III OZ 236/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2025-05-28	
Data wpływu	2025-04-09	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	III SAB/Kr 117/24	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 157 § 1, art. 156 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 117/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia oraz sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 117/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 grudnia 2024 r., III SA/Kr 117/24 odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie przekazania rozpoznania wniosku z 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia.

Pismami z 4 stycznia 2025 r. skarżący, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. zwrócił się do Sądu pierwszej instancji o uzupełnienie powyższego postanowienia oraz o jego sprostowanie.

Postanowieniem z 23 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia ww. postanowienia z 11 grudnia 2024 r. (pkt 1 sentencji) oraz odmówił sprostowania tego postanowienia (pkt 2 sentencji).

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że uzupełnienie orzeczenia dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a zatem nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Następnie stwierdził, że podnoszone w ww. wniosku okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie postanowienie nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Odnosząc się zaś do kwestii sprostowania postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący domaga się sprostowania postanowienia poprzez wpisanie podstawy prawnej art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. zamiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. WSA w Krakowie nie znalazł jednak podstaw do sprostowania postanowienia, bowiem podstawę odrzucenia skargi stanowił przez art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., tj. niedopuszczalność skargi, wynikająca z tego, że skarga została złożona po wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zaświadczenia z 11 sierpnia 2020 r. załatwiającego wniosek skarżącego.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Podkreślenia wymaga, że art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 czerwca 2011 r., II FSK 2344/10, 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11 oraz 2 października 2014 r., I OZ 634/14).

Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 grudnia 2024 r. odrzucił skargę skarżącego na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia. Sąd zatem rozpoznał skargę w całości i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodził również przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia.

Jednocześnie podnieść należy, że w przypadku gdy skarżący nie zgadzał się z treścią wydanego postanowienia, to winien był zaskarżyć go w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie jest i nie może bowiem stanowić dodatkowego środka zaskarżenia postanowienia czy też stanowić polemiki z zapadłym w postanowieniu rozstrzygnięciem.

Z kolei w myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Oczywistość wadliwości wymagającej sprostowania może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny.

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.

Mając na uwadze treść wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 grudnia 2024 r., uznać należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zmierzał on bowiem do zmiany podstawy rozstrzygnięcia, co w omawianym trybie jest niedopuszczalne.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 grudnia 2024 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.