Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi "U." Spółka Jawna z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrownych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze zm.; dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania "U." Spółka Jawna z siedzibą w C. od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] nakazującej rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych oraz 31 używanych odbiorników telewizyjnych i ustalającej opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17.205,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] grudnia 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu położonym przy ul. W. [...] w C. zajmowanym przez "U." Spółka Jawna z siedzibą w C., dalej zwana "skarżącą, "stroną skarżącą". Kontrola została przeprowadzona w obecności Z. W. – wspólnika spółki jawnej będącej właścicielem hotelu oraz jego syna S. W. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez S. W. i Z. W.; do protokołu kontroli załączono też oświadczenie podpisane przez Z. W.

W wyniku kontroli w pokojach hotelowych ujawniono 61odbiorników telewizyjnych różnych marek: [...], a w restauracji 1 odbiornik telewizyjny marki [...]. Ponadto ustalono, że skarżąca użytkuje 3 samochody służbowe wyposażone w radia. Uruchomiono 31 odbiorników telewizyjnych i stwierdzono, że odbiorniki te są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu ([...]). W protokole podkreślono, że nie sprawdzono 30 sztuk odbiorników telewizyjnych ze względu obecność gości hotelowych w pokojach. Z. W. wniósł do protokołu oświadczenie, że wykorzystanie telewizorów waha się od 20 % do 40 %. Stwierdzony okres używania odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącą według oświadczenia Z. W. w kontroli wynosi 2 lata. W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników.

Do protokołu załączono oświadczenie Z. W., z którego wynika, że 3 odbiorniki radiofoniczne i 61 odbiorników telewizyjnych w lokalu w lokalu położonym przy ul. W. [...] w C. jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z. W. wskazał, że cyt. "uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: częściowego użytkowania przez gości hotelowych. W samochodach służbowych radioodbiorniki".

Organ pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. strona skarżąca - "U." S. J. z siedzibą w C. - wyjaśniła, iż wykorzystanie miejsc hotelowych jest niewielkie i miesięcznie wynosi 15-16 pokoi i taka jest także ilość użytkowanych telewizorów. Podjęta została decyzja wyłączeniu z użytkowania jednego budynku hotelowego i rozważana będzie zmiana jego profilu użytkowania. Abonament RTV opłacany jest za 30 odbiorników telewizyjnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazał rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych i 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17 205,00 zł. Decyzja została skierowana do "U." Spółka Jawna, taką bowiem nazwę właściciela kontrolowanego lokalu wskazał Z. W. podczas kontroli.

W dniu [...] maja 2013 r. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydał upomnienie nr [...] wzywając "U." Spółka Jawna do zapłaty kwoty 17.436,52 zł.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] podnosząc, iż decyzja ta nie została jej skutecznie doręczona. Strona skarżąca podkreśliła, iż nie otrzymała zaskarżonej decyzji, więc nie wie kto jest jej adresatem. W piśmie z dnia [...] stycznia podano prawidłową nazwę spółki, albowiem z końcem 2012 r. ze względu na zmiany uległa zmianie nazwa spółki. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji nr [...].

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., albowiem ww. decyzja nr [...] nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. strona skarżąca poinformowała organ I instancji, iż nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał stronie skarżącej rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych oraz 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17.205,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Osoby prawne, instytucje i organizacje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zakłady lub pracownie produkcyjne i usługowe, sklepy, bary, restauracje, itp. zobowiązane są do rejestracji każdego użytkowanego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego i wnoszenia opłat abonamentowych za ich użytkowanie.

Na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie. Organ wskazał, że w dniu przeprowadzonej kontroli, tj. w dniu [...] grudnia 2012 r. posiadała i użytkowała 3 niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne oraz 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Strona skarżąca w odwołaniu wyjaśnia, iż kontrola wykazała używanie odbiorników znajdujących się w pokojach hotelowych jak i tych stanowiących rezerwę. Wykorzystanie pokoi hotelowych jest niewielkie (miesięcznie 15-16 pokoi). Nie są użytkowane telewizory znajdujące się w budynku wyłączonym z użytkowania. Abonament RTV opłacany jest za 30 odbiorników telewizyjnych. Ponadto zdaniem skarżącej w ramach opłacanego przez nią abonamentu radiowo-telewizyjnego za 30 odbiorników telewizyjnych jest uprawniona do korzystania z 3 radioodbiorników.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu.

Podniósł, że złożone przez Z. W. w dniu [...] grudnia 2012 r. oświadczenie jednoznacznie wskazuje okres używania przez stronę skarżącą odbiorników telewizyjnych. W toku czynności kontrolnych Z. W. jak i S. W. mieli możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych przez skarżącą odbiorników, a także okresu ich używania. Mogli także oświadczyć, że nie posiadają wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Natomiast Z. W. i S. W. podpisali protokół, a Z. W. dołączone do protokołu oświadczenie bez zastrzeżeń. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, Z. W. i S. W. uczestnicząc w dniu [...] grudnia 2012 r. w kontroli dysponowali wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej. Należy przy tym zaznaczyć, iż oświadczenia Z. W. i S. W. nie zostały przez nich zmienione, ani odwołane w toku postępowania. Zatem nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona skarżąca posiadała 3 odbiorniki radiofoniczne i 61 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co w konsekwencji pozwala na zastosowanie, wynikającego z ustawy, domniemania, iż odbiorniki są przez Stronę używane.

Zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji organu I instancji podnoszona przez stronę skarżącą w toku postępowania okoliczność, iż pokoje znajdujące się w hotelu nie były wynajmowane w 100%. Odbiorniki znajdujące się w posiadaniu strony, nawet jeśli czasowo nie są używane, to w dalszym ciągu są urządzeniami o jakich mowa w art. 2 ust. 7 powołanej ustawy o opłatach abonamentowych, potencjalnie zdolnymi do natychmiastowego odbioru programu, a jedynie celowo, czasowo odłączonymi przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu.

Odnosząc się zarzutu strony skarżącej, iż nie ma podstaw do opłacania abonamentu za trzy odbiorniki radiofoniczne, które znajdują się w samochodach służbowych organ odwoławczy podniósł, że strona skarżąca ma obowiązek dokonania rejestracji przedmiotowych odbiorników poprzez wypełnienie Formularza zgłoszenia zmiany danych lub za pośrednictwem strony internetowej www.poczta-polska.pl (Usługi/AbonamentRTV/rejestracja odbiorników rtv). Natomiast wysokość opłaty jaką uiszcza strona nie zostanie powiększona po fakcie dokonania przedmiotowych odbiorników radiofonicznych. Organ podkreślił, iż kserokopia pisma Centrum Obsługi Finansowej w B. z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] przekazana przy piśmie strony skarżącej z dnia [...] listopada 2013 r. dodatkowo potwierdza zajęte wyżej stanowisko organu II instancji.

Organ wskazał, że strona skarżąca nie zakwestionowała okresu używania odbiorników, które zgodnie z ustaleniami protokołu wynosiły "telewizory - dwa lata, radia w samochodach - trzy lata". Zatem zgodnie z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) w celu wykonania obowiązku wnoszenia wspomnianych opłat odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Jak wynika z ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonej kontroli odbiorniki znajdowały się w posiadaniu strony przez okres przekraczający 14-o dniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie. Obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca "U." Spółka Jawna z siedzibą w C. wniosła stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji I instancji instancji ewentualnie o uchylenie jej oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako wydanych przez osoby nieuprawnione do ich podpisania, co jest na podstawie art. 156 par. 1 ust. 2 k.p.a. stanowi przesłankę do stwierdzenia ich nieważności,

2) naruszenie przepisu art. 107 k.p.a. poprzez brak w decyzji organu II instancji oznaczenia strony, co skutkuje rażącym naruszeniem prawa, w konsekwencji jest przesłanką nieważności decyzji;

3) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz sporządzeniu uzasadnienia niezgodnie z wymogami prawa, co skutkowało błędnym, nieudowodnionym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że 31 odbiorników telewizyjnych oraz 3 odbiorniki radiofoniczne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i były używane, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych (zastosowanie domniemania o używaniu),

4) naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na niezastosowaniu reguły interpretowania i rozstrzygania wątpliwości w sprawie na korzyść strony;

5) naruszenie art. 138 par. 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy, jak wynika z akt sprawy, organ I instancji nie przeprowadził w znacznej mierze postępowania wyjaśniającego, w konsekwencji zatem organ II instancji wydając na podst. art. 138 par. 1 decyzję orzekającą co do istoty sprawy naruszył także zasadę dwuinstancyjności;

6) naruszenie art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niedoręczenie przed przeprowadzeniem kontroli stronie - przedsiębiorcy, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, co jest istotnym naruszeniem prawa.

Skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji została wydana z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. przez Kierownika G. S. W aktach sprawy brak jest stosownego upoważnienia dla ww. osoby do wydania przedmiotowej decyzji. Ponadto zgodnie z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień to Centrum Obsługi Finansowej (a nie Dyrektor tego Centrum) jest wskazane jako umocowane do przeprowadzenia kontroli, a nie wydania decyzji i to tylko na obszarze swojego działania. Przedmiotową kontrolę przeprowadzali E. B. i M. Z. na podstawie upoważnień wydanych przez .. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w K. Był to zatem inny podmiot, niż Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w B. Wątpliwości zatem budzi rozbieżność podmiotowa między podmiotem w imieniu którego rzekomo przeprowadzano kontrolę, a podmiotem, który występując jako organ I instancji wydał decyzję (Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej z siedzibą w B.). Decyzja organu II instancji została wydana z upoważnienia Ministra Administracji i Cyfryzacji przez D. D. W aktach sprawy brak jest stosownego upoważnienia dla ww. osoby do wydania przedmiotowej decyzji.

Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji nie nosi oznaczenia strony. Decyzję taką zatem należy uznać za tzw. nieakt (nie istniejący, nie wiążący od początku akt), jednakże ze względu, że jest to także rażące naruszenie prawa oraz, że ten wydany nieakt może powodować poważne konsekwencje w obrocie prawnym zasadne jest stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.

Ponadto zdaniem strony skarżącej ustalenia dokonane przez kontrolujących zostały właściwie w całości oparte na oświadczeniach Z. W. w pisanych w treść protokołu. Organ I instancji nie dokonał samodzielnie ustaleń, lecz "podyktował kontrolowanemu określone treści do protokołu kontroli, zadowalając się jego podpisem pod protokołem". Zdaniem skarżącej w protokole kontroli nie opisano faktu, że drugi budynek hotelowy, także kontrolowany, był na stale zamknięty, nieczynny i wyłączony z użytkowania. Został od oddany do użytkowania dopiero po otrzymaniu w dniu [...] września 2013 r. pozytywnego sprawozdania z badań Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P., po wcześniejszym stwierdzeniu przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w N. w dniu [...] lipca 2012 r. wysokiego skażenia w instalacji wody ciepłej hotelu skarżące nakazania wyłączenia instalacji wody ciepłej w przedmiotowym budynku. Skarżący wskazał, że to, iż odbiornik TV jest technicznie dostosowany do odbioru programów, nie oznacza, że jest on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Taka okoliczność musiałaby być bezwzględnie wykazana poprzez uruchomienie każdego odbiornika, czego nie uczyniono względem znacznej i nieokreślonej lokalizacyjnie części odbiorników.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedmiotowe postępowanie na etapie kontroli, nie zostało poprzedzone zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Jest to zatem istotne naruszenie przepisu postępowania, gdyż wynika bezpośrednio z nakazu ustawowego. Ta okoliczność ma też znaczenie dla sprawy, gdyż pozwoliłaby przygotować na datę kontroli odpowiednią dokumentację skarżącej, świadczącą o nieużywaniu odbiorników telewizyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nakazującą rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych oraz 31 używanych odbiorników telewizyjnych i ustalającą opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17.205,00 zł

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

Abonament jest daniną publiczną, od których podatnik w zasadzie nie może się uwolnić (obowiązek ich świadczenia jest niezależny od woli osoby fizycznej czy też przedsiębiorcy).

W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przez organ art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) podkreślić należy, że do ww. kontroli nie stosują się przepisy tejże ustawy. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy).

Kontrola, jaka została przeprowadzona u strony skarżącej (przedsiębiorcy) nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej są nietrafne. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] grudnia 2012 r. w hotelu prowadzonym przez stronę skarżącą ustalono, że w obiekcie tym znajduje się 61 sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych, z czego w stosunku do 31 odbiorników telewizyjnych nie został wykonany obowiązek rejestracji. Ponadto ustalono, że strona skarżąca posiadała 3 niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne zainstalowane w samochodach służbowych.

Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli podpisanego przez Z. W. – wspólnika spółki jawnej będącej właścicielem hotelu oraz jego syna S. W. oraz oświadczenia wiedzy złożonego przez Z. W.

Według twierdzeń zawartych w protokole kontroli odbiorniki telewizyjne były podłączone do anten i dekoderów naziemnej telewizji cyfrowej i "[...]". Trzydzieści odbiorników telewizyjnych zostało uruchomionych i odbierało program [...], natomiast według oświadczenia Z. W. pozostałe ujawnione w toku kontroli odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto Z. W. oświadczył, że ujawnione odbiorniki telewizyjne są zainstalowane w pokojach hotelowych od dwóch lat, natomiast odbiorniki radiofoniczne w samochodach służbowych są użytkowane od 3 lat. Tym samym , zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341).

Protokół kontroli, zdaniem Sądu, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez wspólnika spółki jawnej będącej właścicielem lokalu, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń.

Należy zgodzić się z organem, że irrelewantna dla przedmiotowej sprawy jest podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż pokoje znajdujące się w hotelu nie były wynajmowane w 100%, a jeden z budynków hotelowych nie był użytkowany ze względu na wysokie skażenie w instalacji ciepłej wody. Odbiorniki znajdujące się w posiadaniu strony, nawet jeśli czasowo nie są używane, to w dalszym ciągu są urządzeniami o jakich mowa w art. 2 ust. 7 u.o.a. abonamentowych, potencjalnie zdolnymi do natychmiastowego odbioru programu, a jedynie celowo, czasowo odłączonymi przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu. Posiadanie odbiorników, które jedynie czasowo nie są używane nie zwalnia z obowiązku zarejestrowania ich i odprowadzania należytych opłat abonamentowych (vide: wyrok WSA z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1123/04).

Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako wydanych przez osoby nieuprawnione do ich podpisania, wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie z dnia [...] grudnia 2012 r. dla D. D., Dyrektora Departamentu Poczty w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji (który podpisał decyzję II instancji) do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji (k. 7 akt adm.) oraz upoważnienie z dnia [...] maja 2013 r. dla G. S., Kierownika Działu Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej (która podpisała decyzję I instancji) do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (k. 21 akt adm.).

Ponadto podnieść należy, że w myśl obowiązującego w dniu kontroli brzmienia art. 7 ust. 1 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, tj. Poczta Polska S.A.. Natomiast w myśl § 1 obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (będącego aktem wykonawczym do ustawy o opłatach abonamentowych) jednostką operatora publicznego uprawnioną do przeprowadzenia, na terenie swojego działania, kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. W świetle § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia to kierownik ww. jednostki operatora publicznego, tj. Kierownik Centrum Obsługi Finansowej wydaje pracownikom upoważnienia do wykonywania przedmiotowych czynności kontrolnych. W omawianej sprawie przedmiotowej kontroli dokonali pracownicy Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. – M. Z. i E. B. - legitymujących się prawidłowymi upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez R. D., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Tym samym zarzut strony skarżącej dotyczący przeprowadzenia kontroli przez osoby nieuprawnione jest bezpodstawny.

Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Wbrew stwierdzeniom strony skarżącej, sentencja zaskarżonej decyzji zawiera wyraźnie oznaczenie strony, do której decyzja jest skierowana.

Zdaniem Sądu przedstawiony wyżej zebrany przez organy materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2012 r. ujawniono w hotelu prowadzonym przez skarżącą 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz 3 niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne będąc w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.