Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Honorata Łopianowska Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 stycznia 2024 r. nr EA-b-142/24/30/24 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Przedmiot skargi stanowi decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2024 r., który na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "kpa"), po rozpatrzeniu wniosku M. C., dalej: "skarżącego", o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2023 r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] grudnia 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2022 r. orzekającej o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza, utrzymał w mocy skarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2024 r. Komendant Główny Policji wskazał, że wnioskiem datowanym na 27 stycznia 2023 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z [...] grudnia 2022 r. Jako podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. ujawnienie nowych, istotnych okoliczności faktycznych, dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję, a związanych z kierowaniem pod jego adresem na pocztę elektroniczną biura podawczego Prokuratury Rejonowej w R. wiadomości email zwierających bliżej niesprecyzowane groźby. Skarżący podniósł, że aktualnie w tej sprawie Prokuratura Rejonowa w W. Ś. nadzoruje postępowanie, które prowadzone jest pod sygn. akt [...] o czyn z art. 190a kk. Skarżący zaznaczył, że okoliczności te zaistniały, po wydaniu decyzji organu I instancji, a przed wydaniem decyzji przez Komendanta Głównego Policji. Podkreślił, że pismem, nadanym 22 grudnia 2022 r. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o ich ujawnieniu. Pismo to wpłynęło do organu odwoławczego już po wydaniu decyzji i zwróceniu akt organowi I instancji.

W toku postępowania wznowieniowego Komendant Główny Policji uzyskał z Prokuratury Rejonowej w W. Ś. uwierzytelnioną kopię akt o sygn. [...] Ze znajdujących się w aktach dokumentów wynika, że [...] marca 2023 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. Ś. wydał postanowienie sygn. akt [...] o umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk śledztwa w sprawie o czyn z art. 190a § 1 kk, tj. uporczywego nękania w okresie od sierpnia 2022 r. do 23 grudnia 2022 roku asesora Prokuratury Rejonowej w R., tj. skarżącego, któremu grożono bliżej nieokreślonymi negatywnymi konsekwencjami, co wykrzyczano przed budynkiem Prokuratury Rejonowej w R., wysłano cztery wiadomości na adres poczty elektronicznej wskazanej Prokuratury, w których grożono bliżej nieokreślonymi negatywnymi konsekwencjami i twierdzono o znajomości jego wizerunku oraz miejsca zamieszkania, czym wzbudzono u niego uzasadnione okolicznościami zagrożenie życia oraz istotnie naruszono jego prywatność – wobec braku znamion czynu zabronionego. Ponadto umorzono śledztwo o czyn z art. 267 § 1 kk w zb. z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w zw. z art. 11 § 2 kk, tj. uzyskania w nieustalonym dniu między 1 sierpnia 2022 r. a 28 listopada 2022 r. w nieustalonym miejscu przez sprawę informacji dla niego nieprzeznaczonej w postaci wizerunku oraz miejsca zamieszkania skarżącego przez podłączenie się do sieci telekomunikacyjnej, czym jednocześnie przetwarzał wskazane dane osobowe do czego był nieuprawniony – wobec braku znamion czynu zabronionego. Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie i aktualnie sprawa znajduje się w rozpoznaniu Sądu Rejonowego w W. Ś. pod sygn. akt [...].

Komendant Główny Policji, po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym, wydał [...] listopada 2023 r. decyzję odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] grudnia 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2022 r. orzekającej o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza, uznał bowiem, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 kpa, które zgodnie z regulacją art. 151 § 1 pkt 2 kpa zobligowałyby go do zmiany przedmiotowej decyzji.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją.

Ponownie rozpoznając sprawę, Komendant Główny Policji omówił instytucję wznowienia postępowania oraz wskazał, że skarżący jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego wskazał przepis art. 145 § pkt 5 kpa. Organ wyjaśnił, że na tej podstawie wznawia się postępowanie, gdy spełnione są kumulatywnie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie wreszcie, nowe okoliczności faktyczne lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Natomiast skarżący, wskazując na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, powołał się na zaistniałe w dniu 28 i 29 listopada, a także w grudniu 2022 roku, zdarzenia wzbudzające u niego obawę o własne bezpieczeństwo, a mianowicie przesłanie na adres Prokuratury Rejonowej w R. wiadomości e-mail, w których grożono mu bliżej niesprecyzowanym działaniem, jednocześnie podając jego adres zamieszkania i odwołując się do jego wizerunku oraz wskazując obszar na którym zostaną podjęte wobec niego działania bez obecności świadków. Niewątpliwie, jak wskazano w uprzedniej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2023 r. powyższe okoliczności stanowią nowy fakt w sprawie, który nie był znany w dniu wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2022 r. orzekającą o odmowie wydania skarżącemu C. pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej.

Komendant Główny Policji wskazał jednak, że w realiach przedmiotowej sprawy uznanie wskazanych okoliczności za na tyle istotne, aby mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia podjętego jego ostateczną decyzją, nie znajduje podstaw. Strona postępowania administracyjnego może powołać bowiem każdą okoliczność, która jej zdaniem wskazuje na zagrożenie jej osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy świadczy ona o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia, należy do organów Policji.

Organ podkreślił, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 kpa nowe okoliczności lub dowody muszą być tego rodzaju, że mają bezpośredni związek z treścią rozstrzygnięcia sprawy; powinny mieć znaczenie dla sposobu ukształtowania praw i obowiązków stron w decyzji ostatecznej. Przedstawione wyżej sytuacje były natomiast skierowane wobec skarżącego, ale nie można uznać, że grożenie mu przez ustaloną osobę bliżej nieokreślonymi negatywnymi konsekwencjami oraz uzyskanie przez nią informacji na temat jego wizerunku, miejsca zamieszkania stanowią realne i ponadprzeciętne zagrożenia dla jego zdrowia i życia. Komendant Główny Policji wskazał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. Ś. postanowieniem z [...] marca 2023 r. umorzył śledztwo w tej, stwierdzając, że zachowanie osoby, która jednokrotnie wykrzyczała pod budynkiem Prokuratury Rejonowej w R. w stosunku do skarżącego bliżej nieokreślone negatywne konsekwencje oraz wysłała cztery wiadomości elektroniczne na adres email Prokuratury, a także uzyskała informacje na temat jego wizerunku i miejsca zamieszkania nie zawiera ani gróźb, ani znieważeń, ani zniesławień, "nie realizuje ani ustawowego znamienia strony przedmiotowej uporczywości, ani też okoliczności nie uzasadniają poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, nie doszło także do istotnego naruszenia prywatności". Wbrew stanowisku skarżącego, Komendant Główny Policji uznał, że miał prawo powołać się na uzasadnienie umorzenia śledztwa w powyższej sprawie, ponieważ ocenę sytuacji wyraża m.in. przez analizę akt postępowania karnego i zawartych w nich ustaleń. Organ Policji nie ma bowiem prawa domniemywać czy organy ścigania (lub sądy) podjęły słuszne rozstrzygnięcie, winien opierać się natomiast na ich ustaleniach zawartych w postępowaniu karnym. Na ocenę organu w niniejszej sprawie nie ma wpływu okoliczność, że postanowienie o umorzeniu śledztwa nie jest prawomocne, ponieważ nie zostało ono dotychczas podważone.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2024 r. stała się przedmiotem zaskarżenia do WSA w Warszawie. Skarżący zarzucił decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez uznanie, że okoliczności ujawnione w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w W. Ś. pod sygn. [...] nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w przypadku gdy analiza i ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku ww. postępowania przygotowawczego prowadzi do wniosku odmiennego;

II. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 kpa przez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawomocnym postanowieniu prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. Ś. z [...] marca 2023 r. sygn. [...], w przypadku gdy organ administracji publicznej samodzielnie ocenia, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

III. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że zdarzenia objęte postępowaniem o sygn. [...] nie stanowią gróźb, a posiadają przymiot "odgrażania się" nieokreślonymi bliżej konsekwencjami.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2024 r. oraz zobowiązanie organu – do zwrotu na rzecz jego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy administracji publicznej nie są związane nieprawomocnymi postanowieniami organów wymiaru sprawiedliwości i winny samodzielnie czynić ustalenia leżące u podstaw wydawanych decyzji. W jego ocenie, nie sposób również stwierdzić, że zdarzenia objęte postępowaniem przygotowawczym o sygn. [...] miały wyłącznie charakter "odgrażania się". Ponadto w zaskarżonej decyzji administracyjnej brak jest odniesienia do kwestii związanej z wejściem w posiadanie jego danych osobowych, które nie są powszechnie dostępne, a co za tym idzie — ich uzyskanie wymagało przetwarzania w rozumieniu art. 107 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych. Jednocześnie okoliczności dążenia do ustalenia informacji nie mających charakteru publicznie dostępnego i dotyczących strefy życia prywatnego należy oceniać nie tylko przez pryzmat czynu z art. 267 § 1 kk w zb. Z art. 107 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, ale i czynu z art. 190a § 1 kk, a na tle zakwestionowanego postępowania administracyjnego, przez pryzmat ich istotności dla oceny stałości, realności i ponadprzeciętności zagrożenia życia bądź zdrowia. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze okoliczności sprawy, nie można wykluczyć, że ich wykorzystanie lub udostępnienie osobom postronnym może w przyszłości wyrządzić mu szkodę różnorakiej natury, w szczególności biorąc pod uwagę charakter urzędu, który pełni. Dlatego, w jego ocenie, okoliczności wynikające z analizy akt postępowania sygn. [...] mają istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa – należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musiała istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mogła być znana organowi, który wydał decyzję (wyroki NSA z 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1344/20 i z 24 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 626/19). Powyższy zwrot powinien być bowiem interpretowany przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw", co oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności. Natomiast nowe okoliczności lub dowody to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane w toku postępowania administracyjnego. W efekcie należy uznać, że strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania (por. wyroki NSA z: 13 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2675/12 oraz 21 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 734/13).

Przyjmowanie stanowiska odmiennego byłoby sprzeczne z istotą zwrotu "wyjdą na jaw", który należy rozumieć jako jawne, znane stronie, a więc konsekwencji niemogące mieć waloru nowych okoliczności lub dowodów. Zajęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby w każdym przypadku zgłoszenia wniosku dowodowego, zastąpić zwykły tryb odwoławczy, z ominięciem cechujących ten tryb terminów do wniesienia odwołania, których przekroczenie uniemożliwia co do zasady wzruszenie rozstrzygnięcia. Nawiązać w tym miejscu należy do poglądu orzecznictwa, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż naruszałoby zasadę trwałości decyzji (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2701/13). Nowość dowodów lub okoliczności faktycznych musi być więc wynikiem niewiedzy strony i niewiedzy organu, a nie tylko wynikiem niewiedzy organu.

Tym samym, aby można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, i po trzecie – są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony natomiast tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie.

Przyjmując powyższe poglądy prawne jako własne i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że prawidłowa była ocena Komendanta Głównego Policji, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wnosząc o wznowienie postępowania, skarżący powołał się na ujawnienie nowych, istotnych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję, a związanych z kierowaniem pod jego adresem na pocztę elektroniczną biura podawczego Prokuratury Rejonowej w R. wiadomości email zwierających bliżej niesprecyzowane groźby, podając jego adres zamieszkania i odwołując się do jego wizerunku, wskazując obszar, na którym zostaną podjęte wobec niego działania bez obecności świadków. Skarżący podniósł, że w tej sprawie Prokuratura Rejonowa w W. Ś. nadzoruje postępowanie, które prowadzone jest pod sygn. akt [...] o czyn z art. 190a kk, oraz zaznaczył, że okoliczności te zaistniały po wydaniu decyzji organu I instancji, a przed wydaniem decyzji przez Komendanta Głównego Policji.

W związku z powyższym, rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji jest prawidłowe, dlatego że skarżący nie wskazał skutecznej (tzn. mającej znaczenie procesowe) przesłanki wznowienia postępowania. Ujawnienie nowych faktów lub nowych dowodów musi nastąpić bowiem już po uostatecznieniu się decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a więc termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania nie może rozpocząć swojego biegu jeszcze przed wydaniem aktu i przed uzyskaniem przez ten akt waloru ostateczności. Innymi słowy chodzi tu o taką sytuację, kiedy postępowanie jest już ostatecznie zakończone, a strona dowiaduje się o podstawie do jego wznowienia. A contrario strona, która wiedziała o okoliczności nieznanej organowi jeszcze w toku postępowania administracyjnego i jej nie ujawniła, nie może powoływać się na tę okoliczność jako przesłankę wznowienia postępowania, ponieważ o wszystkich takich okolicznościach strona ma obowiązek informowania organu w toku postępowania administracyjnego pod rygorem uzyskania niekorzystnej dla siebie decyzji.

Z akt administracyjnych sprawy, tj. porównania pisma z 21 grudnia 2022 r. oraz wniosku o wznowienie postępowania, wynika natomiast, że ww. nowe okoliczności, które mają – w ocenie skarżącego – wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zostały powołane przez niego jeszcze w toku postępowania odwoławczego. Koincydencja czasowa sprawiła jednak, że pismo to wpłynęło do organu już po wydaniu decyzji przez Komendanta Głównego Policji. Nie zmienia to jednak, że przedmiotem postępowania wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 23 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2395/12). Jednocześnie należy zaznaczyć, że brak cechy nowości, brak istnienia w dacie wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 145 § 1 kpa (por. wyrok NSA z: 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 859/15, 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 596/10).

Przedmiotem postępowania wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania nie jest bowiem ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym w ramach kontroli decyzji I-instancyjnej albo przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowo-administracyjnym w ramach kontroli decyzji II-instancyjnej. Tym samym kwestia relewantności wniosku dowodowego skarżącego z 21 grudnia 2022 r. powinna być oceniania w ramach postępowania prowadzonego przed Sądem pod sygnaturą VI SA/Wa 2784/23, tj. postępowania ze skargi skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.

Zauważyć należy także, że istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów odnosić trzeba do wyróżnika charakteryzującego określone okoliczności faktyczne lub dowody, który sprawia, że odnosząc się do przedmiotu sprawy załatwionej decyzją, dane okoliczności faktyczne lub dowody mają wpływ na sposób konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego, przyznać im zatem należy w świetle treści stosowanych przepisów prawa cechę relewantności (znaczenia prawnego). Jej rozumienie powinno mieć za podstawę stwierdzenie, że tylko te okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, gdy zakładać należy, że w sytuacji ich wyjścia na jaw i zapoznania się z nimi przez organ, w oparciu o nie same lub zestawiając je z innymi znanymi okolicznościami faktycznymi, organ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w sposób odmienny mógłby określić podstawę faktyczną wydawanej decyzji, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. W wyroku z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1631/16 NSA trafnie zauważył, że przez nowe istotne okoliczności dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy rozumieć tylko okoliczności o takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zaistniała.

Rozpoznając niniejszą sprawę, przypomnieć należy, że decyzja o pozwoleniu na broń palną do celów ochrony osobistej ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek materialnoprawnych wskazanych art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r. poz. 955 ze zm., dalej: "uba"), przy braku przesłanek negatywnych, właściwy organ zobowiązany jest do wydania pozwolenia (por. wyrok NSA z: 7 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1945/12; 2 grudnia 2022 r. sygn. akt II GSK 404/22). Należy jednak podkreślić, że wydając pozwolenie na broń, ustawodawca pozostawił organowi uznanie, ale w przedmiocie określenia celu, w jakim zostaje ono wydane, oraz rodzaju i liczby egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 uba), jak również co do tego, czy wykluczyć lub ograniczyć możliwość noszenia broni (art. 10 ust. 7 uba). Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, za ważną przyczynę dla wydania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do właściwych organów, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę" (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2022 r. sygn. akt II GSK 404/22). Podkreślić należy, że wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 uba, musi być odniesiony do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Z kolei stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, tak aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim.

Przedstawione wyżej sytuacje były natomiast co prawda skierowane wobec skarżącego, ale nie można uznać, że grożenie ww. przez ustaloną osobę bliżej nieokreślonymi negatywnymi konsekwencjami oraz uzyskanie przez nią informacji na temat jego wizerunku, miejsca zamieszkania nie stanowią realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla jego zdrowia i życia. Zauważyć ponadto należy, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. Ś. postanowieniem z [...] marca 2023 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk, umorzył śledztwo w tej sprawie (sygn. akt [...]), stwierdzając, jak wskazał organ, że zachowanie osoby, która jednokrotnie wykrzyczała pod budynkiem Prokuratury Rejonowej w R. w stosunku do skarżącego bliżej nieokreślone negatywne konsekwencje oraz wysłała cztery wiadomości elektroniczne na adres email Prokuratury, a także uzyskała informacje na temat jego wizerunku i miejsca zamieszkania, nie zawiera ani gróźb, ani znieważeń, ani zniesławień, "nie realizuje ani ustawowego znamienia strony przedmiotowej uporczywości, ani też okoliczności nie uzasadniają poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, nie doszło także do istotnego naruszenia prywatności". Wskutek złożenia przez skarżącego zażalenia na przedmiotowe postanowienie sprawa znajduje się w rozpoznaniu Sądu Rejonowego w W. Ś. pod sygn. akt [...]. Wbrew stanowisku skarżącego, Komendant Główny Policji miał prawo zatem powołać się na uzasadnienie umorzenia śledztwa w powyższej sprawie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W., ponieważ ocenę stanu sprawy wyraża m.in. przez analizę akt postępowania karnego i zawartych w nich ustaleń. Organ Policji nie ma bowiem prawa domniemywać czy organy ścigania (lub sądy) podjęły słuszne rozstrzygnięcie, winien opierać się natomiast na ich ustaleniach zawartych w postępowaniu karnym.

Na ocenę powyższą nie ma wpływu okoliczność, że postanowienie o umorzeniu śledztwa nie jest prawomocne, ponieważ nie zostało ono dotychczas podważone – skarżący nie przedstawił bowiem do dnia wyrokowania odpisu orzeczenia, z którego wynikałoby, że śledztwo ww. sprawie jest prowadzone. Postanowienie z [...] marca 2023 r. funkcjonuje zatem w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa korzystający ze szczególnej mocy dowodowej. Przysługuje mu więc domniemanie prawdziwości (potwierdzające, że dokument pochodzi od danego organu, który go wystawił) oraz domniemanie zgodności z prawdą zawartej w tym dokumencie treści.

NSA w swoim orzecznictwie wskazuje, że błędy w postępowaniu dowodowym mogą uzasadniać wznowienie postępowania – ale tylko takie, które wynikają z braku wiedzy o istotnych dla sprawy okolicznościach, a nie z wadliwego ustalenia tych okoliczności. Bowiem błędne ustalenie okoliczności jest czymś innym, niż niewiedza o okoliczności, stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (wyrok z 9 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 158/20).

W związku z powyższym przyjąć należy, że przeprowadzone postępowanie wznowieniowe nie wykazało, aby zagrożenie, na które powołuje się skarżący, było odmienne i wyższe niż w przypadku innych prokuratorów nieposiadających zezwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej. Oczywiście z uwagi na charakter pełnionej służbę skarżący subiektywnie może czuć się bardziej narażony niż przeciętny obywatel, jednak wymóg "ponadprzeciętności" zagrożenia, jako przesłanki wydania pozwolenia, musi być odnoszony nie do ogółu obywateli, lecz do specyfiki tej grupy zawodowej, w której skarżący służył. Jak wykazało postępowanie dowodowe, w przebiegu tej służby brak jest elementów szczególnych, mogących świadczyć o istnieniu ponadprzeciętnego zagrożenia w stosunku do skarżącego jako asesora prokuratorskiego. Należy podkreślić, że zarówno tutejszy Sąd, jak i NSA, zajmował się w swoim orzecznictwie problematyką wydania pozwolenia na broń dla osób, które z racji swoich zawodów mają częściej niż przeciętnie kontakt ze środowiskiem przestępczym – Sąd pragnie w tym kontekście przywołać wyrok NSA z 9 lutego 2016 r. sygn. II OSK 1402/14, który dotyczył odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, o które wnioskowała także osoba zawodowo niewątpliwie mająca styczność z osobami karanymi – a mianowicie kurator sądowy, jak również wyroki: WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1639/21, NSA z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 646/22 oraz z 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1799/14.

Podsumowując, zdaniem Sądu, skoro we wznowionym postępowaniu organ ustalił, że ocena podniesionych przez skarżącego twierdzeń prowadzi do wniosku, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, to organ powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie i taki wynik sprawy jest zgodny z omówionymi już przepisami prawa.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.