Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień, , , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1308/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej J.L. w sprawie ze skargi D.N.-S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1308/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną J.L. od wyroku tego Sądu z dnia 17 stycznia 2020 r. stwierdzającego nieważność decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 25 marca 2020 r. wezwano uczestnika postępowania J. L. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie jej 3 odpisów. Wezwanie to zostało jej doręczone w dniu 22 maja 2020 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w związku z ogłoszonym z dniem 14 marca 2020 r. stanem epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, bieg terminów procesowych nierozpoczętych nie rozpoczął się i uległ on rozpoczęciu dopiero od dnia 24 maja 2020 r. (por. art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) w zw. z art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875). Powyższe oznacza, że od dnia 24 maja 2020 r. należy liczyć termin do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, a więc ostatnim dniem do uzupełnienia ww. braków skargi kasacyjnej był 1 czerwca 2020 r.

Mając na uwadze, że termin, w którym J.L. zobowiązana była uzupełnić braki skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie, Sąd na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "ppsa") odrzucił jej skargę kasacyjną.

J.L. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i rozpoznania zażalenia w trybie art. 195 § 2 ppsa oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Jednocześnie wniosła o zawieszenie postępowania zażaleniowego do czasu rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który złożyła równolegle z zażaleniem. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do faktycznego doręczenia pisma wzywającego do uzupełnienia braków w uprzednio złożonej skardze kasacyjnej w postaci złożenia jej 3 odpisów. Ponadto zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dla strony bezskutecznie upłynął termin do uzupełnienia braków, w sytuacji gdy do wezwania strony do uzupełnienia braków faktycznie nie doszło, wobec czego termin ten nie rozpoczął swojego biegu.

W uzasadnieniu zażalenia zarzucono, że w piśmie sądowym zatytułowanym "Doręczenie odpisu skargi kasacyjnej", które zostało doręczone J.L. w dniu 22 maja 2020 r. brak było wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, mimo wskazania w tym piśmie, że w załączeniu ma znajdować się takie wezwanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 178 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powołany przepis stanowił w przedmiotowej sprawie podstawę prawną do odrzucenia przez Sąd pierwszej instancji skargi kasacyjnej wniesionej przez J.L. z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków. Całkowicie zatem nieuzasadniony jest zarzut zawarty w zażaleniu, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Przepis ten stanowi bowiem podstawę prawną do odrzucenia przez sąd skargi, w sytuacji, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 18 maja 2020 r., pismem z dnia 19 maja 2020 r. doręczono J.L. odpis skargi kasacyjnej wniesionej przez Wojewodę Śląskiego, a jako załącznik do tego pisma wymieniono wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej wniesionej przez J.L. (k. 126). Treść pełnego wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej znajduje się przy kolejnym piśmie z dnia 19 maja 2020 r. – k. 127 akt sądowych. Oba te pisma zostały wysłane ww. uczestniczce postępowania, na adres jej pełnomocnika, jedną przesyłką i zostały one skutecznie jej doręczone w dniu 22 maja 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 128).

Bezzasadny jest w tym kontekście zarzut wnoszącej zażalenie, że przedmiotowa przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej nie została jej skutecznie doręczona. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 128) wynika, że przesyłka sądowa zawiera: "odpis skargi kasacyjnej organu z załącznikami + wezwanie do usunięcia braków skargi kasac.". W sposób czytelny zatem wskazano, że w przesyłce tej znajdują się dwa pisma, w tym także kwestionowane wezwanie. Podkreślić należy, że przesyłka sądowa może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00). A zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11), co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Ponadto należy wskazać, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 kpc, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia uczestniczce postępowania przesyłki w dniu 22 maja 2020 r. Należy podkreślić, że od profesjonalnego pełnomocnika zobowiązanego do zachowania należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw wymagane jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji w kancelarii, aby osoba odbierająca korespondencję, podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru, miała na uwadze wskazany w tym potwierdzeniu rodzaj przesyłki, a następnie sprawdziła jej zawartość. Ustalenie jakiejkolwiek nieprawidłowości obliguje pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii w sekretariacie Sądu. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik nieprawidłowości tej nie wyjaśnił, mimo że sam ją dostrzegł. Podniósł bowiem w zażaleniu, że w piśmie zatytułowanym "Doręczenie odpisu skargi kasacyjnej" wskazano, że w załączeniu powinno znajdować się także wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej. Skoro w jego ocenie takiego wezwania w przesyłce sądowej nie było, to powinien był tę okoliczność wyjaśnić, czego nie uczynił.

Z tych przyczyn brak jest podstaw prawnych do skutecznego podważenia prawidłowości doręczenia opisanej wyżej przesyłki sądowej i skoro J.L. w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków skargi kasacyjnej, prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił tę skargę na podstawie art. 178 ppsa.

Brak jest także podstaw do zawieszenia postępowania zażaleniowego do czasu rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem w pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji nadaje bieg zażaleniu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, a w przypadku jego oddalenia, przystępuje dopiero do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu takich kosztów. Przepisy art. 203 i art. 204 ppsa przyznają stronie jedynie prawo do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.