Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego A.R. po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 718/16 w sprawie ze skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 718/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podziału nieruchomości.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia faktyczne oraz ocena prawna.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 oraz art. 145 § 3 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", Prezydent Miasta [...], dalej jako "Prezydent Miasta", po rozpoznaniu wniosku W.K. z dnia [...] października 2015 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...], obręb [...], w W. na działki nr [...] i nr [...], zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1994 r., nr [...].

Organ wyjaśnił, że podstawą przedmiotowego wniosku było twierdzenie wnioskodawcy, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1994 r. oraz że o fakcie wydania ww. decyzji dowiedział się z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r., nr [...] orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Prezydent Miasta przeanalizował różne postępowania toczące się w Urzędzie Miejskim w [...] z udziałem wnioskodawcy. Na podstawie tej dokumentacji stwierdził, że W.K. nie mógł dowiedzieć się o istnieniu decyzji podziałowej dopiero w dniu otrzymania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r. Organ wskazał, że informacje o podziale działki nr [...]na działki nr [...] i nr [...] zawarte są we wcześniejszych, licznych pismach, składanych przez wnioskodawcę do organu bądź od niego otrzymywanych. Informacja ta zawarta jest również w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o odmowie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności - doręczonej wnioskodawcy [...] kwietnia 2004 r. Organ wskazał, że w części orzekającej tego rozstrzygnięcia użyto opisu: "nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...],[...], obr. [...] o powierzchni [...] m2 zapisanej w KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], położonej przy ul. [...]", a następnie stwierdzono: "Decyzją z dnia [...] października 1994 r. dokonano podziału działki nr [...], obr. [...], o pow. [...] m2 na następujące działki: nr [...],[...] o łącznych pow. [...] m2". Wobec powyższego, w ocenie organu, strona co najmniej od dnia [...] kwietnia 2004r. posiadała wiedzę o decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1994 r., zatem miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania o podział działki nr [...], obr. [...] - w oparciu o art. 148 § 2 k.p.a. - rozpoczął swój bieg przynajmniej od dnia [...] kwietnia 2004 r. Wniosek został natomiast złożony dopiero w dacie wniesienia przez W.K. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r., tj. w dniu [...] października 2011 r., a zatem po upływie miesięcznego terminu do jego skutecznego złożenia.

Wskutek wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 145 § 1 pkt 4, art. 146, art. 147, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 i 4 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium w całości podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie ustaleń faktycznych i zastosowanego stanu prawnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, dalej również jako "WSA", wniósł W.K.

Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. Sąd I instancji zaznaczył, że postanowienia będące przedmiotem kontroli Sądu zostały wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, przytaczając treść art. 149 k.p.a. Wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. Pierwszy z nich inicjuje złożenie podania o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Złożenie wniosku po terminie lub brak wskazania w skardze podstawy wznowieniowej skutkują odmową wznowienia postępowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, iż momentem, w którym rozpoczął swój bieg termin z art. 148 § 2 k.p.a., tj. kiedy strona dowiedziała się o decyzji jest data [...] kwietnia 2004 r., tj. dzień odebrania przez skarżącego decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2004 r. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające na zidentyfikowanie decyzji, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest przy tym konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna zatem bieg wówczas, gdy strona dowiaduje się o fakcie wydania decyzji i jest w stanie stwierdzić, jakiej konkretnie sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. To treść rozstrzygnięcia pozwala bowiem na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Zdaniem WSA brak wskazania organu, który wydał decyzję podziałową z 1994 r. nie stanowił przeszkody do zidentyfikowania decyzji podziałowej. Wskazano bowiem inne jej istotne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 - 3 k.p.a., tj. datę jej wydania, a przede wszystkim - treść rozstrzygnięcia. Za istotne WSA uznał również to, że decyzja z dnia [...] marca 2004 r. została wydana przez ten sam organ, który wydał decyzję podziałową z [...] października 1994 r., zatem należało uznać, że Prezydent Miasta - pomijając w oznaczeniu decyzji podziałowej organ, który ją wydał, pisze o decyzji własnej. Sąd ten wskazał także na treść korespondencji skarżącego z Prezydentem Miasta, która wskazuje na wiedzę W.K. o wydaniu decyzji z [...] października 1994 r. i dokonanym nią podziale działki przed otrzymaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r.

Skoro W.K. o fakcie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1994 r. dowiedział się najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2004 r., to termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął mu w dniu [...] maja 2004 r. Wniosek o wznowienie postępowania złożony został natomiast przez stronę w dniu [...] października 2011 r., czyli po terminie określonym w art. 148 § 2 w związku z art. 148 § 1 pkt 4 k.p.a. Prawidłowo zatem, w ocenie WSA, organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie podziału przedmiotowej działki, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] października 1994 r., a organ drugiej instancji rozstrzygnięcie to zaaprobował.

Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1. art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", polegające na:

• błędnym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji poprzez nieprawidłową ocenę, że dla przyjęcia, iż strona dowiedziała się o decyzji, kluczowe jest nabycie przez nią wiedzy o zawartym w niej rozstrzygnięciu, a niewskazanie wyraźnie organu, który wydał decyzję, nie stanowiło przeszkody do zidentyfikowania tej decyzji;

• przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez stwierdzenie, że niewskazanie w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2004 r. wyraźnie organu, który wydał decyzję podziałową z 1994 r., nie stanowiło przeszkody do zidentyfikowania tej decyzji przez skarżącego, oraz, że skoro decyzja z dnia [...] marca 2004 r. została wydana przez ten sam organ, który wydał decyzję podziałową (Prezydenta Miasta), to należy uznać, że pomijając w oznaczeniu decyzji podziałowej nazwę organu, który ją wydał, Prezydent Miasta pisze o własnej decyzji;

2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), dalej jako "p.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji - w zastępstwie organów administracji - ustalenia faktycznego, że pomijając w treści decyzji z dnia [...] marca 2004 r. - w oznaczeniu decyzji podziałowej z 1994 r. - nazwę organu, który ją wydał, Prezydent Miasta pisze o własnej decyzji w sytuacji, gdy ustalenie w tym zakresie nie zostało dokonane przez organy administracji obu instancji, co spowodowało uznanie przez Sąd, że organy administracji prawidłowo ustaliły datę dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji podziałowej, a nadto naruszenie polegające na nieuchyleniu przez Sąd zaskarżonego postanowienia SKO w sytuacji braku wszechstronnych, wnikliwych ustaleń faktycznych dotyczących momentu dowiedzenia się przez W.K. o decyzji podziałowej;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a., w zw. z art. 134 § 1 i art 135 p.p.s.a., polegające na niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2015 r. [...], powodującej zaaprobowanie przez Sąd stanu faktycznego przedstawionego przez organy administracji, zgodnie z którym W.K. dowiedział się o decyzji podziałowej z 1994 r. w dniu [...] kwietnia 2004r., ewentualnie z wcześniejszych pism (przed otrzymaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r., nr [...]), a wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony;

4. art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a., w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez stwierdzenie, że W.K. dowiedział się o decyzji podziałowej z 1994 r. w dniu [...] kwietnia 2004 r., ewentualnie z wcześniejszych pism (przed otrzymaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r., nr [...]), zaś wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony;

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ drugiej instancji, polegającego na błędnym, niepełnym ustaleniu stanu faktycznego dotyczącego daty dowiedzenia się przez W.K. o decyzji podziałowej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, oraz na nieprawidłowym przyjęciu, że skarżący dowiedział się o decyzji podziałowej z 1994 r. w dniu [...] kwietnia 2004 r., ewentualnie z wcześniejszych pism (przed otrzymaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r., nr [...]), które to naruszenia powinny skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia Kolegium.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych względem wyroku Sądu I instancji zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zweryfikowanie poczynionych ustaleń faktycznych odnośnie tego, czy podanie W.K. zostało wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania tj. terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

Przypomnieć należy, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie podziału działki nr [...] , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1994 r. złożony został [...] października 2011 r. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskodawca dowiedział się o istnieniu ww. decyzji podziałowej w dniu odebrania rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o odmowie przekształcenie wieczystego użytkowania nieruchomości w prawo własności, tj. [...] kwietnia 2004 roku. W ocenie skarżącego kasacyjnie, niewskazanie w decyzji z dnia [...] marca 2004 r. wyraźnie organu, który wydał rozstrzygnięcie podziałowe z 1994 r. stanowiło przeszkodę do zidentyfikowania tej decyzji, a także wskazywało na brak wszechstronnych i wnikliwych ustaleń faktycznych dotyczących momentu dowiedzenia się przez W.K. o decyzji podziałowej.

Zatem zasadniczy problem wyłaniający się na kanwie tej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy istniały przesłanki do tego aby uznać, że skarżący o decyzji podziałowej z 1994 r. dowiedział się w dniu [...] kwietnia 2004 r., co w konsekwencji skutkowało odmową wznowienia przedmiotowego postępowania z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia podania.

Przechodząc do analizy przepisu artykuł 148 § 2 k.p.a., którego naruszenie wielokrotnie wskazywano w zarzutach skargi, wskazać należy, że nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia (M. Jaśkowska, Komentarz do art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX-el.). Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji tj. powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07; z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1025/11; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11). Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. IV SA/Po 506/09).

Jednocześnie - co wymaga podkreślenia - ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z 25 maja 2017 r., sygn. II OSK 2445/15).

W przedmiotowej sprawie takich ustaleń dokonano. Należy zgodzić się zarówno z Sądem I instancji, jak i organami administracyjnymi, że przyjęte za podstawę ustalenia terminu do wniesienia podania o wznowienie okoliczności są wystarczające, wykazują bowiem, że podanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez organ II instancji i Wojewódzki Sąd Administracyjny, że z doręczonej skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2004 r., zawierającej w swej treści zapis: "Decyzją z dnia [...] października 1994 r. dokonano podziału działki nr [...] , obr. [...] , o pow. [...] m2 na następujące działki: nr [...], [...] o łącznych pow. [...] m2", można wnosić, że skarżący dowiedział się o rozstrzygnięciu, wydanym w postępowaniu, którego domagał się wznowienia. Wniosek ten znajduje również potwierdzenie w analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. korespondencji prowadzonej między skarżącym a organem administracyjnym (m.in. pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste dla działek nr [...] i nr [...], które W.K. otrzymał w dniu [...] grudnia 2006 r., k. 13 akt administracyjnych; wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2007 r. do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie bonifikaty od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego za działki nr [...] i nr [...], podpisanego osobiście, k. 15 akt administracyjnych). Konsekwencją powyższego było stwierdzenie, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania złożony w dniu [...] października 2011 r. nastąpił z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 w związku z art. 148 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podsumowując, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, rozstrzygniecie Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2004 r. zawierało wystarczające informacje o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Podana jest w nim data jej wydania i przedmiot rozstrzygnięcia, a mianowicie podział działki nr [...] obr. [...], o pow. [...] m2 na działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2. Natomiast brak precyzyjnego oznaczenia organu, który wydał ową decyzję nie miał podstawowego znaczenia dla stwierdzenia, że skarżący dowiedział się o istnieniu tej decyzji. Kwestią dbałości o swoje prawa było ewentualne dociekanie przez skarżącego odnośnie dokładnej treści decyzji z [...] października 1994 r. oraz organu, który ją wydał. Mógł w celu uzyskania takich informacji, jeżeli uważał je za potrzebne i niezbędne zwrócić się chociażby do Prezydenta Miasta, w którego decyzji znalazła się informacja o decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...]. W konsekwencji mógł także wnieść podanie o wznowienie tej decyzji w terminie miesiąca od dnia, kiedy dowiedział się niej dowiedział, do Prezydenta Miasta, który poinformował o wydaniu decyzji lub do nawet do jakiegokolwiek organu administracji publicznej. Jak wynika bowiem z treści art. 65 § 2 k.p.a podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (w tym przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania). Nie budzi wątpliwości, iż podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

W realiach przedmiotowej sprawy prawidłowo zatem stwierdzono, że wniosek ten jest spóźniony, i z tej przyczyny, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówiono wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...], zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1994 r., nr [...], co czyni zarzut naruszenia art. 148 § 2 i 149 § 3 k.p.a. nieusprawiedliwionym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w ww. przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Po lekturze kontrolowanego uzasadnienia, stwierdzić jednak należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Rozważania prawne są na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uzasadnienie to poddaje się kontroli instancyjnej, zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należało za niezasadny.

Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skargi kasacyjnej wypada wskazać, iż wadliwy jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.

Przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. mają jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Przepisy te zakreślają jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Przepisy te mogłyby być natomiast naruszone wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Podobnie nie jest trafny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2012r. sygn. akt I OSK 1234/12; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012r. sygn. akt II OSK 2395/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie żadna z ww. sytuacji nie miała miejsca, a nadto uzasadnienie skargi kasacyjnej pozbawione jest odniesienia do którejkolwiek z powyższych okoliczności.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy orzekające nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny i jego ocena wskazuje, że Sąd I instancji nie naruszył art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a.

Na koniec podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, który przełamuje zasadę ogólną postępowania administracyjnego zawartą w art.16 – zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Zatem korzystanie z trybów nadzwyczajnych ma charakter wyjątkowy, a przesłanki ich uruchomienia powinny być oceniane wąsko i restrykcyjnie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.