Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2026 r. sprawy ze skargi U. K. (U. K.) na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę.

U.K. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – w dniu 11 marca 2026 r. (data wpływu do organu) złożyła skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt stały.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu 16 grudnia 2025 r. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Natomiast 16 lutego 2026 r. wniosła ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Dodała, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i podniósł, że wniosek o udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt stały, złożony w dniu 16 grudnia 2025 r., był obarczony brakami formalnymi. Dodał, że 14 lutego 2026 r. oraz 20 lutego 2026 r. wpłynęły do organu ponaglenia skierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Śląskiego w związku z bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania. Następnie w dniu 11 marca 2026 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność Wojewody Śląskiego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Podkreślenia wymagało, że do skargi na bezczynność organu, znajduje zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na podstawie zaś art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Przepis art. 53 § 2b P.p.s.a. określa, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W przedmiotowej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych – złożone przez skarżącą ponaglenie, adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęło do Wojewody Śląskiego w dniu 14 lutego 2026 r. i w dniu 20 lutego 2026 r.

Natomiast wniosek o udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt stały został złożony w organie w dniu 16 grudnia 2025 r.

Podkreślenia zatem wymagało, że termin wydania decyzji, której dotyczył wniosek złożony przez skarżącą, został określony w art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079). Według tej regulacji, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy.

Według zaś art. 37 § 3a k.p.a., jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Przepisów § 4-8 nie stosuje się.

Zastrzeżony w tym przepisie rygor, w postaci pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania – uzasadnia wniosek, że ponaglenie przedwczesne w rozumieniu art. 37 § 3a k.p.a., nie może zostać uznane za wniesione skutecznie.

Powyższe stwierdzenie ma kluczowe znaczenie dla kwestii dopuszczalności wniesienia skargi poprzedzonej takim przedwczesnym ponagleniem.

Według orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które podzielił Sąd wydający niniejsze orzeczenie - "skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu" (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., II OSK 2203/20, CBOSA).

Stwierdzić zatem należało, że – jak wskazuje się w orzecznictwie - warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. jest uprzednie wniesienie ponaglenia w sposób respektujący unormowanie art. 37 § 3a k.p.a., a więc po upływie terminu na załatwienie sprawy przez organ administracji, określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych. Ponaglenie złożone przed upływem ww. terminu - jako przedwczesne, i z tego powodu podlegające pozostawieniu bez rozpoznania - nie wywiera skutku procesowego w postaci wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji skarga wniesiona po takim ponagleniu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2772/21, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II SAB/Gl 35/25, dostępne w CBOSA).

Wobec tego, że ponaglenia wniesione przez skarżącą w dniach; 14 lutego 2026 r. i 20 lutego 2026 r., zostały wniesione przed upływem terminu, zgodnie z regulacją zawartą w art. 37 § 3a k.p.a. nie wywołały skutku w postaci wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a.

Z tego powodu skarga wniesiona w niniejszej sprawie, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.