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację projektową oraz pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz dla budynku skarżącej Wspólnoty.

Zdaniem Wspólnoty wybudowanie w ramach procedowanej inwestycji drogi dojazdowej do budynku mieszkalnego wraz z murami oporowymi od strony działki Wspólnoty odetnie jej członkom możliwość wyjazdu z działki nr [...] na drogę publiczną poprzez działkę gminną nr [...], naruszając tym samym jej uprawnienia przyznane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 2 maja 2007 r.

Wnioski płynące z obszernej dokumentacji odnoszącej się do inwestycji przy ul. A E przeczą stanowisku Wspólnoty potwierdzając, że skarżąca w powyższym zakresie powołuje się wyłącznie na interes faktyczny przejawiający się w dotychczasowym faktycznym korzystaniu z działki gminnej - działki nr [...] (dawniej nr [...]), w celu skomunikowania z drogą publiczną – ul. A. Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18 października 2006 r. dla inwestycji na działce nr [...] (obecny nr [...]) wynika, że przewidziano dla niej obsługę komunikacyjną jednym wjazdem z ul. A. Natomiast z decyzji z dnia 2 maja 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wynika, że zakresem inwestycji objęto realizację budynku nieszklanego wielorodzinnego z gabinetem lekarskim, garażem podziemnym, wewnętrzną instalacją gazową, układem komunikacyjnym na działce nr [...] (nr [...]) przy ul. A oraz z przyłączem energetycznym, wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej na działce nr [...] (obecnie nr [...]). Oznacza to, że inwestycję tą zaprojektowano z wykorzystaniem dwóch działek, tj. działki nr [...] (obecnie nr [...]) dla potrzeb zabudowy mieszkaniowej i działki nr [...] (obecnie nr [...]) w celu realizacji niezbędnych elementów sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej w celu przyłączenia nowej zabudowy przy ul. A E. Z samej decyzji nie wynika, aby w ramach inwestycji zezwolono inwestorowi na korzystanie w celach komunikacyjnych z działki nr [...] (obecnie nr [...]). Zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał również budowy zjazdów na teren posesji przy ul. A E. Projekt zagospodarowania terenu przewidywał natomiast komunikację poprzez dwa zjazdy: jeden jako wjazd na posesję od strony ulicy A, a drugi jako wyjazd na drogę publiczną poprzez działkę nr [...] (obecnie nr [...]). W piśmie Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miasta z dnia 11 stycznia 2007 r. pozytywnie zaopiniowano obsługę komunikacyjną działki nr [...] w oparciu o 2 zjazdy informując jednocześnie inwestora, że realizacja zjazdów powinna odbywać się na podstawie projektów, po uzgodnieniu z Wydziałem Inżynierii Ruchu. Z akt nie wynika, ażeby projekty te zostały zrealizowane i że inwestor otrzymał na nie zgodę. W piśmie z dnia 8 października 2015 r. Zarząd Dróg i Zieleni wyjaśnił, że pismo Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego z dnia 11 stycznia 2007 r. nie stanowiło uzgodnienia komunikacji drogowej terenu działki nr [...], a jedynie opinię rozważanego przez inwestora rozwiązania i zobowiązanie do sporządzenia i uzgodnienia stosownych projektów zjazdów. Ponadto, wyjaśniono, że po wybudowaniu budynku przy ul. A E, inwestor tej budowy wystąpił w dniu 4 marca 2009 r. do Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego z wnioskiem o pozwolenie na możliwość czasowego utwardzenia i korzystania z fragmentu działki nr [...] w celu realizowania dodatkowego dojazdu do działki nr [...], zrzekając się jednocześnie roszczeń w przypadku późniejszej przebudowy nawierzchni usytuowanej na działce nr [...]. Organ pismem z dnia 9 marca 2009 r. pozytywnie zaopiniował pozostawienie nawierzchni na działce nr [...], która pierwotnie wykorzystana była na potrzeby budowy budynku zaznaczając przy tym, że dojazd ten posiada nienormatywne parametry i należy go traktować jako połączenie tymczasowe, a w przypadku przebudowy parametry zjazdu mogą ulec zmianie. Mając powyższe na uwadze, Zarząd Dróg i Zieleni wskazał, że inwestor zabudowy na działkach nr [...] i [...] (obecnie nr [...] i [...]) nie ma obowiązku dostosowywania planowanej inwestycji do dodatkowego połączenia działki nr [...] ([...]) z ul. A za pośrednictwem działki gminnej nr [...] ([...]), którego charakter jest tymczasowy.

Zdaniem Sądu, ujawnione wyżej okoliczności faktyczne, potwierdzone dokumentami orzekający w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zinterpretował prawidłowo dochodząc do wniosku, że realizacja przez inwestora na działce o aktualnym nr [...] kompletnej infrastruktury drogowej wraz z murami oporowymi od strony granicy z działką nr [...] nie doprowadzi do naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej Wspólnoty poprzez pozbawienie jej dostępu do drogi publicznej. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej skarżąca Wspólnota posiada, a korzystanie z dostępu pośredniego przez działkę gminną nigdy nie miało charakteru prawnego. Wskazać należy, że działka nr [...] nie miała i nie ma charakteru drogi wewnętrznej stanowiąc wyłącznie niezabudowaną nieruchomość gruntową, a więc korzystanie z niej w celu dostępu do drogi publicznej – ul. A, nastąpić mogło wyłącznie poprzez określony tytuł prawnorzeczowy uprawniający do trwałego korzystania z niej, tj. służebność drogową, którą legitymuje się inwestor w niniejszej sprawie, a której nie miała skarżąca Wspólnota. Przewidziane w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu rozwiązanie komunikacyjne z dwoma zjazdami z terenu działki nr [...] nie wykreowało interesu prawnego skarżącej Wspólnoty uzasadniającego ochronę dostępu do działki nr [...] w celu skomunikowania z drogą publiczną. Takie rozwiązanie miało charakter tymczasowy, o czym wiedziała i na co godziła się Wspólnota, a co potwierdza wniosek skarżącej skierowany do organu po wybudowaniu budynku w 2009 r. o umożliwienie czasowego korzystania z fragmentu działki nr [...]. Przy tym ze zgromadzonej dokumentacji dotyczącej budynku Wspólnoty nie wynika, ażeby Wspólnota podejmowała starania w celu usankcjonowania faktycznego sposobu korzystania z działki nr [...] w celach komunikacyjnych.

Projektowana inwestycja nie spowoduje naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej Wspólnoty ani przez pozbawienie dostępu do drogi publicznej, albowiem działka ta taki bezpośredni dostęp posiada z ul. A, ani przez uniemożliwienie zjazdu z działki nr [...] na działkę gminną nr [...], albowiem zjazd ten nigdy nie istniał legalnie, a Wspólnota nigdy nie korzystała z komunikacji poprzez działkę nr [...] w sposób trwały, w oparciu o uprawnienie prawnorzeczowe.

Obowiązek uwzględnienia interesów osób trzecich nie oznacza konieczności uwzględnienia w procesie inwestycyjnym zastanych stanów faktycznych, które nie mają oparcia w prawie i z tego powodu nie zasługują na ochronę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyłącznie skutki działań inwestycyjnych podejmowanych w zgodzie z prawem winny być uwzględniane w trakcie przygotowywania i realizacji nowych inwestycji w celu pogodzenia stanu istniejącego ze stanem planowanym. Nawet faktyczne trudności w obsłudze komunikacyjnej działki nr [...], które może spowodować realizacja inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę, nie mogą wpłynąć na zmianę zajętego stanowiska. Organ architektoniczno - budowlany rozpatrując wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego nie ma obowiązku badać wszelkich utrudnień, jakie w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich może powodować planowana inwestycja. Chodzi bowiem jedynie o takie utrudnienia, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych (w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości), a nie interesów faktycznych innych osób.

Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącej co naruszenia przepisów postępowania dowodowego stwierdzając, że kontrolowane postępowanie przeprowadzono zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ustalając istotne okoliczności faktyczne z punktu widzenia przepisów materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a poczynionym ustaleniom faktyczny i sformułowanym wnioskom dano prawidłowy wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując, wskazać należy, że dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia oraz oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Weryfikacja projektu budowlanego z wydanymi dla przedmiotowej inwestycji decyzjami ustalającymi warunki zabudowy odrębnie dla budynku mieszkalnego, drogi i zjazdu potwierdziła ich zgodność. Podobnie przyjęte rozwiązania w zakresie zagospodarowania terenu nie wykazują sprzeczności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W ocenie Sądu wskazane okoliczności pozwalają uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, która jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.