II SAB/Rz 175/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-11-26	
Data wpływu	2025-10-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Elżbieta Mazur-Selwa /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska /przewodniczący/
Stanisław Śliwa	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	stwierdzono bezczynność w rozpoznaniu wniosku w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 149 § 1 pkt 3, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 13; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Wójt Gminy [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego K. C. z dnia 20 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów: 2 i 3 wniosku; II. stwierdza, że bezczynność określona w punkcie I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego K. C. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.C. (dalej: "skarżący") jest bezczynność Wójta Gminy Z. (dalej: "Wójt" lub "organ") w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 20 czerwca 2024 r. skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej skierował do organu na adres [...], wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

podania czy Urząd eksploatuje system zdalnego monitoringu i sterowania oświetleniem ulicznym (np. Philips CityTouch, Schreder Exedra, Lumion, Pollight itp.), a w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również o podanie: nazwy oprogramowania, liczby punktów świetlnych objętych systemem oraz procentowego pokrycia systemem względem wszystkich opraw oświetlenia ulicznego będącego w użytkowaniu Urzędu oraz:

udostępnienie pliku zawierającego aktualną inwentaryzację opraw wygenerowanego bezpośrednio z systemu (preferowany format CSV, XLSX lub JSON), zawierający jak najszerszy zakres informacji dostępnych w systemie;

udostępnienie raportu aktualnego stanu błędów/awarii wygenerowanego z systemu zdalnego monitoringu i sterowania oświetleniem ulicznym (np. plik CSV/XLSX);

udzielenie informacji czy Urząd posiada techniczne możliwości cyklicznego generowania raportów usterek z systemu zarządzania oświetleniem ulicznym (np. cotygodniowy raport błędów/opraw niesprawnych zawierających daty, lokalizacje itp.);

w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4, podanie, czy raporty te mogą być publikowane cyklicznie w Biuletynie Informacji Publicznej;

jeśli publikacja cykliczna nie jest obecnie możliwa, wyjaśnienie jakie są tego przyczyny (braki organizacyjne, prawne, techniczne).

W piśmie z dnia 2 lipca 2025 r. Wójt udzielając odpowiedzi na ww. wniosek wskazał, w odniesieniu do pkt 1 wniosku, że Urząd Gminy w Z. korzysta z systemu zdalnego monitoringu i sterowania oświetleniem ulicznym:

system inteligentnego oświetlenia - "smartly.city",

liczba punktów świetlnych objętych systemem wynosi 1314,

procentowy udział pokrycia systemem względem wszystkich opraw oświetlenia ulicznego wynosi 84,28 %.

Ponadto w zakresie pkt 4 wniosku, Wójt wskazał, że Urząd Gminy nie posiada technicznych możliwości generowania raportów usterek z systemu zarządzania oświetleniem publicznym.

Z kolei decyzją nr [...], również wydaną w dniu 2 lipca 2025 r., Wójt, powołując się na art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), odmówił udostępnienia informacji w zakresie pkt 2 - 3 wniosku. Organ wskazał, że wnioskowane informacje obejmują szczegółowe dane techniczne i lokalizacyjne elementów systemu, które w jego ocenie stanowią wrażliwy komponent systemu oświetlenia ulicznego oraz są częścią szerszej infrastruktury, a ich znajomość może ułatwić działania sabotażowe lub cyberataki, w tym wyłączenie lub przejęcie kontroli nad fragmentem sieci oświetleniowej.

W wyniku odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu decyzją z dnia 22 lipca 2025 r. nr [...], uchyliło ww. decyzję Wójta, zobowiązując organ przy rozpatrywaniu wniosku w zakresie pkt 2 i 3, do ponownego ustalenia czego dotyczy, czy żądana informacja stanowi informację publiczną oraz czy jest objęta ochroną w oparciu o konkretne przepisy.

W wyniku powyższego, Wójt decyzją z dnia 24 września 2025 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 3 wniosku skarżącego z dnia 20 czerwca 2025 r. Wójt wyjaśnił, że ponownie przeanalizował wniosek skarżącego i w dniu 24 września 2025 r. udzielił odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w związku z czym postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Z kolei w ww. piśmie z tej samej daty, przesyłającym odpis decyzji, organ wskazał, że Urząd Gminy nie dysponuje plikiem zawierającym aktualną inwentaryzację opraw wygenerowanym bezpośrednio z systemu zawierającym jak najszerszy zakres informacji dostępnych w sprawie, jak też nie dysponuje raportem aktualnego stanu błędów/awarii wygenerowanym z systemu zdalnego monitoringu i sterowania oświetleniem ulicznym. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy wyłącznie podmiotów, które taką informacją dysponują. Wobec powyższego udostępnienie żądanych danych w zakresie pkt 2 i 3 wniosku w trybie u.d.i.p. nie jest możliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek;

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż wciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że ww. decyzją Kolegium uchyliło decyzję Wójta z dnia 2 lipca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżący powołał się na przepis art. 13 u.d.i.p., podnosząc, że zgodnie z jego treścią termin na udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni, a jego przedłużenie do maksymalnie 2 miesięcy możliwe jest pod warunkiem, że organ w ciągu 14 dni wskaże rzeczywiste powody opóźnienia oraz nowy termin. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie załatwił sprawy w przewidzianym terminie.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej, ewentualnie w przypadku uznania, że doszło do bezczynności - o stwierdzenie, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał, że na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę nie pozostaje w stanie bezczynności, ponieważ żądana informacja została udostępniona skarżącemu w dniu 24 września 2025 r. Tym samym interes prawny skarżącego został zaspokojony, zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w takim przypadku postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe.

Organ wyjaśnił przy tym, że opóźnienie w udostępnieniu informacji wynikało z przyczyn organizacyjno-kadrowych, niezależnych od woli organu, gdyż obecnie dwóch pracowników referatu - w tym pracownik merytoryczny prowadzący sprawę - przebywa na dłuższych zwolnieniach lekarskich. Spowodowało to znaczące utrudnienia w bieżącej pracy Urzędu i Referatu Gospodarki i Ochrony Środowiska oraz przejściowe ograniczenie zdolności terminowego rozpatrywania wpływających wniosków. Pomimo podejmowanych działań organizacyjnych, obciążenie pozostałych pracowników uniemożliwiło zachowanie ustawowego terminu na udzielenie odpowiedzi. Wójt podkreślił, że sytuacja ta miała charakter nadzwyczajny i przejściowy, a organ nie działał w złej wierze ani z zamiarem przewlekania sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest częściowo zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; w skrócie "P.p.s.a."). Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; to oraz, o ile inaczej nie zastrzeżono, dalsze orzeczenia przywołane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, ze strony internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. - a w ślad za tym także do art. 52 § 2 P.p.s.a. - z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine P.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18).

Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem 1 czerwca 2017 r., przepis art. 53 § 2b (ab initio) P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" - które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II OSK 973/19). W konsekwencji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten przed wniesieniem skargi na bezczynność udostępni informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że analiza akt sprawy i stanowisk procesowych stron pokazuje, że do dnia wniesienia skargi (tj. do 23 września 2025 r.) wnioskowane informacje nie zostały Skarżącemu udostępnione w całości, a jedynie w części.

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

Przedmiotem tej skargi uczyniono bezczynność Wójta Gminy w załatwieniu wniosku skarżącego z 20 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne było więc rozważenie następujących kwestii:

(i) czy Wójt jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej;

(ii) czy informacje żądane przez Skarżącego stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.;

(iii) czy Wójt prawidłowo załatwił sprawę ww. wniosku.

Ad (i) Jest poza sporem, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej adresatami obowiązku udostępnienia takiej informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 tej ustawy. W szczególności są nimi "organy władzy publicznej" (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego ("j.s.t."), w tym ich organy wykonawcze, jakimi w szczególności są wójtowe/ burmistrzowie / prezydenci miast (por. wyroki WSA: z 15 stycznia 2013 r., II SAB/Ol 165/12; z 2 czerwca 2015 r., IV SAB/Po 47/15; z 14 czerwca 2016 r., IV SAB/Wr 75/16; z 27 lipca 2016 r., II SAB/Gd 91/16; z 21 lipca 2017 r., II SAB/Bd 65/17; z 31 lipca 2017 r., II SA/Kr 672/17; z 27 kwietnia 2018 r., II SAB/Wa 665/17; z 28 grudnia 2018 r., II SAB/Po 108/18; z 21 listopada 2019 r., IV SAB/Wr 99/19; z 25 września 2020 r., IV SAB/Po 90/20; z 3 marca 2021 r., II SAB/Gd 117/20; z 13 kwietnia 2022 r., II SAB/Wa 849/21; z 3 kwietnia 2024 r., II SAB/Rz 143/23).

A zatem Wójt jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu (por. art. 4 ust. 3 in fine u.d.i.p.).

Ad (ii) Przechodząc do analizy przedmiotowego aspektu sprawy - tj. oceny, czy żądane przez Skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej - wypada wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w tym informacji o działalności samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (zob. art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji RP).

Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą (acz wysoce niedoskonałą) definicję legalną "informacji publicznej", przez którą - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in.: informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f), a także informacje o majątku publicznym, w tym o majątku j.s.t., oraz długu publicznym i ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.c. lit. f i lit. h).

Już w świetle wyliczenia zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jakiekolwiek zadysponowanie majątkiem publicznym będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu, jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA z 5 października 2022 r., IV SAB/Wr 669/22).

Sąd przyjął więc, że żądane informacje dotyczą majątku gminy i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad (iii) Przechodząc do końcowej oceny, czy w kontrolowanej sprawie Wójt, jako podmiot obowiązany do udostępniania posiadanych informacji publicznych, dopuścił się zarzucanej bezczynności - rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym lub terminie przedłużonym przez organ (por. odpowiednio art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) - należy wskazać, że szczególne terminy załatwienia sprawy w przedmiocie informacji publicznej zostały określone w art. 13 u.d.i.p., który stanowi, że:

1. "Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku."

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak wykazania przez wnioskodawcę, pomimo uprzedniego wezwania go o to przez organ, szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu takiej informacji) albo decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W każdym z tych przypadków, zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem.

Należy podkreślić, że niewątpliwie, na datę wniesienia skargi, tj. 23 września 2025 r. organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego w następującym zakresie.

Otóż w terminie 14 dni od jego złożenia organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 24 lipca 2025 r. w zakresie pkt 1 i 4 wniosku. Odpowiedź ta jest wyczerpująca i dokładna.

Wobec negatywnej odpowiedzi organ na żądanie sformułowane w pkt 4 wniosku, wniosek skarżącego w zakresie pkt 5 i 5 nie stał się aktualny.

Reasumując, z uwagi na fakt, iż na datę wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku skarżącego w pkt 1 i 4.

Sąd skargę w tym zakresie oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Co do żądania wniosku opisanego w pkt 2 i 3, będącego przedmiotem decyzji Wójta z dnia 2 lipca 2025 r., decyzji SKO z dnia 22 lipca 2025 r. i decyzji Wójta z dnia 24 września 2025 r. Sąd przyjął, że skarżony organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego w tym zakresie.

Początkowa odmowa udzielenia żądanej informacji (pkt 2 i 3 wniosku) przez Wójta, z uwagi na okoliczności z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., nie spotkała się z akceptacją SKO, z uwagi na brak należytego uzasadnienia.

Akta z SKO wpłynęły do Wójta w dniu 21 sierpnia 2025 r.

Dopiero po upływie ponad miesiąca od tej daty, po wniesieniu skargi, w dniu 24 września 2025 r. Wójt załatwił wniosek skarżącego wydając decyzję o umorzeniu postępowania w zakresie pkt 2 i 3 i informując pismem skarżącego, że takiej informacji nie posiada.

Abstrahując od konieczności wydania w tej sprawie decyzji o umorzeniu postępowania z dnia 24 września 2025 r. przez Wójta czy tez po jej prawidłowości – decyzja ta nie została zaskarżona przez skarżącego i nie jest przedmiotem kontroli Sądu meriti.

Sąd stwierdza, że udzielenie skarżącemu informacji pismem z dnia 24 września 2025 r. informującym, że nie jest w posiadaniu żądanych plików ani Raportu, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego w zakresie pkt 2 i 3.

Informacja ta została przekazana skarżącemu po upływie 14 dni od dnia zwrotu akt przez Starostę.

Dlatego też Sąd w pkt I wyroku stwierdził bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego co do punktów 2 – 3 (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Sąd przyjął, że niespornie organ w większości terminowo podejmował czynności w załatwieniu wniosku skarżącego, udzielał mu odpowiedzi, wydawał decyzje. Stwierdzone opóźnienie nie jest zbyt duże, nie świadczy o lekceważeniu wnoszącego wniosek (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.