Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W treść skargi z dnia 17 września 2015 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wplótł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do momentu rozpoznania skargi w tej sprawie. Wniosek ów pozbawiony jest jednak jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia.

Wypada nadmienić, że postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonego aktu działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A więc warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).

W tym konkretnym przypadku skarżący nawet nie naprowadził na jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które mogłyby uzasadnić zastosowanie tymczasowej ochrony. Tym samym nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonego postanowienia może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków.

Końcowo należy zaakcentować, mając na względzie podstawy wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., że choć sytuacja materialna podmiotu wnioskującego może być czynnikiem wpływającym na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracji publicznej, to sama zła kondycja finansowa strony nie przesądza jeszcze o konieczności uwzględnienia zgłoszonego żądania. Trudna sytuacja majątkowa skarżącego, która legła u zwolnienia go od kosztów sądowych, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2015 r. "przesłanki przyznania prawa pomocy i wstrzymania wykonania aktu nie są bowiem tożsame" (sygn. akt II FZ 821/15, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.