II OZ 818/21 - Postanowienie

Data orzeczenia	2021-11-24	
Data wpływu	2021-11-03	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Sygn. powiązane	II SA/Łd 468/21	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 468/21 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze sprzeciwu A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: oddalić zażalenie	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 468/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej "SKO") od wyroku z dnia 20 sierpnia 2021.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ww. wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił sprzeciw A. O. od decyzji SKO w S. z [...] maja 2021 r., w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia i uchylił zaskarżoną decyzję. Doręczając organowi administracji odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem Sąd pouczył o braku prawa do jego zaskarżenia. Pismem z [...] września 2021 r. SKO w S. wniosło skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z 20 sierpnia 2021 r. Sąd wskazał, że wyrok uwzględniający sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest niezaskarżalny, w części obejmującej uchylenie zaskarżonej decyzji, a więc skarga kasacyjna od takiego wyroku jest niedopuszczalna, co wynika wprost z art. 151a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Na marginesie Sąd wskazał, że nie jest właściwy do oceny konstytucyjności uregulowania, o którym mowa w art. 151a § 3 p.p.s.a. i dlatego uznał, że ww. przepis znajduje w niniejszej sprawie bezwzględne zastosowanie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik organu zarzucił naruszenie art. 178 w zw. z art. 151a § 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 173 § 1 oraz w zw. z art. 176 ust. 1, a także art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej organu administracji nie przysługuje środek odwoławczy oraz w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie art. 178 w zw. z art. 151a § 3 p.p.s.a. polegające na wadliwym odrzuceniu dopuszczalnej skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wskazać, że z dniem 1 czerwca 2017 r. mocą art. 9 pkt 11 w związku z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) uległa zmianie treść ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), m.in. poprzez wprowadzenie do niej art. 151a p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu, Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z kolei § 2 przewiduje, że w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Natomiast art. 151a § 3 p.p.s.a. stanowi, że od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższych regulacji wynika, że skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje wyłącznie od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji. Ten środek zaskarżenia nie przysługuje zatem wobec wyroku wydanego na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona zatem od wyroku wydanego na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., czyli wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji podjętej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W tych warunkach Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Biorąc pod uwagę argumenty podniesione przez pełnomocnika organu dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności, należy przypomnieć, że według ustawodawcy sprzeciw jako środek zaskarżenia uruchamia postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasatoryjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Natomiast szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 18 października 2018 r., sygn. akt II OZ 960/18). Z tych względów nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia przez Sąd art. 45 § 1 Konstytucji RP. Przy czym podkreślenia wymaga, że celem normy z art. 151a § 3 p.p.s.a. jest realizacja zasady szybkości postępowania, która ma swoje źródło właśnie w przywołanym powyżej przepisie ustawy zasadniczej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.