Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 19 lutego 2020 r., nr 0201-IOR.4103.14.2019 w przedmiocie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług z III kwartał 2018 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2018 r. postanawia: odrzucić wniosek.

W sprawie, pismem z 6 maja 2022 r. wezwano stronę do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez przedłożenie pełnomocnictwa (pismo k. 149). Przesyłka zawierająca wezwanie została wręczona osobie nieuprawnionej 11 maja 2022 r. (potwierdzenie odbioru k. 156).

Pismem z 19 maja 2022 r., złożonym osobiście w tut. Sądzie 20 maja 2022 r., strona wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej wskazując, że osoba podpisana na potwierdzeniu odbioru wezwania, przyjęła przesyłkę omyłkowo. Jest bowiem zawodowym pełnomocnikiem, prowadzącym odrębną kancelarię prawną pod tym samym adresem, co pełnomocnik strony. Omyłka ta została spostrzeżona 19 maja 2022 r. i w tym dniu strona dowiedziała się o wezwaniu sądowym (wniosek k. 158).

Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono oświadczenie z 19 maja 2022 r. odbiorcy przesyłki, w którym poświadczył on ww. okoliczności (oświadczenie k. 169). Do wniosku dołączono także prawidłowe pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego (k. 171).

Pismem sądowym z 4 lipca 2022 r., jak w nim wskazano, z uwagi na doręczenie wezwania osobie nieuprawnionej, Sąd ponownie wezwał stronę do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej (pismo k. 175).

W reakcji strona przedłożyła kolejne pełnomocnictwo (k. 179).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Strona nie naruszyła bowiem wskazanego terminu.

W myśl art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (art. 72 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że doręczenie dokonane w miejscu pracy profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism jest doręczeniem prawidłowym w świetle wskazanych wyżej przepisów (tak np. postanowienie NSA z 27 czerwca 20219 r., sygn. akt I FZ 131/19).

W sprawie należy uznać, że strona obaliła uznanie o skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej. Wynika to z treści potwierdzenia odbioru, na którym nie figuruje nazwisko pełnomocnika strony ani też pieczęć jego kancelarii. Wynika to także z oświadczenia osoby trzeciej, która omyłkowo odebrała przesyłkę. W tym stanie rzeczy należy uznać, że termin do uzupełnienia braku formalnego nie został otwarty w dniu wręczenia wezwania osobie nieuprawnionej.

W ocenie Sądu, termin ten nie został także otwarty po przekazaniu przesyłki zawierającej wezwanie pełnomocnikowi strony, przez ww. osobę trzecią. Przepisy regulujące sposoby doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w szczególności art. 65 § 1 p.p.s.a. i art. 72 § 1 i § 2 p.p.s.a., nie przewidują bowiem doręczania pism sądowych przez przypadkowe osoby trzecie (np. sąsiada - por. postanowienie NSA z 2 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1610/13), a także nie wiążą skutku doręczenia z faktycznym zapoznaniem się z pismem sądowym przez adresata, pomimo niezastosowania jednej z ustawowych form doręczenia z art. 67 § 1 p.p.s.a. i nast.

Rzeczywiste zapoznanie się z pismem przez adresata, nie konwaliduje rażącej wadliwości doręczenia pisma. W przypadku ww. naruszenia przepisów formalnych o doręczeniach, brak jest podstawy prawnej do przeprowadzenia przez Sąd postępowania, w celu ustalenia, w jakiej dacie adresat przesyłkę faktycznie odebrał, w tym oceny wiarygodności oświadczeń adresata (w niniejszej sprawie – oświadczenia, że odebrał przesyłkę właśnie w 19 maja 2022 r. od osoby nieuprawnionej).

W sprawie należy przyjąć, że zawodowy pełnomocnik strony, załączając do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnictwo, uzupełnił brak formalny skargi kasacyjnej, bez wezwania do uzupełnienia tego braku.

W tej sytuacji skierowane do pełnomocnika pismo sądowe z 4 maja 2022r. (k. 175) wzywające ponownie do uzupełnienia, już nieistniejącego, braku formalnego, było zbędne i nieprawidłowe.

Z uwagi na fakt, iż termin, o którego przywrócenie strona wnosi, nie został uchybiony, wniosek strony o przywrócenie tego terminu należy uznać za niedopuszczalny. W postanowieniu z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. II GZ 519/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie przedmiotowego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a.". Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. II FZ 960/12, wskazując, że: "Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego" (wszystkie postanowienia dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.