Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1037/14 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności za pobyt w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr[...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J.O. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1037/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności za pobyt w domu opieki społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia[...] ., nr [...] zobowiązał J. O. do zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych przez Gminę [...] na opłatę pobytu M. O. w Domu Pomocy Społecznej [...] za okres od 1 lutego do 30 czerwca 2013 r. w łącznej kwocie 6.976,10 zł na wskazany rachunek bankowy w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia[...] ., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w okresie od 1 lutego 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. Gmina [...] wniosła zastępczo różnicę pomiędzy średnim kosztem pobytu w Domu Pomocy Społecznej w[...] , a opłatą wniesioną przez M. O. Na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, możliwe jest dochodzenie zwrotu wydatków poniesionych przez gminę w stosunku do osób, które nie zawarły stosownej umowy. Kolegium wskazało, że zasada kolejności przyjęta w art. 61 ust. 1 u.p.s. oznacza, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych, w dalszej kolejności na wstępnych, a jeszcze w dalszej - na gminie, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Istotne w tym rozwiązaniu jest to, że wnoszenie opłat nie obciąża równocześnie wszystkich zobowiązanych wymienionych w art. 61 ust. 1 ww. ustawy, ale obowiązek ten przechodzi na nich w kolejności ustalonej w powołanym przepisie. Z przytoczonych uregulowań wynika zasada, że w przypadku poniesienia wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, do których zobowiązane są osoby wymienione w ustawie o pomocy społecznej - można obowiązek zwrotu poniesionych wydatków, w tym opłat określonych przepisami ustawy o pomocy społecznej, egzekwować od tych osób na drodze administracyjnej określonej w art. 104 ust. 1 - 3 tej ustawy. Kolegium zaznaczyło, że art. 104 ust. 3 u.p.s. stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość wydatków poniesionych zastępczo przez gminę za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej i zobowiązanie do ich zwrotu osobę, która odmówiła zawarcia umowy wskazanej w art. 103 ust. 2 u.p.s. W przedmiotowej sprawie nie doszło do odmowy zawarcia przez J. O. umowy na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy, a zatem zachodziła konieczność wydania decyzji administracyjnej. Organ ustalił, że skarżąca spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. M. O. ma dwie córki: B. Ż. i J. O. Niemniej dochód na osobę w rodzinie B. Ż. jest niższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, a tym samym nie jest ona zobowiązana do partycypowania w kosztach pobytu ojca w Domu Pomocy Społecznej. W ocenie Kolegium, z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że sytuacja majątkowa, rodzinna i osobista J. O. jest na tyle dobra, że nie daje podstaw do zastosowania jakiejkolwiek ulgi w ramach art. 104 ust. 4 u.p.s. Strona dysponuje dochodem i środkami, aby ponosić koszty pobytu ojca w DPS[...] .

J. O. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA), który wskazanym na wstępie wyrokiem ją oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd wskazał, że z art. 61 ust. 1 u.p.s. wynika krąg podmiotów zobowiązanych do ponoszenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej i jednocześnie kolejność ponoszenia odpłatności. Natomiast w myśl art. 61 ust. 3 u.p.s., w przypadku niewywiązywania się z tego obowiązku osób zobowiązanych ustawowo, opłaty te zastępczo wnosi gmina, przy czym przysługuje jej prawo zwrotu poniesionych wydatków. Sąd uznał, że pokryte przez gminę koszty pobytu w domu społecznym podlegają zwrotowi przez wymienione przez ustawę osoby (małżonka i krewnych w linii prostej), o ile dysponują oni dochodem przekraczającym określony przez ustawę procent kryterium dochodowego. Zawarcie umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. służy jedynie określeniu wysokości opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, jednakże sam obowiązek wnoszenia opłat wynika z ustawy, a nie z umowy. W sytuacji zatem uchylania się od tego obowiązku przez osoby zobowiązane, gmina, która zastępczo poniosła wydatki, może dochodzić ich zwrotu na drodze administracyjnej. Następuje to poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy, która to decyzja określa wysokość opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej wniesionej zastępczo przez gminę, a także osobę zobowiązaną do zwrotu tej należności. Sąd uznał, że określone w ustawie kryterium dochodowe spełniła wyłącznie J. O. Zdaniem Sadu, podstawową przesłanką dochodzenia przez gminę od bliskich mieszkańca domu pomocy społecznej zwrotu opłaty, jest uchylanie się przez te osoby od ciążących na nich obowiązków, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż poprzedziła ją decyzja o skierowaniu ojca skarżącej do DPS, decyzja o umieszczeniu go w DPS oraz decyzja ustalająca opłatę za jego pobyt w DPS.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik J. O., zaskarżając go w całości i formułując następujące zarzuty:

1. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, ponieważ z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach należycie wykonał obowiązek rozpoznania i odniesienia się do wszystkich przytoczonych w skardze zarzutów - naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przepisów prawa materialnego, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie wykonał należycie obowiązku ich przytoczenia w uzasadnieniu wyroku, pomijając część zarzutów skarżącej, a do części zarzutów odnosząc się w sposób lakoniczny;

2. Naruszenie prawa materialnego, a to:

a) art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. poprzez jego zastosowanie podczas gdy brak było uprzedniej decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s.,

b) art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.s. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji odmowy podpisania umowy przez osobę zobowiązaną do jej zawarcia,

c) art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w przypadku odmowy podpisania umowy przez osobę zobowiązaną, organ pomocy społecznej winien wystąpić do sądu powszechnego z roszczeniem opartym na przepisie art. 64 k.c,

d) art. 104 ust. 4 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do skorzystania przez organ z instytucji wyrażonej w tym przepisie.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że WSA w Gliwicach nie rozpoznał wszystkich podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...], a w tym zarzutu naruszenia art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., jak również nie wykonał należycie obowiązku przytoczenia ich w uzasadnieniu wyroku.

Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacvjnie wskazała, że adresatem decyzji ustalającej opłatę za pobyt M. O. w DPS [...] był on sam, jak również Gmina[...]. W związku z tym, obowiązek partycypowania przez nią w kosztach pobytu ojca w DPS nigdy nie został określony, a decyzja zobowiązująca do zwrotu opłaty za pobyt M. O. w DPS nie jest decyzją, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy. Uzasadniając kolejny zarzut podkreślono, że J. O. odmówiła podpisania umowy dotyczącej określenia zasad ponoszenia przez nią odpłatności za pobyt ojca w DPS, a w takiej sytuacji przepis art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.s. nie może stanowić podstawy wydania decyzji ustalającej wysokość należności podlegającej zwrotowi z tytułu poniesionych wydatków wniesionych zastępczo przez Gminę[...]. Nadto z treści art. 103 ust. 2 u.p.s. wynika jednoznacznie, że ustalenie wysokości opłaty za pobyt mieszkańca w DPS, może nastąpić wyłącznie w formie umowy cywilnoprawnej. W związku z tym, w sytuacji gdy J. O. odmówiła podpisania takiej umowy, organ powinien wystąpić z roszczeniem do sądu powszechnego, nie mógł natomiast rozstrzygnąć tej kwestii decyzją.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 104 ust. 4 u.p.s. wskazano, że z uwagi na wysokość wynagrodzenia J. O., jak również konieczność zakupu lekarstw nie jest ona w stanie partycypować w kosztach utrzymania ojca. Nadto M. O. przebywa w jednym z najdroższych ośrodków pomocy społecznej i deklaruje chęć ponoszenia pełnych kosztów utrzymania. Co więcej w dzieciństwie J. O. jak również jej matka były ofiarą przemocy domowej ze strony ojca, w związku z tym ponoszenie przez nią kosztów jego utrzymania jest rażąco niesprawiedliwe. Na poparcie swoich zarzutów, skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w [...] wniosło o jej oddalenie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej postawione okazały się zasadne.

Podstawowym zagadnieniem, które jawi się jako sporne w niniejszej sprawy jest kwestia prawidłowości nałożenia na skarżącą obowiązku zwrotu na rzecz gminy części opłaty przez nią poniesionej za pobyt w domu pomocy społecznej jej ojca. Artykuł 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej zawiera katalog osób obowiązanych do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Są to kolejno: mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Przyjęta przez ustawę kolejność oznacza, że jeżeli osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek ten przechodzi na małżonka, następnie na zstępnych, wstępnych, a na końcu na gminę, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Obowiązek nie obciąża równocześnie wszystkich, lecz przechodzi na zobowiązanych w powołanej w przepisie kolejności. Z art. 61 ust. 3 u.p.s. wynika, że ponoszenie opłat przez gminę w sytuacji, gdy nie wywiązują się z tego osoby zobowiązane w pierwszej kolejności, ma charakter zastępczy i gminie przysługuje następnie prawo dochodzenia zwrotu poniesionych wydatków.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 u.p.s. należności z tytułu wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, z tytułu opłat określonych przepisami ustawy oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl ust. 3 powołanego artykułu, wysokość tych należności, oraz terminy ich zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Ustęp 4 wskazuje natomiast okoliczności uzasadniające odstąpienie od dochodzenia zwrotu wydatków, umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń, odroczenie płatności albo rozłożenie na raty. Stanowisko organu w tej sprawie powinno zostać wyrażone w decyzji, która niewątpliwie ma w tym zakresie charakter uznaniowy, a jej wydanie powinna poprzedzać ocena sytuacji zobowiązanego dokonana na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Natomiast decyzja wydana w trybie art.104 ust.3 u.p.s. ma na celu przeprowadzenie egzekucji niezrealizowanego przez zobowiązaną osobę obowiązku i stanowi tytuł egzekucyjny będący podstawą prawną do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej.

W niniejszej sprawie kluczowe jest wskazanie źródła obowiązku ponoszenia opłat za pobyt osoby w domu pomocy społecznej: sama ustawa, decyzja administracyjna, czy umowa cywilnoprawna, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 ustawy. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że źródło to ma niewątpliwie charakter administracyjnoprawny i wynika z art. 59 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym, w celu ustalenia opłaty za pobyt w domu społecznym, organ właściwej gminy wydaje decyzję administracyjną. Decyzja taka konkretyzuje i indywidualizuje omówiony wyżej ogólny obowiązek ponoszenia opłat, wynikający z art. 61 ust. 1 i 2 u.p.s. Adresatami takiej decyzji mogą być zatem mieszkaniec domu pomocy społecznej, a także osoba (osoby) z kręgu wymienionych podmiotów (małżonek, wstępni, zstępni, gmina). W decyzji dochodzi zatem do konkretyzacji osób zobowiązanych do ponoszenia opłat, jak również wysokości opłat i ewentualnego zwolnienia w całości lub w części, o czym jest mowa w art. 64 u.p.s. Zatem obowiązek ponoszenia opłat za pobyt innej osoby w domu pomocy społecznej nie wynika wprost z ustawy. Może być on dobrowolnie wykonywany przez zobowiązane do tego osoby na podstawie i w wysokości ustalonej w umowie zawartej na podstawie art.103 ust.2 u.p.s. Natomiast jeżeli obowiązek taki nie jest wykonywany przez zobowiązane do tego osoby dobrowolnie, to wówczas niezbędna jest konkretyzacja tego obowiązku poprzez wydanie zindywidualizowanego aktu administracyjnego. Oznacza to, że obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę, czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przewidziana w art. 59 ust. 1 ustawy.

Taką też tezę sformułował NSA w uchwale z 11 czerwca 2018r., sygn. akt I OPS 7/17 wskazując, że obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.), opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 tej ustawy lub w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy o pomocy społecznej.

Zatem zarzuty skargi kasacyjnej są w tym zakresie uzasadnione, gdyż Sąd I instancji błędnie uznał, że zaskarżona decyzja, oraz decyzja organu I instancji były zgodne z prawem. Analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja wydana przez organ gminy na podstawie art. 59 ust. 1 u.ps. zobowiązała do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej jedynie M. O. Obowiązku takiego nie wykreowano w stosunku do J. O., która tym samym nie została zobowiązana z tytułu pobytu swojego ojca w domu pomocy społecznej. W tej sytuacji należy podzielić zarzut naruszenia art. 104 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.s., albowiem decyzje poddane kontroli przez Sąd I instancji nakładały na skarżącą kasacyjnie obowiązek zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę [...] w sytuacji, gdy wcześniej w ogóle nie wydano decyzji określającej obowiązek uiszczenia opłaty i jej wysokości przez J. O.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie okazały się zasadne. Odnosząc się do nich kolejno, należy stwierdzić, że:

- art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. zakreśla właściwość sądów administracyjnych; zarzut naruszenia tej regulacji można skutecznie ponosić jedynie, o ile Sąd odmówiłby kontroli aktu w zakresie jego zgodności z prawem lub dokonał jej w innym zakresie; natomiast błędna konstatacja, w następstwie dokonania kontroli aktu pod względem zgodności z prawem, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenia wskazanej regulacji;

- art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę wyznaczającą zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego; w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie wykroczył zatem poza ustawowy zakres kognicji;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznacza granice rozpatrzenia sprawy przez sąd pierwszej instancji. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można mieć wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał sprawę w jej granicach.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.s. Jak już wyżej wykazano, w przypadku administracyjnoprawnego ustalenia opłat za pobyt osoby w domu pomocy społecznej nie ma zastosowania wskazywany przez stronę art. 64 k.c., lecz sprawę załatwia się poprzez wydanie decyzji administracyjnej, co wynika z art. 59 ust. 1 u.p.s. oraz art. 104 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.s., a zatem nie mogło dojść do naruszenia art. 104 § 1 k.p.a.

Wobec stwierdzonych do tej pory uchybień, za przedwczesny należy uznać zarzut naruszenia art. 104 ust. 4 u.p.s., w związku z tym zarzut ten nie podlegał rozpoznaniu. Dodać jedynie należy, że jego zastosowanie wymaga stosownej inicjatywy ze strony osoby zobowiązanej, jej aktywności i pełnej współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej. Tymczasem jak wynika z akt sprawy ze strony J. O. brak jest od 21.12.2012r. (tj. daty przeprowadzenia ostatniego wywiadu środowiskowego) właściwego współdziałania z ośrodkiem pomocy społecznej.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok a uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, która z przedstawionych wyżej powodów została uwzględniona na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a.