III SAB/Gd 41/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-05-14	
Data wpływu	2026-01-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Katarzyna Krzysztofowicz /Sędzia Zastępca/	
Symbol z opisem	645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 3 § 1-3,  art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1153; art. 26; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1043; art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 63 ust. 1; Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j.)
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 65 § 1, art. 221 § 1, art. 227, art. 228, art. 231 § 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. W. i A. W. na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w przedmiocie przekazania skargi według właściwości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić J. W. i A. W. solidarnie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.	
Uzasadnienie
J. W. i A. W. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu (dalej też: "organ") w sprawie przekazania skargi według właściwości.

Skarżący wskazali, że w dniu 8 września 2025 r. złożyli do Prezydenta Miasta Sopotu skargę na dyrektora szkoły ( [...] ) w związku z naruszeniem przez niego przepisów prawa oświatowego oraz uchybieniem godności zawodu nauczyciela. Organ w dniu 15 września 2025 r. przekazał skargę według właściwości Radzie Miasta Sopotu, o czym skarżący zostali poinformowani w dniu 16 września 2025 r. Pismem z dnia 8 października 2025 r. organ poinformował skarżących o wycofaniu przekazania skargi do rozpatrzenia przez Radę Miasta Sopotu. Skarżący pismem z dnia 27 października 2025 r. zażądali niezwłocznego przekazania skargi zgodnie z właściwością Radzie Miasta Sopotu. Organ w piśmie z dnia 7 listopada 2025 r. poinformował skarżących, że podtrzymuje swoje stanowisko, że Rada Miasta Sopotu nie jest organem właściwym (nie posiada kompetencji) do rozpoznania skargi z dnia 8 września 2025 r. Skarżący w piśmie z dnia 18 listopada 2025 r. ponownie wezwali organ do natychmiastowego przekazania skargi Radzie Miasta Sopotu. Organ pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. poinformował skarżących, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko i nie stwierdził uzasadnionych podstaw do podjęcia działań objętych żądaniem skargi, bez podania podstawy prawnej.

W ocenie skarżących, zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. (mylnie wskazano nieistniejący art. 299 pkt 3 k.p.a. – uwaga Sądu), organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora szkoły jest Rada Miasta Sopotu. Skarżący powołali się na art. 231 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi. Skargę z dnia 8 września 2025 r. samowolnie i bezpodstawnie wycofano z Rady Miasta Sopotu, co należy uznać za jej nieprzekazanie. Nadto nie został zachowany termin z art. 231 k.p.a. W tych okolicznościach nieprzekazanie skargi z dnia 8 września 2025 r. do rozpatrzenia Radzie Miasta Sopotu należy uznać za przekroczenie uprawnień funkcjonariusza publicznego, co stanowi rażące naruszenie prawa przez organ.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta Sopotu do niezwłocznego przekazania skargi organowi właściwemu, tj. Radzie Miasta Sopotu, nałożenie grzywny na organ w związku z rażącym naruszeniem prawa oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że biorąc pod uwagę zarzuty skargi z dnia 8 września 2025 r. na działanie dyrektora szkoły Rada Miasta Sopotu nie jest organem właściwym do jej załatwienia. Zarzuty skargi dotyczą bowiem działań dyrektora szkoły i żądań skarżących w przedmiocie jego odwołania ze stanowiska. Kwestie dotyczące powołania i odwołania dyrektora szkoły mogły zostać rozpoznane wyłącznie przez Prezydenta Miasta, co wynika z przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (art. 63 ust. 1, art. 66 tej ustawy). Organ zwrócił uwagę, że przedmiotem skargi była także ocena działań pedagogicznych dyrektora szkoły, do której dokonania uprawniony jest kurator oświaty zgodnie z art. 51 ust 1 Prawa oświatowego. W niniejszej sprawie nadzór pedagogiczny sprawowany jest przez Pomorskiego Kuratora Oświaty, który był organem właściwym do rozpatrzenia zasadności tego rodzaju zarzutów skargi. Pomorski Kurator Oświaty skargę taką rozpoznał na podstawie przeprowadzonej kontroli doraźnej z dnia 27 października 2025 r., o czym poinformował organ w dniu 18 listopada 2025 r.

Organ nie pozostaje w bezczynności, ponieważ skarga z dnia 8 września 2025 r. została rozpoznana w dniu 8 października 2025 r. Skarżący zostali poinformowani o braku podstaw faktycznych i prawnych do skierowania zawiadomienia do rzecznika dyscyplinarnego w trybie art. 75 ust. 2a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela wobec dyrektora szkoły oraz nakazania dyrektorowi szkoły skierowania zawiadomienia do rzecznika dyscyplinarnego w związku z odpowiedzialnością dyscyplinarną wskazanych w skardze pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2026 r., poz.143 ze zm. , dalej jako "p.p.s.a.") , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konieczne jest przez sąd ustalenie, czy została ona wniesiona w sprawie, należącej do jego kognicji.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 3 § 2a).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. ( art. 3 § 3).

Jak wynika z treści powyżej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny jest władny dokonać kontroli, czy organ pozostaje w bezczynności jedynie wówczas, gdy w kognicji sądu leży kontrola decyzji, postanowień, czynności bądź aktów w tych przepisach wskazanych.

Zauważyć należy, że w piśmie skarżących z dnia 8 września 2025 r., zatytułowanym "Skarga na dyrektora szkoły" i skierowanym do Prezydenta Miasta Sopotu jako przedstawiciela organu prowadzącego szkołę, skarżący zarzucili dyrektorowi szkoły naruszenie przepisów prawa oświatowego oraz domagali się wobec niego określonych działań , w tym odwołania go ze stanowiska.

Jak wynika ze Statutu przedmiotowej szkoły, zamieszczonego na jej stronie internetowej, organem prowadzącym szkołę jest Gmina Miasta Sopot ( § 2 ust.9 Statutu).

Organem wykonawczym gminy jest wójt, burmistrz, prezydent miasta ( art. 26 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. Dz.U. z 2025 r., poz.1153).

Do zadań organu prowadzącego szkołę należy, zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe ( tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 1043 ze zm., dalej jako "Prawo oświatowe"), wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki.

Zgodnie z art. 63 ust.1 Prawa oświatowego, stanowisko dyrektora szkoły powierza organ prowadzący szkołę. Organ, który powierzył stanowisko kierownicze, odwołuje także z tego stanowiska ( art. 66 Prawa oświatowego).

Prawo oświatowe w żadnym ze swoich przepisów nie przewiduje prowadzenia jakiegokolwiek postępowania na wniosek rodziców ucznia szkoły, w tym wobec dyrektora szkoły.

Pismo rodzica ucznia do organu prowadzącego szkołę czy też do organu wykonawczego gminy może być, zgodnie z intencją jego autora, "skargą" w potocznym tego słowa znaczeniu, czyli negatywną oceną postępowania jakiejś osoby czy instytucji, w której ewentualnie domaga się on , by adresat "skargi" podjął stosowną interwencję. Reakcja organu prowadzącego szkołę na tak rozumianą skargę, jak również jej brak nie podlega w sposób oczywisty kontroli sądu administracyjnego.

Należy nadto zauważyć, że dział VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" normuje postępowanie skargowe. Zgodnie z art. 221 § 1 k.p.a., zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu.

W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia.

Skarżący w skardze zarzucają organowi bezczynność w przekazaniu ich skargi organowi właściwemu, powołując się na przepis art. 231 k.p.a.

Przepis art. 231 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ

Zauważyć zatem należy, że postępowanie skargowo-wnioskowe ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., ponieważ postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia zarówno postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego. W postępowaniu tym nie wydaje się aktów adresowanych do strony skarżącej, a jedynie zawiadamia się ją o czynnościach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.

Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (art. 221-256 k.p.a.), odnoszące się do skarg i wniosków, nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, zatem stronie nie przysługuje także skarga na bezczynność. Wyłącza to art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie przysługuje także na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., bowiem w oparciu o ten przepis kontrolą objęte są bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących jedynie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków stron. Będąca przedmiotem skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. czynność nie kształtuje uprawnień lub obowiązków stron, a tym samym nie może mieć miejsca bezczynność organu w zakresie rozpoznania skargi ( patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt I FSK 1821/23, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zatem kognicji sądów administracyjnych nie podlega ewentualna bezczynność organu w przekazaniu skargi z art. 227 k.p.a. na podstawie art. 231 § 1 k.p.a.

Na marginesie dodać należy, że w Dziale II k.p.a., odnoszącym się do postępowania administracyjnego unormowano odrębnie – w art. 65 § 1 – kwestię badania właściwości organu. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł zarówno dokonać merytorycznej oceny, który z organów był właściwy do rozpatrzenia skargi skarżących, jak też dokonać oceny, czy Prezydent Miasta Sopotu pozostaje w bezczynności w przekazaniu ich skargi, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę odrzucił ( punkt 1. sentencji postanowienia).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy ( punkt 2. sentencji postanowienia).