Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 20/22 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z. E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 listopada 2021 r. nr 2201-IEW.4261.25.2021/UP w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Skarżący pismem nadanym w dniu 6 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2022 r. o odrzuceniu skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. i 2019 r.

Przesyłka zawierająca ww. postanowienie Sądu została awizowana w dniu 14 marca 2022 r., a następnie odebrana przez Skarżącego w dniu 29 marca 2022 r.

W dniu 11 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, drogą elektroniczną, wpłynęło pismo z Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, zgodnie z treścią którego w załączeniu przesłana została korespondencja – zażalenie Skarżącego na ww. postanowienie z dnia 7 marca 2022 r. Z uwagi na brak załącznika w postaci zażalenia sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 11 kwietnia 2022 r., skierował do organu wezwanie o ponowne przesłanie pisma Skarżącego, co organ wykonał w dniu 14 kwietnia 2022 r., przesyłając również załącznik w postaci skanu wydruku maila, wraz z którym Skarżący przesłał do organu ww. zażalenie.

W dniu 12 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła kopia pisma Skarżącego, odpowiadająca treścią ww. zażaleniu przekazanemu przez organ, oraz pismo datowane na dzień 31 kwietnia 2022 r., kierowane zgodnie z jego treścią do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej na pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w [...]. Przesyłka zawierająca ww. korespondencję została nadana w placówce pocztowej w dniu 6 kwietnia 2022 r.

W dniu 20 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo Prezesa Sądu Okręgowego w [...], w załączeniu do którego przekazano według właściwości pozbawione daty pismo Skarżącego wraz z wiadomością mailową z dnia 1 kwietnia 2022 r., przy której pismo to nadesłano. Ww. pismo odpowiada treścią pismu przekazanemu przez Izbę Administracji Skarbowej oraz pismu – zażaleniu nadanemu przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 6 kwietnia 2022 r.

Również w dniu 20 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo Sądu Apelacyjnego w [...] (data stempla pocztowego 13 kwietnia 2022 r.), wraz z którym przekazano do WSA w Gdańsku oryginał podpisanego przez Skarżącego pisma stanowiącego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2022 r., który to oryginał został przez Skarżącego złożony do Sądu Apelacyjnego w [...] za pośrednictwem urzędu pocztowego (data nadania przesyłki przez Skarżącego 6 kwietnia 2022 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2022 r., o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 listopada 2021 r. W uzasadnieniu wskazano zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2022 r. o odrzuceniu skargi zostało złożone przez Skarżącego po określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a. terminie do jego wniesienia.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jak natomiast stanowi art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie z dnia 7 marca 2022 r. została awizowana dnia 14 marca 2022 r. Skarżący odebrał ją w placówce pocztowej w dniu 29 marca 2022 r. Przy czym, co istotne na tle faktycznego rozpoznawanej sprawy, nieodebranie przez adresata przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkuje, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Dlatego też słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia od ww. postanowienia powinien być liczony od dnia 28 marca 2022 r., a zatem upłynął dnia 4 kwietnia 2022 r. Zaadresowana do "Sądu Administracyjnego w Gdańsku" przesyłka zawierająca m.in. kserokopię zażalenia na ww. postanowienie została nadana przez Skarżącego w placówce pocztowej w dniu 6 kwietnia 2022 r. Z tego względu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2022 r. o odrzuceniu skargi zostało złożone przez Skarżącego po określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a. terminie do jego wniesienia.

Prawidłowo wskazał także sąd pierwszej instancji, że bez wpływu na stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia pozostaje przesłanie przez Skarżącego skanu ww. zażalenia drogą elektroniczną (mailowo) w dniu 1 kwietnia 2022 r. do Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz Sądu Okręgowego w [...], jak również przesłanie oryginału tego zażalenia do Sądu Apelacyjnego w [...] za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 6 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego przesyłki nadanej przez Skarżącego).

Ponadto zgodnie z art. art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p.") jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie, przy czym zgodnie z § 3 tego artykułu podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, niemniej jednak ochrona jednostki wynikająca z ww. przepisu dotyczy jedynie postępowań wszczynanych na wniosek (wniesienie podania) i jest ograniczona do postępowania przed organami administracji publicznej – nie obejmuje ona postępowania przed sądem administracyjnym i sądami powszechnymi. Powyższy przepis nie znajduje zastosowania do pism nieprawidłowo skierowanych do organu podatkowego zamiast do sądu.

Ponadto należy także zauważyć, że oryginalne, opatrzone podpisem pismo złożone w dniu 6 kwietnia 2022 r., stanowiące zażalenie Skarżącego, zostało przez niego przesłane za pośrednictwem urzędu pocztowego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. Niezależnie od możliwości przekazania przez ten sąd ww. pisma do sądu administracyjnego oraz uznania go za złożone w konkretnej dacie stwierdzić należy, że zostało ono nadane przez Skarżącego w dniu 6 kwietnia 2022 r., podobnie jak przesyłka adresowana do WSA w Gdańsku, a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu na złożenie zażalenia.

W związku z powyższym zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.