Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P., D. K., D. K.1 i R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2527/24 o odrzuceniu skargi K. P. w sprawie ze skargi K. P., D. K. i D. K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. Nr 861/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2527/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę K. P. (dalej jako skarżąca) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. Nr 861/2024, którą umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane przez R. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 18 stycznia 2024 r. nr IIWT/57/2024.

Sąd mając na uwadze treść art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. wskazującego podmioty uprawnione do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyjaśnił, że legitymacja skargowa oparta została na kryterium interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Brak bezpośredniego wpływu aktu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest więc od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego.

Następnie Sąd uznał, że wniesienie skargi na powyższą decyzję MWINB z 25 lipca 2024 r. było niedopuszczalne albowiem zaskarżona w sprawie decyzja dotyczy wyłącznie dokonanej przez organ oceny w zakresie dopuszczalności wniesionego przez D. K. i D. K.1 odwołania od decyzji PINB dla m.st. Warszawy z 18 stycznia 2024 r. nr IIWT/57/2024, a zatem nie ma bezpośredniego wpływu na sferę prawną K. P.. Ponieważ wystąpił brak legitymacji skargowej K. P. w niniejszej sprawie zasadnym było odrzucenie jej skargi jako niedopuszczalnej.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli osobiście K. P., D. K., D. K.1 i R. P., wskazując, że złożenie skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie było uzasadnione odmową przyznania K. P. i D. K. oraz R. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika – pozostawienia bez rozpoznania wniosku. Wskazano tam na naruszenie prawa materialnego i błędną interpretację prawa. Naruszone zostały zasady współżycia społecznego i nastąpiła utrata zaufania do organów Państwa z próbą zaboru prywatnego mienia poprzez sztuczne stworzenie rzekomego naruszenia prawa administracyjnego, które powinno być przypisane A. K. i A. K.1, a nie stronie.

W uzasadnieniu wskazano na okoliczność trwania postępowania o dział spadku przed sądem powszechnym, co dowodzi, że MWINB nie ustalił jeszcze właścicieli. Sąd dokonał też wadliwej analizy finansowej. Doszło do naciągania zapisu art. 246 § 1 P.p.s.a. i art. 252 § 1 P.p.s.a. poprzez wymóg pełnego przedstawienia kosztów i wydatków. Referendarz sądowy na ostatnich trzech kartach orzeczenia nie odniósł się do oceny finansowej a jedynie wykazał naruszenie terminu. Dopiero teraz na pierwszej stronie uzasadnienia wskazuje szybką i niedokładną analizę finansową.

Skarżący kasacyjnie podnoszą, że WSA podobnie jak PINB oraz MWUNB nawet nie dokonał ustalenia strony postępowania nie mówiąc już o zapisie art. 7 i art. 19 K.p.a. w kontekście innego postępowania spadkowego o dział spadku, które wyznaczono dopiero na 18 listopada 2024 r. Wyrażono wątpliwość skąd Asesor Sądowy N. B. wie kto jest właścicielem danej nieruchomości.

Dalej wskazano, że nie stać ich na poniesienie wpisu sądowego w kwocie 74.000 zł ani też na legalizację w kwocie 3.650.000 zł. Nie ma osoby, która by była w stanie udźwignąć wartość takich wpisów.

Skarżący kasacyjnie nie zgadzają się że doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Nie mieli żadnego dostępu do dokumentów posiadanych przez PINB. Ich zdaniem, WSA błędnie określił wysokość wpisu sądowego na kwotę 36.800 zł bowiem legalizacja w 368 sprawach wyniesie 3.680.000 zł. W dalszej części uzasadnienia argumentacja koncentruje się na konieczności poniesienia znaczących kosztów legalizacji i mimo tego nie przyznania im przez Sąd prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna K. P., D. K., D. K.1 i R. P. podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzkie sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 -4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sadu Administracyjnego.

Ponadto z art. 175 § 1 P.p.s.a. wynika przymus adwokacko-radcowski sporządzenia skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na postanowienie kończące postępowanie w sprawie tj. wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. wymagało sporządzenia tej skargi kasacyjnej przez adwokata, radcę prawnego lub inną osobę przewidzianą w art. 175 § 2, § 2a i § 3 P.p.s.a.

Skoro skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona osobiście przez K. P., D. K., D. K.1 i R. P. podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 180 P.p.s.a. bowiem ta skarga kasacyjna uchybiła obowiązkowi sporządzenia jej przez adwokata i radcę prawnego i jako taka ulegała już odrzuceniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Odnośnie zaś do skargi kasacyjnej wniesionej przez D. K., D. K.1 i R. P. to dodatkowym powodem jej odrzucenia stosownie do art. 180 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a. była okoliczność, że zaskarżone postanowienie odnosiło się wyłącznie do braku legitymacji skargowej K. P. i to ona jedynie miała interes prawny w zaskarżeniu skargą kasacyjną tegoż postanowienia Sądu.