drukuj    zapisz    Powrót do listy

6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz, Budowlane prawo, Inspektor Nadzoru Budowlanego, Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, II OSK 1243/08 - Wyrok NSA z 2009-02-02, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II OSK 1243/08 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2009-02-02 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Małgorzata Jaśkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1773/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-04-02
II OZ 914/08 - Postanowienie NSA z 2009-02-02
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016 art. 48,50,51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr.) Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1773/07 w sprawie ze skargi B. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od B. i A. P. na rzecz [...] Sp. z o.o. w S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1773/07 w sprawie ze skargi B. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sopocie postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. wstrzymał prowadzone roboty budowlane przy ul. [...] przez "[...]" Sp. z o.o., jako prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta Miasta Sopotu w dniu [...] maja 2005 r. Następnie decyzją z dnia [...] września 2005 r. organ I instancji nakazał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, sporządzenie projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej inwestycji.

Po rozpatrzeniu złożonej dokumentacji wraz z wnioskiem inwestora Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sopocie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie zespołu mieszkaniowo-usługowego "[...]" w Sopocie przy ul. [...].

Po wszczęciu na wniosek B. i A. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził jej nieważność decyzją z dnia [...] maja 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i określonymi w nim warunkami, budynek byłego internatu na działce nr [...] należy zachować z możliwością przebudowy oraz, że wolnostojący obiekt tzw. "barbakan" należy zachować w niezmienionym kształcie. Natomiast w pkt 4.2 planu określono wysokość zabudowy do 12,5 m. Ustalenie to nie dotyczy budynku byłego internatu, który został rozebrany i którego wysokość należy zachować bez zmian. Natomiast inwestor w trakcie budowy rozebrał zarówno budynek byłego internatu, jak też barbakan, objęte ochroną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w projekcie budowlanym zamiennym przekroczono wysokość dopuszczoną planem. Dlatego też organ wojewódzki uznał, że zmiany przedstawione w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym są niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja zatwierdzająca projekt zamienny i pozwalająca na wznowienie robót budowlanych rażąco naruszyła prawo.

Jednakże w trybie odwoławczym decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. została uchylona decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] września 2006 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy zarzucił, że wobec całkowitego rozebrania obiektów, które miały pozostać, nie uzasadniono czy realizacja przedmiotowego obiektu w niezabudowanym już terenie powinna zostać przeprowadzona na warunkach wytycznych dotyczących nowych inwestycji, czy też jak dla przebudowy i rozbudowy obiektów istniejących. Wskazał również na brak jednoznacznego stanowiska organu właściwego ds. miejscowego planu odnośnie zgodności projektu budowlanego zamiennego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz na konieczność wyjaśnienia kwestii kontynuacji robót budowlanych pomimo ich wstrzymania oraz kwestii rozbiórek części obiektów zalecanych do zachowania i ochrony.

Rozpatrujący ponownie sprawę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2005 r. Organ ten wystąpił uprzednio pismem z dnia 25 kwietnia 2007 r. do Urzędu Miasta Sopotu o wyrażenie stanowiska w zakresie zgodności projektu budowlanego zamiennego z uwarunkowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ właściwy ds. miejscowego planu pismem z dnia 8 maja 2007 r. udzielił odpowiedzi że "ostateczna opinia tego organu została wyrażona w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. odnoszącym się do wielkości zabudowy określonej przedstawionym projektem (zamiennym), w którym uznano zgodność zabudowy z zapisami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego" (w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdzono, że projekt budowlany zamienny w zakresie funkcji, linii zabudowy, wysokości zabudowy, dopuszczalnego procentu zabudowy, miejsc parkingowych, bryły budynku, kształtu dachu spełnia warunki wyznaczone zapisami przywołanego planu).

Organ wojewódzki w uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił jako istotne, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny nie przewiduje zmian co do wysokości budynku w odniesieniu do pierwotnego projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę z dnia [...] maja 2005 r. Projekt ten zawierał również analizę zacienienia budynków sąsiednich, wykazującą zgodność planowanej inwestycji z przepisami. W prowadzonym ówcześnie postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę projektowana wysokość budynku nie została zakwestionowana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem analizując dokonane zmiany od warunków udzielonego pozwolenia (warunek pozostawienia obiektów chronionych przepisami planu zagospodarowania przestrzennego) nieuzasadnione jest kwestionowanie wysokości budynku, której inwestor nie planuje zmienić, a którą organ właściwy ds. miejscowego planu uznaje za zgodną z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samowolne wyburzenie elementów zalecanych do zachowania i ochrony stanowiło naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest możliwe doprowadzenie do zgodności z planem w zakresie zachowania elementów chronionych (szczególnie autentyczności materiałów budowlanych). W takiej sytuacji - jak stwierdził organ nadzorczy I instancji - możliwe jest jedynie odtworzenie tych elementów z nowych materiałów w niezmienionej lokalizacji i kształcie, co zakłada zatwierdzony projekt zamienny.

W tej sytuacji - w ocenie organu nadzorczego - uzasadnione było zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Decyzja ta nie jest obarczona żadną wadą z art. 156 k.p.a., dlatego też nie istniały podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Rozpatrujący sprawę, w wyniku odwołania małżonków P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy, analizując zgodność inwestycji z zapisami planu, zwrócił uwagę na zaświadczenie Urzędu Miasta Sopotu z dnia [...] grudnia 2005 r., w którym urząd stwierdził, że przedstawiony do oceny projekt budowlany w zakresie funkcji, linii zabudowy, wysokości i dopuszczalnego procentu zabudowy, miejsc parkingowych, bryły budynku i kształtu dachu nie odbiega w zasadniczy sposób od zatwierdzonego decyzją z dnia [...] maja 2005 r. projektu budowlanego i spełnia warunki wyznaczone zapisami planu.

Pismo z dnia 8 maja 2007 r. nawiązujące do powyższej opinii potwierdziło "zgodność parametrów zabudowy z zapisami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego". Pomimo pewnych rozbieżności w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2005 r., co stanowiło m. in. podstawę do uchylenia przez GINB decyzji organu wojewódzkiego z dnia 24 maja 2006 r. stwierdzającej nieważność decyzji zatwierdzającej projekt zamienny, w konsekwencji opinii zawartej w piśmie z dnia 8 maja 2007 r., organ uznał zgodność przedmiotowej inwestycji z prawem miejscowym.

Co do kwestii rozbiórki barbakanu oraz dwóch ścian byłego internatu GINB podzielił argumentację organu wojewódzkiego, że w rzeczywistości stanowiły one odstępstwo od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, stanowiąc bezpośrednio przyczynę wdrożenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, którego zastosowania konsekwencją była decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2005 r., będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego. W konkluzji organ odwoławczy, wskazując nadzwyczajny charakter postępowania nieważnościowego oraz zasady obowiązujące w tym postępowaniu, stwierdził, że objęta odwołaniem decyzja organu I instancji jest zasadna, bowiem kontrolowana decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2005 r. nie jest obarczona żadną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, że skarga podlega uwzględnieniu lecz z innych motywów niż w niej wskazane. W postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2005r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie zespołu mieszkaniowo-usługowego "[...]". Decyzja ta wydana została w trybie art. 51 Prawa budowlanego, po uprzednim wstrzymywaniu robót z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego z uwagi na istotne odstępstwa od projektu i wydaniu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzji z dnia [...] września 2005 r. nakładającej na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. A zatem powyższe działania organu nadzoru budowlanego podjęte zostały w trybie mającym na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Analiza materiału dowodowego, w ocenie Sadu I instancji, pozwalała stwierdzić, że zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2005 r., budowa obiektu miała być realizowana przy uwzględnieniu zachowania ściany frontowej i wschodniej byłego internatu oraz z zachowaniem w niezmienionej postaci budynku "barbakanu". Projekt pierwotny zakładał budowę zespołu mieszkalno-usługowego z zachowaniem warunków wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. zachowania budynku byłego internatu z możliwością przebudowy i rozbudowy przy zaleceniu wyburzenia dwóch wtórnych przybudówek dobudowanych do budynku byłego internatu od strony północnej i zachodniej i przy zachowaniu w niezmienionym kształcie wolnostojącego obiektu tzw. barbakanu.

Zdaniem Sadu I instancji, jeżeli decyzja o rozbiórce ściany północnej i zachodniej, którą dysponował inwestor, była zgodna z planem miejscowym to fakt, że inwestor rozebrał wszystkie ściany internatu jak również obiekt "barbakan" nie kwalifikuje postępowania do trybu z art. 50 i 51 Prawa budowlanego tylko do art. 48, bo "nie są to odstępstwa od projektu tylko wybudowanie nowego obiektu". Skoro zatem w decyzji organu nadzoru budowlanego nastąpiło zastosowanie trybu naprawczego, a decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym pomija tę kwestię zupełnie, to w ocenie Sądu nie było możliwe dokonanie właściwej oceny kontrolowanej decyzji. Organ nadzorczy powinien rozważyć czy zastosowanie trybu z art. 51 Prawa budowlanego było rażącym naruszeniem prawa, czy też nie (nie każde naruszenie prawa stanowi wadę kwalifikowaną) i stosownie do wyniku tych rozważań podjąć decyzję ocenną co do kontrolowanej decyzji z postępowania zwykłego.

W ocenie Sądu I instancji naruszenie w postępowaniu art. 51 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 k.p.a. stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją poprzedzającą, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1773/07 złożyła "[...]" Spółka z o.o., opierając ją na następujących podstawach:

1) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- naruszenie art 133 § 1 p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał rzetelnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy administracyjnej,

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganych elementów uzasadnienia zaskarżonego wyroku,

- naruszenie art. 151 p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie oddalił skargi, pomimo istnienia nie budzących wątpliwości podstaw do nieuwzględnienia skargi;

2) naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 48 Prawa budowlanego przez jego mylne zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok wymogów tych nie spełnia. W zdaniu ostatnim (str. 7) uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie stwierdził: "Naruszenie w postępowaniu art. 51 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 k.p.a. stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją poprzedzającą, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił jednak bliżej (poza stwierdzeniem, że zamiast art. 50 i 51 Prawa budowlanego powinien mieć zastosowanie art. 48) na czym polegało naruszenie przepisów prawa materialnego, a co najważniejsze przepisów postępowania. Wskazanie w sposób "abstrakcyjny" naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. nie spełnia kryteriów unormowanych w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie może polegać na zacytowaniu treści danego przepisu bez dokonania jego wykładni w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Wyjaśnienie podstawy prawnej powinno zawierać ustalenie, jaki przepis obowiązuje i jakie jest jego znaczenie, a w dalszej kolejności logiczny wywód prawny, jaki przeprowadził sąd w odniesieniu do przyjętej podstawy rozstrzygnięcia. Także wskazówki co do dalszego postępowania nie spełniają wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym zakresie WSA w Warszawie ograniczył się do jednego zdania o następującym brzmieniu: "Organ nadzorczy winien rozważyć, czy zastosowanie trybu z art. 51 Prawa budowlanego było rażącym naruszeniem prawa, czy też nie (nie każde naruszenie prawa stanowi wadę kwalifikowaną) i stosownie do wyniku tych rozważań podjąć decyzję ocenną co do kontrolowanej decyzji z postępowania zwykłego".

Wskazania co do dalszego postępowania odnoszą się zarówno do przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W tym pierwszym przypadku sąd wskazuje, dlaczego dany przepis powinien mieć w sprawie zastosowanie bądź w jaki sposób powinien być prawidłowo zastosowany.

W świetle powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2008 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. i A. P. wnieśli o jej oddalenie oraz oddalenie zawartych w niej wniosków dowodowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymaganych elementów. Uzasadnienie wyroku powinno umożliwiać sądowi wyższej instancji skontrolowanie czy sad orzekający nie popełnił w przyjętej ocenie prawnej błędów. Nie wystarczy zatem powołać się w uzasadnieniu na określoną normę prawną, ale należy dokonać jej wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego danej sprawy.

W rozpatrywanej sprawie ocena prawna Sądu I instancji sprowadza się w istocie do jednego zdania, w którym Sąd stwierdził, że skoro decyzja o rozbiórce ściany północnej i zachodniej, którą dysponował inwestor, była zgodna z planem miejscowym to fakt, że inwestor rozebrał wszystkie ściany internatu, jak również obiekt "barbakan", nie kwalifikuje postępowania do trybu z art. 50 i 51 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), tylko do art. 48, bo nie są to odstępstwa od projektu tylko wybudowanie nowego obiektu. Gdyby rozumieć dosłownie powyższe stwierdzenie należałoby przyjąć, że jest ono wewnętrznie sprzeczne, bowiem samowolna rozbiórka przez inwestora ściany wschodniej i południowej (rozbiórka ściany północnej i zachodniej internatu została dokonana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] kwietnia 2005 r. o pozwoleniu na rozbiórkę przybudówek oraz wybranych elementów budynku głównego byłego Państwowego Zakładu Wychowawczego w Sopocie) nie może być rozumiana jako "wybudowanie nowego obiektu".

Ponieważ samowolna rozbiórka części obiektu budowlanego nie jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, ale robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, a tym samym nie może do niej mieć zastosowania art. 48 Prawa budowlanego (dotyczy samowolnej budowy obiektu budowlanego lub jego części), należy uznać, że intencją Sądu I instancji było przyjęcie, że ten przepis ma w rozpatrywanej sprawie zastosowanie w związku z faktem dokonania przez inwestora samowolnej rozbiórki ściany wschodniej i południowej internatu oraz tzw. "barbakanu", a następnie samowolnej odbudowy tych obiektów.

Powyższe stwierdzenie Sądu I instancji nie zostało jednak poparte jakimikolwiek ustaleniami pozwalającymi przyjąć, że w niniejszej sprawie inwestor dopuścił się samowolnej odbudowy ściany wschodniej i południowej internatu oraz tzw. "barbakanu", uzasadniającej zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego. Zasadny jest zatem zarzut skarżącej spółki naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. polegającego na niedokonaniu przez Sąd I instancji rzetelnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy administracyjnej, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli z dnia 1 września 2005 r., w ramach tej kontroli stwierdzono wykonanie przez inwestora samowolnej rozbiórki części budynku byłego internatu wraz z fundamentami, a nie samowolnej budowy części tego obiektu. W wyniku tej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sopocie postanowieniem z dnia 2 września 2005 r. prawidłowo wstrzymał, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, prowadzone przez "[...]" Sp. z o.o. roboty budowlane przy ul. [...], jako prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] maja 2005 r. Roboty budowlane zostały następnie wznowione na podstawie wydanej w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sopocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie zespołu mieszkaniowo-usługowego "[...]" w Sopocie przy ul. [...]. Niezbędne jest zatem ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji i zbadanie zgodności z prawem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, z uwzględnieniem powyższej oceny prawnej.

Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o dopuszczenie dowodów uzupełniających, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na rozprawie ten wniosek uznając, że wskazane w skardze kasacyjnej dowody uzupełniające nie są niezbędne do rozpoznania sprawy, nie pozostają one bowiem w bezpośrednim związku z oceną legalności zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.



Powered by SoftProdukt