Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Finansów z [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych postanawia: przywrócić termin

Pismem z [...] września 2007 r. skarżąca J. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów, którą odmówiono jej uchylenia decyzji w sprawie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. W skardze tej skarżąca wskazała, że do 30 października 2007 r. przebywa pod adresem: Z. Jednocześnie zwróciła się do Sądu o wyznaczenie rozprawy w okresie od 10 listopada 2007 r. do 31 marca 2008 r., gdyż w tym czasie będzie przebywać pod adresem: W. (k. 4 akt).

Zarządzeniem z 18 października 2007 r. (k. 2 akt) skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi, w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca ww. zarządzenie została nadana przez Sąd dnia 29 października 2007 r. na adres skarżącej: Z.

Jak wynika z akt sprawy ww. przesyłka była dwukrotnie awizowana: 31 października 2007 r. i 8 listopada 2007 r., a następnie 16 listopada 2007 r. zwrócono ją nadawcy, z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. 19 akt).

W związku z powyższym Sąd uznał, że przesyłka - zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, została doręczona skarżącej w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Postanowieniem z 30 listopada 2007 r. (k. 22 akt) Sąd odrzucił rzeczoną na wstępie skargę. W uzasadnieniu wskazał, że na postawie art. 65 § 2 i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczególnego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę termin do uiszczenia ww. wpisu biegł od 16 listopada 2007 r. i upłynął 22 listopada 2007 r. W przypisanym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu, wobec czego odrzucił skargę. Postanowienie to wraz z uzasadnieniem zostało nadane przez Sąd dnia 4 grudnia 2007 r. na adres skarżącej: Z.

Jak wynika z akt sprawy ww. przesyłka była dwukrotnie awizowana: 6 grudnia 2007 r. i 14 grudnia 2007 r., a następnie 24 grudnia 2007 r. zwrócono ją nadawcy, z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. 29 akt). Sąd uznał, że przesyłka ta

została doręczona skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a.

Wobec tego postanowieniem z 8 lutego 2008 r. (verte k. 22 akt) Sąd stwierdził prawomocność postanowienia z 30 listopada 2007 r.

Pismem z 19 lutego 2008 r. (k. 31 akt) Sąd zwrócił Ministrowi Finansów całość akt administracyjnych wraz z postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności postanowienia z 30 listopada 2007 r. Minister Finansów odebrał ww. przesyłkę dnia 25 lutego 2008 r. (k. 32 akt).

Pismem z 26 lutego 2009 r. skarżąca wniosła "o przywrócenie terminu odrzuconego postanowienia z dnia 30 listopada 2007 r." informując, że dopiero w

tym dniu, będąc w Krajowej Izbie Rewidentów dowiedziała się, że jej skarga została odrzucona z ww. powodu – nieuiszczenia wpisu. Skarżąca dowodząc braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu wskazała, że w skardze podała, iż pod adresem w Z. będzie przebywać do 30 października 2007 r., a od 10 listopada 2007 r. pod adresem w W. Mimo to Sąd przesyłał jej korespondencję na adres w Z. (k. 19 i 29 akt). W piśmie tym skarżąca powiadomiła Sąd, że od 2 marca 2009 r. do 15 marca 2009 r. przebywać będzie pod adresem W., natomiast po tej dacie poinformuje Sąd gdzie winien przesyłać jej korespondencję. Wraz z wnioskiem skarżąca uiściła należny wpis od skargi (k. 37 akt).

Postanowieniem z 19 marca 2009 r. (k. 46 akt) odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Sąd podał, że odpis ww. zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został przesłany skarżącej na adres wskazany przez nią samą w skardze, a korespondencja ta, z uwagi na niepodjęcie w terminie, została dołączona do akt ze skutkiem doręczenia. Wskazał, że kryterium braku winy jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Sąd stwierdził, że częste przemieszczanie się z miejsca do miejsca, spowodowane nawet koniecznością ratowania zdrowia, nie przesądzało o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Podkreślił przy tym, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W tej sytuacji uznał, iż powołane przez skarżącą powody uchybienia terminu nie zasługiwały na uwzględnienie i nie dawały podstawy do przywrócenia terminu.

W piśmie z 23 marca 2009 r. (k. 54 akt) skarżąca poinformowała, że adresem

do korespondencji jest adres W.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, iż we wszystkich swoich "odwołaniach pismach" podawała dwa adresy i na te adresy powinna być doręczana wszelka korespondencja (k. 59 akt).

Postanowieniem z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II GZ 264/09 (k. 133 akt)

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie z 19 marca 2009 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uszło uwadze Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, iż skarżąca w ww. skardze podała w nagłówku, iż pod adresem w Z., przebywać będzie do 30 października 2007 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji oceniając stopień zawinienia w uchybieniu terminu, powinien był wziąć pod uwagę okoliczność, iż wysłanie pisma zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 26 października 2007 r. (data pisma sądowego), mogło spowodować nieodebranie przesyłki przez skarżącą do 30 października 2007 r. Sąd wojewódzki powinien był dochować należytej staranności przy wysyłaniu tego pisma i mając na względzie informację zawartą w skardze wysłać wezwanie na prawidłowy adres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cyt.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cyt.).

W niniejszej sprawie skarżąca wraz z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi dokonała czynności, której uchybiła – uiściła

należny wpis w prawidłowej kwocie. Nadto wniosek ten złożyła w Sądzie w tym samym dniu, co powzięła informację o uchybieniu terminu, zachowując tym samym termin i tryb do jego wniesienia. Z powyższych powodów wniosek jest dopuszczalny i podlega rozpoznaniu.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w skardze podała, że pod adresem w Z. przebywała do 30 października 2007 r., a po tym terminie będzie pod adresem w W. Sąd wezwanie do uiszczenia wpisu przesłał skarżącej na adres w Z., przy piśmie z 26 października 2007 r. Korespondencja ta po raz pierwszy awizowana była 31 października 2007 r. - dzień po upływie okresu, który wskazała skarżąca w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że należy przywrócić skarżącej wnioskowany termin, bowiem nie może ona ponosić ujemnych skutków za zdarzenia, na które nie miała wpływu i w żadnym razie nie mogła im zapobiec.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.