Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. A S.A. w K. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]

nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] uznające zarzuty wniesione przez Spółkę, dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny, za niezasadne.

Podstawę wniesionych przez zobowiązaną zarzutów stanowił art. 33 pkt 9

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.

Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 r. ze zm.). Zdaniem Spółki organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku gminy o statusie miasta oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego był właściwy organ gminy,

tj. Prezydent Miasta R., a nie właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2015 r. pełnomocnik Spółki cofnął skargę podnosząc, że jej zarzuty zostały sformułowane na kanwie sporu z organami dotyczącego właściwości organu egzekucyjnego, która to kwestia została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/14. Stwierdzono w niej, że:

"1. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego.

2. Na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W omawianej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki w piśmie procesowym z dnia

12 marca 2015 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie

w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.