Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3987/14 w sprawie ze skargi J.J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2602/08) odrzucającym skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1584/08) w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta postanawia: odrzucić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 10 marca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3987/14 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2602/08) o odrzuceniu skargi J.J. (dalej: skarżąca) o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1584/08). Jak wynika z akt sądowych sprawy, odpis postanowienia wraz z pouczeniem o prawie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącej 18 marca 2015 r.

Skarżąca pismem datowanym na 5 czerwca 2015 r. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia z 10 marca 2015 r., wnosząc jednocześnie o powołanie adwokata z urzędu. Przedmiotowy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2015 r.

Postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną jako sporządzoną samodzielnie przez skarżącą. Jak wynika z akt sądowych sprawy, przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącej 17 grudnia 2015 r.

Skarżąca pismem datowanym na 20 grudnia 2015 r. (wpływ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: 21 grudnia 2015 r.) złożyła sporządzone własnoręcznie pismo uznane za zażalenie na postanowienie z 11 grudnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządzane jest przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, przedstawicielem lub pełnomocnikiem strony bądź skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zażalenie na postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, może też być sporządzone przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami bądź rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej.

Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2015 r. odrzucającego skargę kasacyjną zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącą. Czynność taka jest w ocenie Sądu oczywiście niezgodna z postanowieniem art. 194 § 4 p.p.s.a. ustanawiającym tzw. przymus adwokacko-radcowski.

W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.