Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa z dnia 16 czerwca 2008 r., nr XIV/87/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa postanawia: oddalić wniosek skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 749/17.

Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 749/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. I. na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa z dnia 16 czerwca 2008 r., nr XIV/87/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa.

W dniu 4 grudnia 2017 r. do tut. sądu wpłynęło pismo skarżącego w którym zwrócił się do wyjaśnienie ostatniego akapitu opisanego wyżej postanowienia w brzmieniu "Jeżeli bowiem wyrok w sprawie II SA/Kr 1363/16, w której dokonano już kontroli poprawności zachowania procedury uchwałodawczej w całości, będzie prawomocny to w niniejszej sprawie nie można będzie przyjąć, że procedura ta została naruszona, albowiem w takim przypadku Sąd będzie tym wyrokiem związany". Zdaniem skarżącego powyższe stwierdzenie budzi wątpliwości w interpretacji i pozostaje w sprzeczności z innym fragmentem uzasadnienia, gdzie podniesiono: "Wynik postępowania wszczętego skargą kasacyjną wniesioną od wyroku z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt 1363/16 będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, bowiem ewentualne orzeczenie co do prawidłowości i legalności zaskarżonego aktu rzutować będzie na ocenę tego aktu dokonywaną w kolejnych postępowaniach jego dotyczących".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego należało uznać za wniosek o wykładnię postanowienia.

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) –dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 337/14, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11). Podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 22/15 LEX nr 1628848). Ponadto przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14). Jednocześnie wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OZ 66/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/11).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącego o wykładnię orzeczenia nie jest zasadny. Treść uzasadnienia postanowienia nie nasuwa żadnych wątpliwości. Kwestionowane zdanie jest jednoznaczne i nie wymaga interpretacji. Brak zrozumienia przez skarżącego znaczenia prawnego sformułowań zawartych w postanowieniu nie może stanowić uzasadnienia dla żądania dokonania ich dodatkowej wykładni.

Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.