Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Patrycja Seweryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 oddala skargę.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 9 grudnia 2019 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w G. – dalej jako "skarżąca" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "SKO", "Kolegium") z dnia 29 sierpnia 2018 r., [...] o odmowie uchylenia decyzji SKO z dnia 16 maja 2016 r., SKO Gd/3714/15, utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011, działając m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej jako "O.p."), SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 16 maja 2016 r., [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do WSA w Gdańsku.

Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 812/16, WSA w Gdańsku odrzucił skargę na ww. decyzję SKO. Postanowienie wpłynęło do SKO w dniu 27 października 2016 r.

Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2018 r. skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją SKO w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przesłanką wznowienia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., SK 48/15 (OTK-A 2018/2).

SKO postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. wznowiło postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Następnie decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. (powinno być 2018 r. – podkr. Sądu), sygn. akt [...], odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 16 maja 2016 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka dla odmowy uchylenia decyzji ustalającej z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., gdyż zobowiązanie podatkowe za rok 2011 z mocy tego przepisu przedawniło się więc z końcem roku 2016. Po tym terminie wysokość zobowiązania nie może być modyfikowana przez organ podatkowy w ramach wznowienia postępowania, albowiem na przeszkodzie temu stoi art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. Ponieważ postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte w 2018 r., uzasadnione było wydanie przez SKO rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji. Co także istotne, nie doszło w sprawie do przerwania biegu przedawnienia. Z pisemnej odpowiedzi organu podatkowego z dnia 19 lipca 2018 r. wynika, że należności podatkowe podatnika zostały uregulowane oraz nie stosowano żadnych czynności egzekucyjnych.

SKO stwierdziło, że brak było podstaw do wydania, po wznowieniu postępowania w sprawie, decyzji w przedmiocie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając, że organ pominął treść art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. SKO rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne.

W decyzji z 6 listopada 2018 r. SKO stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne. Jak wynika z analizy akt sprawy, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w okresie od 22 czerwca 2016 r., tj. od dnia złożenia przez spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, do dnia 27 października 2016 r., tj. do dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 812/16. Oznacza to, że termin przedawnienia uległ zawieszeniu o 127 dni, czyli zobowiązanie przedawniło się w dniu 9 maja 2017 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania podatkowego został złożony do SKO w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli znacznie po upływie terminu przedawnienia.

Po rozpatrzeniu skargi spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 799/19, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać, choć nie z przyczyn wskazanych w zarzutach skargi. Sąd wyjaśnił, że lektura sentencji jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie poddaje się kontroli sądu. W art. 210 § 1 O.p. ustawodawca wskazał wszystkie elementy, jakie musi zawierać decyzja. Jednym z jej elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. O ile zaś stan faktyczny zawarty w uzasadnieniu decyzji organu jest wyczerpujący i zwięzły, o tyle uzasadnienie prawne nie spełnia żadnych standardów. Stąd, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję zobowiązał SKO do przestrzegania reguł prawidłowego konstruowania uzasadnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W konsekwencji SKO po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 9 grudnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia 29 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania, gdyż w sprawie dotyczącej określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok, a więc prawidłowo zaskarżoną decyzją odmówiono uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2016 r., [...]

Z analizy akt sprawy wynika, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w okresie od 22 czerwca 2016 r. (tj. dnia złożenia przez spółkę skargi do WSA w Gdańsku) do 27 października 2016 r. (tj. dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego postanowienia WSA z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 812/16). Oznacza to, że termin przedawnienia uległ zwieszeniu o 127 dni, czyli zobowiązanie przedawniło się w dniu 9 maja 2017 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania podatkowego został złożony do SKO w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli znacznie po upływie terminu przedawnienia.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożył pełnomocnik Spółki. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I.Naruszenie prawa materialnego, tj.

1.art. 70 § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie oraz art. 70 § 6 pkt 2 O.p. poprzez niezastosowanie i przyjęcie, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2011 przedawniło się, podczas gdy w niniejszej sprawie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie wniosek o wznowienie postępowania, który jest w toku, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia;

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.

1. art. 245 § 1 pkt 3) lit. b) O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji Kolegium z dnia 16 maja 2016 r. SKO Gd 3714/15, podczas gdy w niniejszej sprawie nie mają zastosowania wymienione w tym przepisie przesłanki uzasadniające przyjęcie, iż nie jest możliwe wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy,

2. art. 245 § 1 pkt 3) lit. b) O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i uznanie za zasadną odmowę uchylenia decyzji z dnia 16 maja 2016 r. SKO Gd 3714/15, podczas gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, co oznacza, iż nie zachodzi przesłanka braku możliwości wydania nowej decyzji także w zakresie zobowiązania podatkowego, co również stwierdziło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

3. art. 243 § 2 O.p. poprzez brak przeprowadzenia podstępowania co do rozstrzygnięcia i wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji Kolegium z dnia 16 maja 2016 r., SKO Gd 3714/15 w oparciu o uznanie, iż nie jest możliwe wydanie decyzji z uwagi na treść przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p.,

4. art. 120, 122, 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, i art. 194 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) O.p. poprzez brak wyjaśnienia istotnej okoliczności faktycznej, tj. brak ustalenia czy w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego i brak przeprowadzenia dowodów w tym zakresie,

5. art. 187 § 3 O.p. poprzez brak zakomunikowania stronie faktu otrzymania przez organ wyroku ze stwierdzeniem prawomocności,

6. art. 212 w zw. z art. 128 O.p. poprzez przyjęcie, iż organ jest związany decyzją określającą zobowiązania podatkowe, podczas gdy decyzja taka może zostać uchylona w wyniku wznowienia postępowania,

7. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo iż taka możliwość wypracowana została m. in. poprzez doktrynę, a w sprawie możliwa jest korekta "w dół" orzeczenia organu pierwszej instancji, jak również wobec tego, że zobowiązanie podatkowe zostało określone przed upływem terminu przedawnienia, to aktualnie jego modyfikacja do niższej wysokości jest możliwa.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 29 sierpnia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Została ona wydana po uchyleniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 799/19 poprzedniej decyzji organu rozstrzygającego w przedmiocie zasadności uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest głównym kryterium poprawności wydanej w tym trybie decyzji. Zdaniem Sądu organ zrealizował wskazania i wytyczne zawarte w wyroku w sprawie I SA/Gd 799/19, bowiem zaskarżona decyzja zawiera elementy przewidziane w art. 210 § 1 O.p., a jej uzasadnienie faktyczne i prawne umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej.

Stosowanie instytucji wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenie decyzji objętej tym postępowaniem uzależnione jest od dwóch przesłanek. Po pierwsze musi zaistnieć jedna z przesłanek pozytywnych określonych w art. 240 § 1 O.p., a po drugie, nie mogą wystąpić negatywne przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 245 § 1 pkt 3 O.p.

Pierwszy ze wskazanych przepisów wymienia w sposób enumeratywny przesłanki, których zaistnienie skutkuje możliwością uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, drugi zaś - wyklucza możliwość uchylenia decyzji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Podstawą wydania takiej decyzji odmownej jest m.in. upływ terminów określonych w art. 68, art. 70 lub art. 118 O.p.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaistniała przesłanka opisana w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., a więc decyzja ostateczna została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei, skarżąca w toku postępowania powołując się na wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego kwestionowała uznanie na podstawie przepisów uznanych z niezgodne z Konstytucją, iż stacje transformatorowe oraz rozdzielnie prądu, które pozostają z siecią jedynie w związku funkcjonalnym stanowią obiekt budowlany. W konsekwencji zasadne jest uznanie, że została spełniona przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

Spór pomiędzy stronami wynika natomiast z odmiennej interpretacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. Zgodnie z powołanym przepisem, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118.

W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie uznało, że w sprawie nastąpił już upływ terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe uległo by przedawnieniu z końcem 2016 roku. Niemniej, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.

Z ustaleń organu wynika, że na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok skarżąca, w dniu 22 czerwca 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 812/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił tę skargę. Odpis postanowienia został zaś doręczony organowi dnia 27 października 2016 r.

W tych okolicznościach nie budzi zastrzeżeń ustalenie, że termin przedawnienia uległ w niniejszej sprawie zawieszeniu o okres 127 dni. Zobowiązanie przedawniło się zatem w dniu 9 maja 2017 roku.

Momentem, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. (po upływie których organ odmawia uchylenia decyzji, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ tych terminów), jest moment zgłoszenia żądania wznowienia postępowania przez podatnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2019 r., I SA/Sz 530/19, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez spółkę dnia 12 stycznia 2018 roku, a zatem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.

O niemożności merytorycznego rozstrzygania wskutek upływu terminu przedawnienia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie Izby Finansowej NSA w uchwale z 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, gdzie wyraźnie wskazał, że upływ terminu przedawnienia wywołuje różnorakie skutki, stanowi między innymi przesłankę odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na treść art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. mimo istnienia przesłanek wznowienia i nie ma przy tym znaczenia, jaka jest przyczyna wznowienia.

Stanowisko to wzmacnia argumentacja zawarta w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślających gwarancyjną i stabilizacyjną funkcję przedawnienia (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 28 czerwca 2010 r., I FPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 85, uchwałę siedmiu sędziów NSA z 3 grudnia 2012 roku, sygn. akt I FPS 1/12, ONSAiWSA 2013, Nr 3, poz. 37 oraz uchwałę całej Izby Finansowej NSA z 29 września 2014 r., II FPS 4/13, ONSAiWSA 2015, Nr 1, poz. 1). Funkcja ta przejawia się w tym, że po upływie terminu przedawnienia po obu stronach nieistniejącego już zobowiązania podatkowego, winien istnieć stan pewności w zakresie wzajemnych zobowiązań i uprawnień.

Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia upłynął i orzekanie co do istoty sprawy nie jest dopuszczalne.

W myśl art. 245 § 2 O.p., odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. W niniejszej sprawie Kolegium wskazało na okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.

Jako bezzasadne należało ocenić pozostałe zarzuty skargi.

Zarzut sformułowany w punkcie I. 1. skargi nie uwzględnia okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie. Skarżąca nie wskazała, od jakiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niewątpliwie natomiast postępowanie sądowe w zakresie podatku od nieruchomości za 2011 r. zakończyło się prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 812/16 odrzucającym skargę, na co zwrócił uwagę Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 799/19.

W konsekwencji skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, co do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zupełnie bezzasadnym jest z kolei zarzut naruszenia art. 243 § 2 O.p. Zgodnie

z brzmieniem wskazanego przepisu w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (§1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2).

W poddanych kontroli decyzjach Kolegium wskazywało w sposób wyczerpujący, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, która stanowiła podstawę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Niemniej z uwagi na wystąpienie przesłanki negatywnej, uchylenie decyzji wymiarowej nie było prawnie dopuszczalne. Kolegium przeprowadziło stosowne postępowanie mające na celu zbadanie możliwości uchylenia wydanej uprzednio decyzji. Oceny merytorycznej przesłanki wznowienia postępowania dokonuje się dopiero po wznowieniu postępowania w drodze stosownego postanowienia na podstawie art. 243 § 2 O.p. Dopiero takie postanowienie staje się podstawą do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanego decyzją ostateczną, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 243 § 1 i 2 O.p.. W niniejszej sprawie, powyższe oceniane jako wyczerpujące i zupełnie prawidłowe postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego miało bezsprzecznie miejsce.

Mając na względzie dokonane już ustalenia, jako bezzasadne należy ocenić zarzuty naruszenia art. 120, 122, 180 § 1, art. 187 § 1 i 3, art. 191, art. 194 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) O.p. Skarżąca powiela bowiem wciąż ten sam zarzut – nieprawidłowego ustalenia okoliczności przedawnienia zobowiązania podatkowego – starając się go uargumentować faktycznie niezaistniałymi wadami postępowania. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium w sposób prawidłowy oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przeprowadzone postępowanie zostało zakończone wydaniem prawidłowej i należycie uzasadnionej decyzji.

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 212 w zw. z art. 128 O.p. Skoro decyzją ostateczną stronie określono zobowiązanie podatkowe za 2011 r. które uległo przedawnieniu to decyzja ta, zgodnie z art. 212 zdanie pierwsze i art. 128 O.p. wiąże organ we wszystkich innych postępowaniach. Brak jest przy tym podstaw prawnych do wydania, w wyniku wznowienia postępowania, nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, ze względu na upływ terminów przewidzianych w art. 70 O.p. W tych okolicznościach sprawy, wbrew zarzutom skargi nie było podstaw do zastosowania przez Kolegium przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. W realiach niniejszej sprawy nie znajduje bowiem podstaw żądanie skarżącej wydania sprzecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z rozstrzygnięciem dotychczasowym w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.