Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia O. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1020/16 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi O. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie

Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. O. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryficach z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 140.122,50 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryficach z dnia [...] marca 2014 r., [...] rozbiórki 9 domków letniskowych wybudowanych na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w M. w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W skardze O. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że uiszczenie przez niego bądź wyegzekwowanie od niego nałożonej kwoty grzywny wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania szczególnie negatywnych skutków ekonomicznych – znacznej szkody materialnej lub innych trudnych do odwrócenia skutków o charakterze ekonomicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 23 września 2016 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie uzasadnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku jest bardzo lakoniczne i w istocie nie przywołuje żadnych okoliczności. Wbrew bowiem przekonaniu skarżącego sama wysokość nałożonej kary nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący wnioskując o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową. Sam argument skarżącego, iż wysokość kary może zakłócić zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, nie jest wystarczający dla oceny wniosku.

O. W. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2016 r. podnosząc, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie osiąga żadnych dochodów, posiada zobowiązanie do zapłaty na karcie kredytowej w wysokości 1492 zł oraz samochód o wartości ok. 15 000 zł. Nie posiada oszczędności i wolnych środków finansowych. Skarżący podniósł, że uiszczenie nałożonej grzywny w wysokości 140 000 zł w istotny sposób spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki finansowe. Do zażalenia dołączyć zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w Gryficach, zaświadczenie US w Gryficach z którego wynika, iż nie złożył zeznania podatkowego za 2015 r. oraz kopię z rachunków bankowych na których odpowiednio saldo wynosi 5,56 zł oraz 9,50 zł i zobowiązanie z tytułu kredytu na karcie kredytowej w wysokości 1 492 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał w sposób prawidłowy okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie wynika to także z okoliczności i charakteru sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Pogorszenie sytuacji finansowej strony spowodowane wykonaniem zaskarżonego postanowienia nie stanowi w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanki do jego wstrzymania. Strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu dotyczącego świadczenia pieniężnego, z natury "odwracalnego", mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z treścią art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. Nr 229, poz. 1954) na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Nadto skarżący może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny, wykonując egzekwowany obowiązek stosownie do art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Należy zauważyć, że regułą jest wykonalność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji a wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji następuje wyjątkowo. Dlatego w rozpoznawanej sprawie nie bez znaczenia jest to, że orzeczona grzywna w celu przymuszenia dotyczy obowiązku nakazu rozbiórki domków letniskowych.

Dodatkowo podkreślić należy, że w domkach letniskowych prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci ich wynajmu przez B. W. (informacja z CEIDG - B. W. "[...]" oraz ze strony internetowej: http://www.mrzezyno.nadmorzem.net/stajnia-maja/index.php).

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.