Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./ po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B., K.B. i R.B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 6 października 1997 roku nr [...] w przedmiocie wymiaru cła postanawia: umorzyć postępowanie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 października 1997 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł, powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (tekst jednolity Dz. U. z 1994 r. Nr 71 poz. 312 ze zm.) oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 4 sierpnia 1995 r. w sprawie trybu, warunków, okresu zwolnienia od cła, norm ilościowych, określenia rzeczy podlegających zastrzeżeniu nieodstępowania oraz dokumentów wymaganych do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła rzeczy stanowiących mienie niektórych krajowych i zagranicznych (Dz. U. Nr 92 poz.463) – po rozpoznaniu odwołania M.B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego , zawartą w dowodzie odprawy celnej z dnia 7.08.1997 r. w sprawie wymiaru należności celnych od samochodu osobowego marki [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organy podały, że w myśl art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne, przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła i od wymaganego zgodnie z art. 7 pozwolenia, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby fizycznej będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 12 miesięcy, które służyły jej do użytku osobistego lub domowego - z zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dokonania odprawy celnej,

Nadto w myśl § 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 4 sierpnia 1995 r. rzeczy, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy, wolne są od cła pod warunkiem dokonania zgłoszenia celnego przez osobę fizyczną - o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a) ustawy - w okresie od 1 miesiąca przed dniem zakończenia pobytu za granicą do 5 miesięcy od tego dnia, określonego w zaświadczeniu.

Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia wydanego przez Konsulat Generalny RP w Nowym Jorku z dnia 16.04.1997 r. wynika, że odwołujący się przebywał czasowo w Stanach Zjednoczonych od dnia 31.03.1995 r. do dnia 27.08.1996 r.

Zgłoszenie celne pojazdu zostało dokonane w dniu 3.08.1997 r. tj. po upływie 5 miesięcy od dnia zakończenia czasowego pobytu strony w Stanach Zjednoczonych, a zatem brak było podstaw do uznania pojazdu za wolny od cła. Nadto strona nie przedłożyła dokumentów, potwierdzających fakt użytkowania pojazdu podczas pobytu za granicą.

W odwołaniu i skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.B. się uznania sprowadzonego pojazdu za wolny od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne. Nadto wskazał, że uchybienie terminu dokonania zgłoszenia celnego zostało spowodowane chorobą skarżącego.

Skarżący zmarł w dniu 27 maja 1999 r., a prawomocnym postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2004 r. Sygn. akt I Ns 106/04 Sąd Rejonowy w Szczytnie stwierdził nabycie spadku po skarżącym przez żonę oraz dwoje dzieci po 1/3 części każde z nich. Są to: A.B., K.B. i R.B..

Postanowieniem z dnia 9 marca 2000r w sprawie sygn akt I SA/Gd 1871/97 Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 97 § 1 kpa w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o NSA ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie niniejszej podjęte zostało, na wniosek Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 lutego 2006 roku, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2006 roku w sprawie sygn akt jw.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po wyznaczeniu rozprawy, na którą nie stawili się spadkobiercy skarżącego M.B., a pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi, Sąd zwrócił się do A.B., K.B. i R.B. o określenie się, czy zgłaszają udział w sprawie ze skargi M.B. i - w przypadku zgłoszenia udziału - wykazanie, że wynik postępowania dotyczy interesu prawnego strony. Poinformowano adresatów o treści art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).

Zgodnie ze wskazanym przepisem, Sąd umarza postępowanie z powodu zbędności wydania wyroku w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (art. 161 § 1 pkt 2 p.s.a).

Ze wskazanego przepisu wynika, że sytuacja w nim określona występuje wówczas, gdy skarga dotyczy aktu związanego ściśle ze sferą praw i obowiązków osobistych określonego podmiotu.

Należy również ocenić, czy w przypadku śmierci skarżącego - adresata zaskarżonego aktu lub czynności i zgłoszenia się innej osoby, postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. Wprawdzie bowiem w prawie administracyjnym nie występuje generalna zasada następstwa prawnego w odniesieniu do praw i obowiązków regulowanych normami tego prawa, niemniej jednak mogą występować takie sytuacje, kiedy określone prawa lub obowiązki (w szczególności o charakterze cywilnoprawnym), wynikające z decyzji administracyjnej, mogą wiązać się ze sferą prawną innego podmiotu.

W wyroku z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1869/2004 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, iż wobec braku szczególnego unormowania przewidującego przejście praw i obowiązków osoby fizycznej wynikających z prawa celnego na jej następców, takie prawa i obowiązki nie przechodzą na inne podmioty i wygasają wraz ze śmiercią strony. Orzeczenie to zapadło w sprawie, w której zaskarżony akt wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23 poz.117).

Podkreślić przy tym należy, iż przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (tekst jednolity Dz. U. z 1994 r. Nr 71 poz. 312 ze zm.) również nie zawierały unormowania przewidującego przejście praw i obowiązków osoby fizycznej wynikających z prawa celnego na jej następców.

A.B., K.B. i R.B. nadesłali do Sądu oświadczenia, że: "zrzekają się wszelkich praw spadkowych po M.B., o których mowa w sprawie sygn akt IIISA/Gd 197/06 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku".

Na podstawie złożonych oświadczeń Sąd przyjął, że spadkobiercy M.B. nie wykazali, by postępowanie w sprawie dotyczyło Ich interesu prawnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie cyt. art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).